II SA/Wa 1054/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania Sędziowie WSA Stanisław Marek Pietras Janusz Walawski (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2014 r. sprawy ze skargi R. L. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie umorzenia postępowania o wypłatę równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego - oddala skargę- R. L. w dniu [...] stycznia 2014 r. złożył do Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w J. z dnia [...] sierpnia 2012 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wypłaty równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za lata 2006 - 2012. Wnioskodawca podniósł, że powyżej określona decyzja została wydana z naruszeniem art. 156 § 1 i 2 Kpa. Komendant Wojewódzki Policji w W., działając na podstawie art. 157 § 1 i 2 , art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), art. 91 ust. 1 i art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 z późn. zm.), w dniu [...] lutego 2014 r. wydał decyzję nr [...], którą odmówił stwierdzenia nieważności powyżej określonej decyzji. Organ w uzasadnieniu decyzji podał, że R. L. został zwolniony ze służby w Policji z dniem [...] czerwca 1989 r. w związku z nabyciem uprawnień emerytalnych. Decyzję o zwolnieniu wydał Komendant Powiatowy Policji w J., który zgodnie z właściwością rzeczową i miejscową był również organem właściwym do rozpatrywania wniosków o wypłatę równoważników pieniężnych za remont lokalu mieszkalnego i wydawania w tych sprawach decyzji. Nie stwierdzono również, aby decyzja Komendanta Powiatowego Policji w J. z dnia [...] sierpnia 2012 r. została wydana z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, gdyż żadna z określonych w tym przepisie przesłanek nie zaistniała. Ponadto organ stwierdził, iż zawarte w powyżej określonej decyzji rozstrzygnięcie jest właściwe, albowiem sprawa wypłaty R. L. równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za lata 2006 - 2012 została rozstrzygnięta decyzjami własnymi nr [...] (za lata 2006 - 2011) i [...] (za rok 2012). Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 156 § 1 Kpa, w dniu [...] kwietnia 2014 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji podał, że organ pierwszej instancji słusznie stwierdził, że kwestionowana decyzja została wydana przez właściwy organ, który wcześniej prowadził postępowanie w przedmiocie wypłaty równoważnika pieniężnego, i które zostało zakończone ostatecznymi decyzjami, znajdującymi swoje potwierdzenie w przepisach ustawy o Policji (art. 97 ust. 5 ustawy). Organ zasadnie uznał, że nie zachodzi również przesłanka rażącego naruszenia prawa, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Decyzja organu odwoławczego stała się przedmiotem skargi wniesionej przez R. L. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zakwestionował w skardze ustalony stan faktyczny oraz prawny i wniósł o pozytywne rozpoznanie sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest jednym z trybów nadzwyczajnych, służących wzruszaniu decyzji ostatecznych. Ochrona takich decyzji została wyrażona zasadą ogólną trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych - art. 16 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267). Zgodnie z tym przepisem, uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznych (tych, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy), stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w Kodeksie lub ustawach szczególnych. Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji zostały określone w art. 156 § 1 Kpa. Organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. W powyżej przytoczonym przepisie został zawarty zamknięty katalog przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji. Taka redakcja przepisu, zważywszy również na nadzwyczajny charakter tej instytucji, nie pozwala na stosowanie wykładni rozszerzającej względem jego treści. Decyzja stwierdzająca nieważność decyzji może zapaść tylko w sytuacji, kiedy organ stwierdzi, że kontrolowana decyzja została podjęta w okolicznościach określonych w art. 156 § 1 Kpa. Istotą postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji jest ustalenie, czy decyzja dotknięta jest wadą kwalifikowaną. W postępowaniu tym bada się więc, czy przy wydaniu decyzji popełniono tak ewidentne i poważne błędy, które wykluczają możliwość pozostawienia jej w obrocie prawnym. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. Komendanta Wojewódzkiego Policji w J., która została utrzymana w mocy decyzją nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. z dnia [...] października 2012 r. Ponieważ skarżący nie powołał we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji podstawy prawnej określonej w art. 156 § 1 Kpa, organ orzekający w sprawie dokonał analizy przesłanek wymienionych w tym przepisie i nie stwierdził, aby którakolwiek z nich wystąpiła w sprawie, a w szczególności określone w pkt 1 i 2. Organ zasadnie uznał, iż wyniki tej analizy nie dały podstaw do stwierdzenia nieważności kwestionowanej przez skarżącego decyzji. Została ona wydana przez właściwy organ, opiera się na istniejącej podstawie prawnej i nie zawiera wad powodujących jej nieważność z mocy przepisów prawa. W tym stanie rzeczy sprawy skargę należało uznać za nieuzasadnioną i podzielić argumentację organu zawartą w zaskarżonej decyzji, jak również w odpowiedzi na skargę. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.