II SA/Wa 1055/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Sędzia WSA – Adam Lipiński Sędzia WSA – Iwona Maciejuk Protokolant – sekretarz sądowy Marcin Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2018 r. sprawy ze skargi M. G. na rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie dodatku służbowego, nagrody rocznej i nagrody jubileuszowej – oddala skargę – Komendant Powiatowy Policji w [...] orzeczeniem dyscyplinarnym z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...], uznał [...] M. G. winnym tego, że w nocy z [...] na [...] czerwca 2014 r. naruszył dyscyplinę służbową określoną w art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z pkt 7 zakresu zadań i obowiązków Karty opisu stanowiska pracy i za powyższe wymierzył mu karę nagany. Po złożeniu odwołania od powyższego orzeczenia dyscyplinarnego, Komendant [...] Policji orzeczeniem z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie dyscyplinarne i wobec powyższego stało się ono prawomocne z dniem jego wydania. Powyższe orzeczenie dyscyplinarne Komendanta [...] Policji, skarżący zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Z kolei na podstawie prawomocnego orzeczenia dyscyplinarnego, Komendant Powiatowy Policji w [...] rozkazem personalnym z dnia [...] marca 2015 r. nr [...], mając za podstawę art. 6f i art. 104 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji oraz § 9 ust. 5 w zw. z § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego obniżył skarżącemu M. G. dodatek służbowy o 20% otrzymywanej stawki, tj. do kwoty 880,00 złotych miesięcznie. Po złożeniu odwołania od powyższego rozkazu personalnego, Komendant [...] Policji rozkazem personalnym z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...], utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny i w uzasadnieniu stwierdził, że zaistniały wymagane prawem przesłanki umożliwiające takie rozstrzygnięcie sprawy, bowiem policjant został uznany prawomocnym orzeczeniem dyscyplinarnym winnym naruszenia dyscypliny służbowej podczas wykonywania czynności służbowych, za co wymierzono mu karę dyscyplinarną. Na powyższą decyzję skarżący [...] M. G. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi na orzeczenie dyscyplinarne Komendanta [...] Policji z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...], wyrokiem z dnia 11 września 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 672/15, uchylił zaskarżone orzeczenie dyscyplinarne oraz utrzymane nim w mocy orzeczenie dyscyplinarne Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...]. Wobec powyższego Komendant Powiatowy Policji w [...] orzeczeniem z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...], umorzył postępowanie dyscyplinarne przeciwko skarżącemu wskazując w uzasadnieniu upływ terminu określonego w art. 135 ust. 4 ustawy o Policji. Od powyższego rozstrzygnięcia skarżący wniósł odwołanie nie zachowując ustawowego terminu i w tej sytuacji Komendant [...] Policji postanowieniem z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...], odmówił przyjęcia odwołania od wskazanego orzeczenia. Z kolei Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpatrując skargę na rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...], wyrokiem z dnia 12 stycznia 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 1072/15 oddalił powyższą skargę. Od powyższego wyroku skarżący wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną, zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznając podstawy skargi kasacyjnej za uzasadnione, w trybie samokontroli, wyrokiem z dnia 9 listopada 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 1072/15, uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 stycznia 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 1072/15 oraz zaskarżony rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...], jak również utrzymany nim w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] marca 2015 r. nr [...]. wskazując, że zaskarżony rozkaz personalny o obniżeniu dodatku służbowego był wydany z uwagi na ukaranie skarżącego karą dyscyplinarną nagany, stąd też uchylenie orzeczenia dyscyplinarnego stanowi podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżonym rozkazem na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. i powyższy wyrok stał się prawomocny od dnia 20 stycznia 2017 r. W raporcie z dnia [...] lutego 2017 r. skarżący zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w [...] o zwrócenie mu począwszy od dnia [...] kwietnia 2015 r., miesięcznie kwoty obniżonego o 220 zł dodatku służbowego wraz z ustawowymi odsetkami, ponownego naliczenia nagród rocznych za 2015 i 2016 rok oraz nagrody jubileuszowej tytułem 20 lat pracy i zwrotu powstałej na jego niekorzyść różnicy wraz z ustawowymi odsetkami. Uzasadniający wskazał na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 listopada 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 1072/15. Komendant Powiatowy Policji w [...] rozkazem personalnym z dnia [...] marca 2017 r. nr [...], działając na podstawie art. 104 ust. 3, art. 110, art. 111 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1782 ze zm.) odmówił skarżącemu [...] M. G.: 1. wypłaty kwoty 220,- zł miesięcznie za okres od dnia [...] kwietnia 2015 r. do dnia [...] stycznia 2017 r. stanowiącej 20 % różnicy pomiędzy dodatkiem służbowym posiadanym przez skarżącego do dnia [...] marca 2015 r. w kwocie 1100 zł, a dodatkiem służbowym w kwocie 880 zł należnym wymienionemu od dnia [...] kwietnia 2015 r. w związku z jego obniżeniem; 2. ponownego naliczenia kwoty nagrody rocznej przyznanej za rok 2015 i wypłaty różnicy wynikającej z obniżenia z dniem [...] marca 2015 r. kwoty dodatku służbowego o 20 %; 3. ponownego naliczenia kwoty nagrody rocznej przyznanej za rok 2016 i wypłaty różnicy wynikającej z obniżenia z dniem [...] marca 2015 r. kwoty dodatku służbowego o 20 %; 4. ponownego naliczenia kwoty nagrody jubileuszowej z tytułu 20 lat pracy i wypłaty różnicy wynikającej z obniżenia z dniem [...] marca 2015 r. kwoty dodatku służbowego o 20 %. W uzasadnieniu wskazał, iż zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, tylko stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej wywiera daleko idący skutek ex tunc, natomiast wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w przedmiotowej sprawie został wydany na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit "b" i w tej sytuacji rodzi skutek ex nunc, a zatem na przyszłość. W odwołaniu z dnia [...] marca 2017 r. do Komendanta [...] Policji, skarżący powołał się na treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 listopada 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 1072/15, którym – jak podkreślił – uchylony został zarówno wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 stycznia 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 1072/15, jak i rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] marca 2015 r. nr [...]. Fakt ten, jego zdaniem, skutkuje uznaniem przedmiotowych decyzji za niebyłe i tym samym obniżenie dodatku służbowego nie ma żadnych podstaw prawnych, a w konsekwencji dodatek służbowy w kwocie 220 zł za każdy miesiąc począwszy od dnia [...] kwietnia 2015 r. do dnia [...] stycznia 2017 r. został zabrany niezgodnie z obowiązującym prawem. Komendant [...] Policji rozkazem personalnym z dnia [...] maja 2017 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny z dnia [...] marca 2017 r. nr [...]. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – podał, że zgodnie z art. 99 ust. 1 ustawy o Policji, prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania policjanta na stanowisko służbowe. Z kolei w myśl z art. 100 ustawy, uposażenie policjanta składa się z uposażenia zasadniczego i z dodatków do uposażenia, zaś wysokość tego uposażenia, według art. 101 ust. 1 ustawy, uzależniona jest od grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi lat. Natomiast na podstawie art. 106 ust. 1 i 2 ustawy, zmiana uposażenia następuje z dniem zaistnienia okoliczności uzasadniających tę zmianę. Jeżeli prawo do uposażenia powstało lub zmiana uposażenia nastąpiła w ciągu miesiąca, uposażenie na czas do końca miesiąca oblicza się w wysokości 1/30 części miesięcznego uposażenia za każdy dzień. Ponadto stosownie do treści art. 105 ust. 2 ustawy, uposażenie zasadnicze i dodatki do uposażenia o charakterze stałym są płatne bezpośrednio miesięcznie z góry w pierwszym dniu roboczym każdego miesiąca. Zatem zgodnie z § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, za dodatek o charakterze stałym uznać należy dodatek służbowy, który stosownie do przepisu art. 104 ust. 3 ustawy o Policji przysługuje policjantowi pełniącemu służbę na stanowiskach innych niż wymienione w ust. 2 tegoż artykułu, tj. kierowniczych lub samodzielnych. W rozpoznawanej zaś sprawie po uznaniu skarżącego za winnego popełnienia mu czyn w postępowaniu dyscyplinarnym, Komendant Powiatowy Policji w [...] rozkazem personalnym z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] obniżył skarżącemu dodatek służbowy o 20% otrzymywanej stawki, tj. do kwoty 880 zł miesięcznie z dniem [...] marca 2015 roku. Z kolei Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 września 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 672/15, uchylił orzeczenie dyscyplinarne, a ostatecznie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 listopada 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 1072/15, uchylił w wyniku samokontroli swój wcześniejszy wyrok z dnia 12 stycznia 2016 roku sygn. akt II SA/Wa 1072/15 oraz zaskarżony rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...], jak również utrzymany nim w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego o 20% otrzymywanej stawki, tj. do kwoty 880,00 złotych miesięcznie i wyrok ten stał się prawomocny od dnia 20 stycznia 2017 r. Natomiast zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych tylko stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej wywiera dalej idący skutek ex tunc, gdy tymczasem wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 listopada 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 1072/15, uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt II SA/Wa 1072/15 oraz zaskarżony rozkaz personalny nr [...], jak również utrzymany nim w mocy rozkaz personalny nr [...]. Stąd też wywarł on skutek ex nunc, a więc na przyszłość. Innymi słowy, wskazane decyzje nie uległy wycofaniu z obrotu prawnego wstecz, a więc od dnia wprowadzenia do obrotu prawnego, ale od dnia uprawomocnienia się wyroku. W przedmiotowej sprawie natomiast zauważono, że na mocy rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] utrzymanego w mocy rozkazem personalnym Komendanta [...] Policji z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...], od dnia [...] kwietnia 2015 r. do dnia [...] stycznia 2017 roku, tj. do dnia uprawomocnienia się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 listopada 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 1072/15, skarżącemu przysługiwał dodatek służbowy w obniżonej wysokości, tj. w kwocie 880 zł miesięcznie. Stąd też od dnia uprawomocnienia się powyższego wyroku, tj. od dnia 20 stycznia 2017 r. wymienionemu policjantowi przysługuje dodatek służbowy w wysokości 1100 zł miesięcznie. W kwestii natomiast odmowy ponownego naliczenia kwoty nagrody rocznej przyznanej za rok 2015 oraz kwoty nagrody rocznej za rok 2016 i wypłaty różnicy wynikającej z obniżenia z dniem [...] marca 2015 r. kwoty dodatku służbowego o 20% stawki wskazano, iż postępowanie w przedmiocie przyznania, ograniczenia lub pozbawienia prawa do nagrody rocznej prowadzone jest w oparciu o przepisy art. 110 ustawy o Policji, w myśl którego policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w roku kalendarzowym, za który nagroda roczna przysługuje (ust. 1). Nagroda roczna przysługuje, jeżeli policjant w danym roku kalendarzowym pełnił służbę przez okres co najmniej 6 miesięcy kalendarzowych. Okresy służby krótsze od miesiąca kalendarzowego sumuje się, przyjmując, że każde 30 dni służby stanowi pełny miesiąc kalendarzowy (ust. 3). Natomiast zgodnie z art. 100 ustawy, uposażenie policjanta składa się z uposażenia zasadniczego i z dodatków do uposażenia. Jednocześnie wskazano na przepis art. 110 ust. 5 ustawy, zgodnie z którym nagrodę roczną obniża się policjantowi w przypadku naruszenia dyscypliny służbowej, stwierdzonego w prawomocnie zakończonym postępowaniu dyscyplinarnym. Ponadto zgodnie z ust. 6 obniżenie może nastąpić w granicach od 20% do 50%. Użycie we wskazanym przepisie zwrotu "obniża się" oznacza, że obniżenie to ma charakter obligatoryjny. Natomiast określenie wysokości obniżenia "od 20 % do 50 %" zostało pozostawione tzw. uznaniu administracyjnemu. Uznanie to nie może być jednak dowolne, albowiem zostało określone przepisem ust. 8b, zgodnie z którym przy obniżeniu nagrody rocznej uwzględnia się całokształt okoliczności sprawy, w szczególności charakter popełnionego przewinienia, jego skutki, rodzaj i wymiar orzeczonej kary oraz dotychczasowe wyniki policjanta w służbie. Okoliczności uzasadniające pozbawienie lub ograniczenie prawa do nagrody rocznej ustala się m. in. na podstawie orzeczeń i decyzji organów właściwych w sprawach dyscyplinarnych (ust. 8a). Zgodnie z art. 110 ust. 8 ustawy, obniżenie prawa do nagrody rocznej następuje za rok kalendarzowy, w którym policjant popełnił czyn, o którym mowa w ust. 5 pkt 2, a jeżeli nagroda została już wypłacona to za rok, w którym postępowanie dyscyplinarne w tej sprawie zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. W rozpoznawanej sprawie tymczasem skarżącemu rozkazem personalnym Komendanta Powiatowego Policji w [...] dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] wydanym na postawie art. 110 ust. 1 – 4 ustawy o Policji, została przyznana nagroda roczna za rok 2015 w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w 2015 roku, natomiast rozkazem personalnym Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] za rok 2016 w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w 2016 roku i zgodnie z pismem Naczelnika Wydziału Finansów i Budżetu Komendy [...] Policji z dnia [...] marca 2017 r. nr l.dz. [...], wymienione nagrody roczne zostały wypłacone skarżącemu odpowiednio w dniu 12 lutego 2016 r. oraz w dniu 15 lutego 2017 r. Podstawą obliczenia wskazanych nagród rocznych było uposażenie otrzymane przez wymienionego odpowiednio w 2015 i 2016 roku, w którego skład wchodził, w myśl przepisu art. 100 ustawy, posiadany przez wymienionego dodatek służbowy. Podkreślono, iż skarżący w 2015 roku (od dnia [...] kwietnia 2015 r.) oraz w 2016 roku posiadał prawo do dodatku służbowego w kwocie 880 zł miesięcznie w związku z jego obniżeniem o 20% otrzymywanej stawki. Dopiero zaś uchylenie przedmiotowych decyzji wskazanym już wyżej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 listopada 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 1072/15, który stał się prawomocny z dniem 20 stycznia 2017 r., daje podstawę do zmiany wysokości uposażenia stanowiącego podstawę naliczenia nagrody rocznej, przy czym wywiera on skutek es nunc (na przyszłość). Odnosząc się z kolei do odmowy ponownego naliczenia kwoty nagrody jubileuszowej z tytułu 20 lat pracy i wypłaty różnicy wynikającej z obniżenia z dniem [...] marca 2015 kwoty dodatku służbowego o 20% zauważono, iż zgodnie z art. 108 ust. 1 pkt 3 ustawy, policjantowi przysługują nagrody jubileuszowe. Przepis art. 111 ust. 1 tejże ustawy określa wysokość nagrody jubileuszowej po 20 latach służby w wysokości 75% miesięcznego uposażenia zasadniczego, wraz z dodatkami o charakterze stałym. Ponadto na podstawie § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 czerwca 2002 r. w sprawie okresów wliczanych do okresu służby, od którego zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej, oraz trybu jej obliczania i wypłacania policjantom (Dz. U. z 2002 roku Nr 100, poz. 913 ze zm.), podstawę obliczania nagrody jubileuszowej stanowi uposażenie przysługujące policjantowi w dniu wypłaty nagrody, a jeżeli jest to dla niego korzystniejsze, uposażenie należne w dniu nabycia prawa do nagrody. Zatem podstawą obliczenia nagrody jubileuszowej za 20 lat pracy wypłaconej skarżącemu w dniu 20 września 2016 r. było uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym, w tym dodatek służbowy posiadany wówczas w obniżonej wysokości 880 zł i również w tym zakresie wskazany już wyżej wyrok, pozostaje bez wpływu na wysokość uposażenia stanowiącego podstawę do obliczenia wysokości nagrody jubileuszowej za 20 lat pracy, wypłaconej w dniu 20 września 2016 r. Podstawę taką stanowiłoby stwierdzenie nieważności wskazanych decyzji nie zaś ich uchylenie. Wobec takiego rozstrzygnięcia wymienionemu policjantowi przysługuje dodatek służbowy w wysokości jaką posiadał przed obniżeniem, tj. w wysokości 1100 zł miesięcznie od dnia uprawomocnienia wskazanego wyroku, a więc od dnia 20 stycznia 2017 roku. Rozpatrując natomiast roszczenie o wypłatę ustawowych odsetek od kwoty faktycznie obniżonego dodatku do uposażenia za każdy miesiąc przypadającej płatności począwszy od dnia [...] kwietnia 2015 r. do dnia [...] stycznia 2017 r. stwierdzono, iż Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale siedmiu sędziów z dnia 5 marca 2001 roku sygn. akt OPS 17/00 podkreślił, iż sprawa o odsetki nie jest sprawą administracyjną której rozpoznanie należy do właściwości organów administracji publicznej. Powyższe oznacza, iż rozpoznawanie sprawy o odsetki od świadczeń wypłacanych na podstawie przepisów ustawy o Policji nie może nastąpić w drodze decyzji administracyjnej wydanej przez organy administracji publicznej, nie ma bowiem podstaw prawnych do wydania takiej decyzji w całej ustawie o Policji. Tymczasem zarówno w orzecznictwie, jak i literaturze podkreśla się, iż organ może rozstrzygnąć sprawę w formie decyzji administracyjnej tylko wówczas, gdy wynika ona z przepisu prawa w sposób wyraźny lub dorozumiany. Reasumując, w ocenie Komendanta [...] Policji, ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji nie daje podstawy przyznawania funkcjonariuszom Policji odsetek za zwłokę w spełnieniu świadczenia pieniężnego. Powołane wyżej orzeczenia wyjaśniają, iż w postępowaniu administracyjnym nie można dochodzić odsetek za zwłokę w spełnieniu świadczenia pieniężnego, skoro przedmiot tej sprawy nie stanowi przedmiotu działania z zakresu administracji publicznej i żaden przepis nie poddał tych spraw jurysdykcji organów administracji publicznej. Przedmiotowa sprawa o charakterze cywilnoprawnym nie może zatem zostać merytorycznie rozpoznana w drodze decyzji, o której mowa w art. 104 kpa. Podkreślono przy tym, iż decyzja administracyjna w sprawie, w której załatwienia w formie decyzji przepisy nie przewidują podlega stwierdzeniu nieważności, jako wydana bez podstawy prawnej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący M. G. nie zgodził się z zaskarżonym rozkazem personalnym i stwierdził, że powoływanie się na datę uprawomocnienia wyroku, tj. na dzień 19 stycznia 2017 r. nie jest dla niego zrozumiałe, a on sam nie znalazł podstawy prawnej do takiego rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na skargę, Komendant [...] Policji wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżony rozkaz personalny został wydany zgodnie z prawem. Stosownie do treści art. 99 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1782 ze zm.), prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania policjanta na stanowisko służbowe, a według art. 100 ustawy, uposażenie policjanta składa się z uposażenia zasadniczego i z dodatków do uposażenia i na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy, wysokość uposażenia uzależniona jest od grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi lat. Z kolei zgodnie z treścią art. 105 ust. 1 ustawy, uposażenie i inne świadczenia oraz należności pieniężne są płatne bezpośrednio do rąk policjanta, a zmiana uposażenia następuje z dniem zaistnienia okoliczności uzasadniających tę zmianę, a uposażenie zasadnicze i dodatki do uposażenia o charakterze stałym są płatne bezpośrednio miesięcznie z góry w pierwszym dniu roboczym każdego miesiąca, o czym mowa w ust. 2 tegoż przepisu. Jeżeli prawo do uposażenia powstało lub zmiana uposażenia nastąpiła w ciągu miesiąca, uposażenie na czas do końca miesiąca oblicza się w wysokości 1/30 części miesięcznego uposażenia za każdy dzień, o czym stanowią przepisy art. 106 ust. 1 i 2 ustawy. W dalszym ciągu wskazać należy na przepis art. 104 § 3 ustawy, zgodnie z którym na stanowiskach innych niż wymienione w ust. 2 (stanowiska kierownicze lub stanowiska samodzielne, za które przysługuje dodatek funkcyjny), policjant za należyte wykonywanie obowiązków służbowych może otrzymać dodatek służbowy. Natomiast w myśl § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 1236 ze zm.), dodatek służbowy przyznaje się policjantowi w stawkach kwotowych na czas nieokreślony. Wysokość dodatku nie może przekraczać 50% podstawy wymiaru, o której mowa w § 8 ust. 4, zaś przyznanie dodatku służbowego oraz jego wysokość uzależnia się od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych (ust. 2), a w szczególnie uzasadnionych przypadkach dodatek służbowy podlega obniżeniu (ust. 5). Stąd też w rozpoznawanej sprawie Komendant Powiatowy Policji w [...] rozkazem personalnym z dnia [...] marca 2015 r. nr [...], obniżył skarżącemu M. G. z dniem 1 kwietnia 2015 r. dodatek służbowy o 20% otrzymywanej stawki, tj. do kwoty 880,00 złotych miesięcznie, bowiem wcześniej otrzymywał on dodatek służbowy w kwocie 1100 zł. Z kolei według treści art. 110 ust. 1 ustawy, policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w roku kalendarzowym, za który nagroda przysługuje i powyższa nagroda przysługuje, jeżeli policjant w danym roku kalendarzowym pełnił służbę przez okres co najmniej 6 miesięcy kalendarzowych. Okresy służby krótsze od miesiąca kalendarzowego sumuje się, przyjmując, że każde 30 dni służby stanowi pełny miesiąc kalendarzowy (ust. 3), zaś obniża się ją w m.in. przypadku naruszenia dyscypliny służbowej, stwierdzonego w prawomocnie zakończonym postępowaniu dyscyplinarnym (ust. 5 pkt 2) tegoż przepisu), a obniżenie, o którym mowa w ust. 5, może nastąpić w granicach od 20% do 50% (ust. 6). Obniżenie owo nie może być dowolne, bowiem zgodnie z ust. 8b tegoż przepisu, przy obniżaniu nagrody rocznej uwzględnia się całokształt okoliczności sprawy, w szczególności charakter popełnionego przestępstwa, przestępstwa skarbowego lub przewinienia, jego skutki, rodzaj i wymiar orzeczonej kary oraz dotychczasowe wyniki policjanta w służbie, a okoliczności uzasadniające pozbawienie lub ograniczenie prawa do nagrody rocznej ustala się m.in. na podstawie orzeczeń i decyzji organów właściwych w sprawach dyscyplinarnych i obniżenie prawa do nagrody rocznej następuje za rok kalendarzowy, w którym policjant popełnił czyn, o którym mowa w ust. 5 pkt 2, a jeżeli nagroda została już wypłacona to za rok, w którym postępowanie dyscyplinarne w tej sprawie zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem (ust. 8) Tymczasem w rozpoznawanej sprawie tymczasem rozkazem personalnym Komendanta Powiatowego Policji w [...] dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...], wydanym na postawie art. 110 ust. 1 – 4 ustawy o Policji, skarżącemu została przyznana nagroda roczna za rok 2015 w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w 2015 roku, natomiast rozkazem personalnym Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] za rok 2016 w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w 2016 roku. Natomiast podstawą obliczenia wskazanych nagród rocznych było uposażenie otrzymane przez wymienionego odpowiednio w 2015 i 2016 roku, w którego skład wchodził, w myśl przepisu art. 100 ustawy, posiadany przez skarżącego dodatek służbowy, co już wyżej wskazano, w kwocie 880 zł miesięcznie w związku z jego obniżeniem o 20% otrzymywanej stawki. Z kolei zgodnie z art. 108 ust. 1 pkt 3 ustawy, policjantowi przysługują nagrody jubileuszowe, zaś art. 111 ust. 1 ustawy określa wysokość nagrody jubileuszowej po 20 latach służby w wysokości 75% miesięcznego uposażenia zasadniczego, wraz z dodatkami o charakterze stałym. Ponadto na podstawie § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 czerwca 2002 r. w sprawie okresów wliczanych do okresu służby, od którego zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej, oraz trybu jej obliczania i wypłacania policjantom (Dz. U. z 2002 roku Nr 100, poz. 913 ze zm.), podstawę obliczania nagrody jubileuszowej stanowi uposażenie przysługujące policjantowi w dniu wypłaty nagrody, a jeżeli jest to dla niego korzystniejsze, uposażenie należne w dniu nabycia prawa do nagrody. Zatem przy obliczaniu nagrody jubileuszowej został uwzględniony dodatek służbowy w wysokości 880 zł. W tym miejscu wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 września 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 672/15, uchylił orzeczenie dyscyplinarne Komendanta [...] Policji z dnia [...] lutego 2015 r. oraz utrzymane nim w mocy orzeczenie dyscyplinarne Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...], a kolejnym wyrokiem z dnia 9 listopada 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 1072/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uchylił w wyniku samokontroli swój wcześniejszy wyrok z dnia 12 stycznia 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 1072/15 oraz zaskarżony rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...], jak również utrzymany nim w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego o 20% otrzymywanej stawki, tj. do kwoty 880,00 złotych miesięcznie Stwierdzić również należy, że wyrok ten stał się prawomocny od dnia 20 stycznia 2017 r. Zatem raz jeszcze stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem, bowiem wyraźnie w tym miejscu podkreślić trzeba, że uchylenie decyzji administracyjnej, co miało miejsce w rozpoznawanej sprawie, może nastąpić jedynie ze skutkiem ex nunc, tj. na przyszłość, a w tym konkretnym wypadku od dnia uprawomocnienia się wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z dnia 9 listopada 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 1072/15, tj. od dnia 20 stycznia 2017 r. Natomiast skutek ex tunc, który wywiera skutki na przeszłość może mieć jedynie miejsce w sytuacji stwierdzenia nieważności decyzji co oznacza, że weryfikowana decyzja administracyjna dotknięta wadą nieważności zostaje uznana za nieważną od dnia jej wydania i z tym dniem wyeliminowana z obrotu prawnego, a taka sytuacja nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Skoro zaś tak, to skarżącemu, któremu odmówiono wypłaty żądanych roszczeń, przede wszystkim nie należą się żadne odsetki, ogólnie rzecz ujmując. Ponadto przyznać należy rację organowi, że sprawa o odsetki nie jest sprawą administracyjną. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 i art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.