II SA/Wa 1057/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania, Sędziowie WSA Stanisław Marek Pietras, Piotr Borowiecki (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Agnieszka Wiechowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi K. G. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji - oddala skargę - Zaskarżonym rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] maja 2017 r. Komendant Główny Policji (dalej także: "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. - dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania K. G. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca") od rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji (dalej także: "organ pierwszej instancji") z dnia [...] marca 2017 r., nr [...], w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1782 ze zm.), z dniem [...] kwietnia 2017 r. - utrzymał w mocy sporny rozkaz personalny organu pierwszej instancji. Zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji wydany został w następującym stanie faktycznym. W dniu [...] stycznia 2017 r. Naczelnik Wydziału [...] Komendy [...] Policji skierował do Komendanta [...] Policji wniosek personalny o wdrożenie procedury zmierzającej do zwolnienia ze służby w Policji skarżącego K. G. - policjanta Ogniwa [...] Sekcji [...] [...] Wydziału [...] na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. W uzasadnieniu wniosku Naczelnik Wydziału [...] Komendy [...] Policji wskazał, że w dniu [...] czerwca 2016 r., około godziny 3.50, w miejscowości [...], przebywając na zwolnieniu lekarskim i znajdując się w stanie nietrzeźwości (I badanie - 1,09 mg/l, II badanie - 0,98 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu), wbrew obowiązkowi kierowania się zasadami współżycia społecznego i dbania o społeczny wizerunek Policji jako formacji, w której służy i podejmowania działań służących budowaniu zaufania do niej, będąc pasażerem pojazdu marki [...] o nr rej. [...], skarżący akceptował i tolerował, aby w jego obecności K. M. znajdujący się w stanie nietrzeźwości (I badanie - 0,59 mg/l, II badanie - 0,50 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu) kierował tym pojazdem. Pismem z dnia [...] stycznia 2017 r. Komendant [...] Policji poinformował skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia go ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, pouczając go jednocześnie o przysługujących mu prawach, w tym m.in. prawie do czynnego udział w prowadzonym postępowaniu. Jednocześnie, pismem z dnia [...] stycznia 2017 r. organ pierwszej instancji wystąpił również do Przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów Komendy [...] Policji z wnioskiem o wydanie opinii w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji z uwagi na ważny interes służby, w terminie 7 dni od dnia otrzymania pisma. Pomimo prawidłowego powiadomienia, organizacja związkowa we wskazanym powyżej terminie, ani po jego upływanie nie udzieliła odpowiedzi. W dniu [...] lutego 2017 r. skarżący K. G. zapoznał się aktami prowadzonego postępowania oraz stwierdził, że w terminie 7 dni od dnia zapoznania z aktami złoży stosowne wnioski. W wyniku analizy zgromadzonego materiału dowodowego, Komendant [...] Policji, działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w związku z art. 45 ust. 1 ustawy o Policji, wydał rozkaz personalnym nr [...] z dnia [...] marca 2017 r., na mocy którego zwolnił skarżącego K. G. ze służby w Policji z dniem [...] kwietnia 2017 r. Jednocześnie, powołując się na przepis art. 108 § 1 k.p.a., Komendant [...] Policji nadał przedmiotowej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu wydanego rozkazu personalnego organ pierwszej instancji uznał, że udział skarżącego policjanta w omawianym zdarzeniu oraz jego zachowanie były naganne w stopniu, który wpływa na wiarygodność Policji. Organ zauważył, że skarżący, jako policjant Wydziału [...] Komendy [...] Policji, miał znacznie większą, niż przeciętny obywatel, świadomość zagrożeń, jakie niesie za sobą kierowanie pojazdem w stanie nietrzeźwości. Komendant [...] Policji stwierdził jednocześnie, iż nie bez znaczenia dla przedmiotowego rozstrzygnięcia jest również to, że skarżący policjant w okresie od dnia [...] czerwca 2016 r. do dnia [...] czerwca 2016 r., a więc również w dniu zdarzenia, przebywał na zwolnieniu lekarskim, zaś oczywistym jest, że każda choroba wyklucza spożywanie alkoholu. W konsekwencji, Komendant [...] Policji uznał, że zasadnym było zwolnienie skarżącego policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, albowiem wymaga tego ważny interes służby, gdyż w interesie służby leży pełnienie służby w Policji przez osoby posiadające nieposzlakowaną opinię, dbające o dobro służby, w szczególności dbające o dobre imię Policji, jej społeczny wizerunek, pogłębiające zaufanie obywateli do jej organów oraz dające gwarancję praworządnego działania aparatu Policji. Organ pierwszej instancji wskazał ponadto, że rozkazowi nadano rygor natychmiastowej wykonalności uzasadniony ważnym interesem służby, tożsamym z interesem społecznym, wyrażającym się szczególnym statusem i działaniami Policji, mającymi bezpośredni wpływ na bezpieczeństwo i porządek publiczny, realizowany przez osoby spełniające warunki określone przepisami ustawy o Policji. Przedmiotowy rozkaz personalny został prawidłowo doręczony stronie skarżącej w dniu [...] kwietnia 2017 r. W dniu [...] kwietnia 2017 r. skarżący wniósł odwołanie od wskazanego powyżej rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji z dnia [...] marca 2017 r. Wnosząc o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego w całości oraz na podstawie art. 135 k.p.a. o wstrzymanie natychmiastowego wykonania zaskarżonego rozkazu, skarżący zarzucił spornej decyzji organu pierwszej instancji: 1. niewłaściwe zastosowanie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji - poprzez uznanie, iż zwolnienie skarżącego ze służby w Policji uzasadnione jest ze względu na ważny interes służby, podczas gdy postawa skarżącego, tak w życiu prywatnym, jak i zawodowym, a także dotychczasowy przebieg służby oraz odpowiednie przygotowanie merytoryczne do wykonywania zawodu policjanta, przeczą temu twierdzeniu, oraz zastosowanie przy zwolnieniu osoby skarżącego przywołanego przepisu, który w rozpoznawanej sprawie w ogóle nie powinien mieć zastosowania, zamiast ewentualnego zastosowania obligatoryjnego trybu zwolnienia, stypizowanego w dyspozycji art. 41 ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji, 2. rażące naruszenie przepisu art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego - poprzez całkowite zignorowanie jednolitej linii orzeczniczej sądów administracyjnych, która określa, iż zwolnienie funkcjonariusza Policji ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt. 5 ustawy o Policji, może mieć wyłączenie zastosowanie wyłącznie w sytuacji, w której policjanta nie można zwolnić na podstawie innego przepisu prawa materialnego, określonego zarówno w art.41 ust. 1 względnie art. 41 ust. 2 ustawy o Policji - a przecież przed wszczęciem postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby na jej dobro, kilka miesięcy wcześniej wszczęto postępowanie dyscyplinarne, które w kuriozalny sposób zakończyło się wydaniem orzeczenia o ukaraniu mnie karą wydalenia ze służby; zdaniem organu, kolejnym wręcz karygodnym naruszeniem prawa materialnego policyjnego w związku z art. 6 k.p.a. jest fakt, iż do zwolnienia osoby skarżącego ze służby w Policji, w rozumieniu Komendanta [...] Policji dochodzi w dwojaki sposób, to jest: a. w dniu [...] kwietnia 2017 r. - w trybie art.41 ust. 2 pkt 5 ze względu na dobro służby (w trybie administracyjnym fakultatywnym), b. w dniu [...] kwietnia 2017 r. Komendant [...] Policji w [...] wydał w stosunku do skarżącego orzeczenie dyscyplinarne, o ukaraniu go karą dyscyplinarną wydalenia ze służby, (w sytuacji, w której w/w dnia nie był już policjantem), czego następstwem będzie wydanie kolejnego rozkazu personalnego, o kolejnym zwolnieniu mnie ze służby na podstawie art. 41 ust. I pkt.3 ustawy o Policji, (w trybie administracyjnym obligatoryjnym), 3. naruszenie art. 32 ust. 1 ustawy o Policji - poprzez zwolnienie skarżącego ze służby na podstawie rozkazu personalnego, podczas gdy zgodnie z przedmiotowym przepisem zwolnienie policjanta ze stanowiska służbowego następuje w formie decyzji, 4. naruszenie art 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. oraz art. 7 k.p.a. - poprzez zaniechanie wnikliwego i wyczerpującego zebrania oraz rozpatrzenia materiału dowodowego, prowadzące w konsekwencji do ustaleń nieznajdujących oparcia w dowodach zgromadzonych w sprawie, w tym poprzez: a. niewłaściwe ustalenie przebiegu zdarzenia z dnia [...] czerwca 2016 r., b. błędne opisanie postępowania dyscyplinarnego o sygn. [...], c. podjęcie błędnych wniosków dotyczących postępowania wykroczeniowego toczącego się przed Sądem Rejonowym w [...] [...] Zamiejscowy Wydział [...] w [...], 5. naruszenie art. 107 3 k.p.a. - poprzez niewskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, 6. naruszenie art. 108 § 1 k.p.a. - poprzez nadanie rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności, bez wskazania jakiejkolwiek rzeczywistej okoliczności uzasadniającej występowanie w sprawie interesu społecznego, który powodowałby konieczność nadania mu przedmiotowego rygoru, a jednocześnie błędne utożsamianie pojęcia ważnego interesu służby z interesem społecznym, 7. rażące naruszenie dyspozycji art. 108 § 1 k.p.a. - poprzez nadanie rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności, bez wskazania jakiejkolwiek rzeczywistej okoliczności uzasadniającej występowanie w sprawie interesu społecznego, który powodowałby konieczność nadania mu przedmiotowego rygoru, a jednocześnie błędne utożsamianie pojęcia ważnego interesu służby z interesem społecznym, który powodowałby konieczność nadania mu przedmiotowego rygoru, a jednocześnie błędne utożsamianie pojęcia ważnego interesu służby z interesem społecznym, co jednocześnie rodzi uzasadnione podejrzenie występku z art. 231 § 1 Kodeksu karnego, w sytuacji, w której skarżony rozkaz personalny nr. [...] z dnia [...] marca 2017 r., zgodnie z dyspozycją art. 110 k.p.a., wszedł do obrotu prawnego w dniu [...] kwietnia 2017 r. (w dniu jego odebrania z poczty), i z dniem następnym, czyli z dniem [...] kwietnia 2017 r., skarżący został faktycznie i prawnie zwolniony z służby w Policji, pomimo ustawowego prawa wniesienia środka zaskarżenia w postaci odwołania (taka jest rola i istota nadania decyzji administracyjnej instytucji rygoru natychmiastowej wykonalności), natomiast bez żadnych podstaw prawnych i faktycznych (na skutek nadania rygoru natychmiastowej wykonalności z dniem [...] kwietnia 2017 r. skarżący nie był już funkcjonariuszem Policji), został na dzień [...] kwietnia 2017 r. wezwany do raportu do Komendanta [...] Policji, w związku z wszczętym wcześniej przeciwko stronie skarżącej postępowaniem dyscyplinarnym, w którym wymierzono w stosunku do skarżącego - jako do osoby faktycznie i prawnie wydalonej wcześniej, bo z dniem [...] kwietnia 2017 r. w trybie administracyjnym ze służby w Policji - karę dyscyplinarną wydalenia ze służby, z powodu naruszenia etyki zawodowej policjanta. Skarżący wskazał, że jest rzeczą oczywistą, iż w sytuacji, w której z dniem odebrania rozkazu personalnego o zwolnieniu go ze służby w Policji z uwagi na dobro służby, opatrzonego klauzulą rygoru natychmiastowej wykonalności – uznać należy, że w ślad za tym postępowanie dyscyplinarne powinno być niezwłocznie umorzone na podstawie art. 135j ust. 4 ustawy o Policji, ponieważ stało się ono bezprzedmiotowe (brak strony postępowania). W uzasadnieniu odwołania skarżący stwierdził m.in., iż dopuścił się nieświadomej akceptacji i tolerancji prowadzenia pojazdu przez K. M. w stanie nietrzeźwości, ale ze względu na brak zawinienia i woli popełnienia czynu nie można w ocenie skarżącego stwierdzić, że zwolnienie ze służby było adekwatne do popełnionego czynu. Skarżący podniósł, że nie można go obciążyć odpowiedzialnością za czyn. W wyniku rozpatrzenia odwołania strony skarżącej oraz ponownej analizy zgromadzonego materiału dowodowego, Komendant Główny Policji - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] maja 2017 r. utrzymał w mocy sporny rozkaz personalny nr [...] Komendanta [...] Policji z dnia [...] marca 2017 r. w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, z dniem [...] kwietnia 2016 r. W uzasadnieniu wydanej decyzji Komendant Główny Policji wskazał na wstępie, iż pojęcie "ważnego interesu służby", które zawarte jest w stanowiącym podstawę materialnoprawną zwolnienia skarżącego ze służby w Policji przepisie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, nie zostało w ustawie bliżej określone. Organ zauważył jednak, iż w dotychczasowej praktyce, na podstawie tego przepisu dokonuje się zwolnień takich funkcjonariuszy, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby w Policji, przy czym przesłanka "ważnego interesu służby" winna być w każdej indywidualnej sprawie skonkretyzowana przez wskazanie okoliczności faktycznych, składających się na taką ocenę. Organ zaznaczył jednocześnie, że ustalenie treści pojęcia "ważnego interesu służby" ustawodawca pozostawił organowi Policji stosującemu prawo, który przeprowadza w tym zakresie wykładnię przepisów prawnych i w każdym indywidualnym przypadku konkretyzuje je, wskazując okoliczności faktyczne uzasadniające taką ocenę. Ponadto, Komendant Główny Policji stwierdził, że użycie w omawianym przepisie zwrotu "można zwolnić" oznacza, że zwolnienie takie ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu. W tej sytuacji, zdaniem organu odwoławczego, decyzja podejmowana na podstawie tego przepisu powinna uwzględniać zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes skarżącego (art. 7 k.p.a.). Komendant Główny Policji stwierdził, że przyczyny zwolnienia policjanta ze służby ustanowione w art. 41 ust. 2 ustawy o Policji zawierają tę wspólną cechę, że odwołują się one do okoliczności lub zdarzeń związanych bądź z zachowaniem się policjanta w służbie lub w życiu prywatnym, bądź do okoliczności, na powstanie których nie miał on wprawdzie decydującego wpływu, lecz powstanie których utrudnia mu lub wręcz uniemożliwia jej pełnienie. We wszystkich zatem wypadkach, zdaniem organu odwoławczego, ocena końcowa poprzedzająca decyzję o zwolnieniu policjanta ze służby musi uwzględniać okoliczności konkretnego, indywidualnego przypadku. Organ odwoławczy uznał, że skoro rolą organu administracji w sprawie o zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji jest wykazanie, że za zwolnieniem funkcjonariusza przemawia ważny interes służby, uznać trzeba zatem, iż w rozpatrywanej sprawie istota rozstrzygnięcia sprowadzała się do wyjaśnienia i oceny czy w obecnym stanie faktycznym pozostawienie skarżącego policjanta w służbie narusza jej ważny interes. Organ odwoławczy stwierdził, że w przedmiotowej sprawie bezspornym jest, iż w dniu [...] czerwca 2016 r. skarżący K. G. wraz z K. M. wspólnie spożywali alkohol. Zdaniem organu odwoławczego, powyższe potwierdzają zgodne zeznania obu tych osób złożone w dniu [...] czerwca 2016 r. podczas przesłuchania przez prokuratora Prokuratury Rejonowej w [...]. Ponadto, organ odwoławczy zauważył, że w aktach postępowania znajduje się protokół z przebiegu badania stanu trzeźwości skarżącego policjanta, z którego wynika, iż o godzinie 5.41 w dniu [...] czerwca 2016 r. skarżący znajdował się w stanie nietrzeźwości, mając 0,92 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. Komendant Główny Policji stwierdził, że policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i zasad etycznych. Organ odwoławczy zauważył ponadto, że skoro służbę w Policji mogą pełnić wyłącznie obywatele polscy o nieposzlakowanej opinii (art. 25 ust. 1 ustawy o Policji), jakiekolwiek wątpliwości co do posiadania takiego przymiotu dyskwalifikują funkcjonariusza, jako osobę zdolną do wykonywania obowiązków służbowych. Zdaniem organu odwoławczego, każdy kto decyduje się na dobrowolne podjęcie służby w Policji musi zdawać sobie z powyższego sprawę, albowiem składa ślubowanie (o treści wskazanej w art. 27 ust. 1 cyt. ustawy), podczas którego zobowiązuje się między innymi do godnego zachowania w służbie i poza nią oraz należytej dbałości o dobro formacji, do której przystępuje. Komendant Główny Policji uznał, że funkcjonariusz Policji ma zatem obowiązek dochowania wierności deklaracjom, które złożył składając ślubowanie, a także postępować w sposób, który nie budzi wątpliwości co do jego kwalifikacji etycznych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 2012 r., sygn. akt I OSK 1056/11). W ocenie organu odwoławczego, policjant musi mieć więc także świadomość tego, że sprawowanie funkcji publicznej łączy się nie tylko z pewnymi przywilejami, ale i ze zwiększonymi obowiązkami oraz pewnymi ograniczeniami nieznanymi innym grupom zawodowym. Organ odwoławczy wskazał, że nałożenie na policjantów szczególnych obowiązków uzasadnia przede wszystkim społeczna rola formacji, charakter powierzonych jej zadań i kompetencji oraz konieczność budowania związanego z działalnością Policji zaufania społecznego. W ocenie organu odwoławczego, nałożenie owych obowiązków służyć ma również przeciwdziałaniu takim zachowaniom, które mogłyby pozbawić Policję wiarygodności w oczach opinii publicznej, zwłaszcza, że wiele uprawnień przyznanych Policji pozwala na ingerowanie w sferę wolności i praw obywatelskich. Dlatego też, zdaniem Komendanta Głównego Policji, funkcjonariusz Policji powinien zawsze mieć wzgląd na to, aby swoim postępowaniem umacniać powagę i zaufanie do pełnionych funkcji. Organ odwoławczy uznał, że powinien on unikać wszelkich sytuacji w służbie i poza służbą, które godziłyby w dobre imię Policji. W konsekwencji, Komendant Główny Policji stwierdził, iż policjant, który udostępnia osobie nietrzeźwej swój pojazd mechaniczny do prowadzenia, a następnie porusza się nim wraz z tą nietrzeźwą osobą, która doprowadza do kolizji drogowej, w stanie nietrzeźwości wyłączającym możliwość zapobieżenia zaistniałej sytuacji, traci autorytet oraz wiarygodność w odbiorze społecznym. Komendant [...] Policji zauważył, że podejmując decyzję o zwolnieniu skarżącego ze służby, nie chciał dopuścił do sytuacji, w której opinia społeczna utwierdziłaby się w przekonaniu, że osoba będąca policjantem może udostępniać swój samochód osobie nietrzeźwej i poruszać się w stanie nietrzeźwości, jako pasażer samochodem, który następnie ulega kolizji i nie poniesie z tego tytułu żadnych konsekwencji służbowych. Zdaniem organu odwoławczego, brak reakcji przełożonych policjanta w tej sytuacji pozbawiłby Policję, jako formację, wiarygodności w oczach opinii publicznej oraz wpłynął demoralizująco na innych policjantów. W ocenie Komendanta Głównego Policji, zachowanie, którego dopuścił się skarżący policjant, skutkują negatywnym odbiorem społeczny, co sprawia, iż skarżący niewątpliwie utracił przymioty konieczne do pozostawania w szeregach Policji, jako formacji służącej społeczeństwu. Jednocześnie, organ odwoławczy uznał, że pozostawienie skarżącego w służbie mogłoby wpłynąć demoralizująco na pozostałych funkcjonariuszy, a także nie pozostawać bez wpływu na właściwe funkcjonowanie i realizację zadań służbowych przez jednostkę organizacyjną, w której skarżący pełnił dotychczas służbę. Powołując się na stanowisko wyrażone w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 2014 r., sygn. akt I OSK 673/13 - Komendant Główny Policji stwierdził, iż specyfika służby w Policji powoduje, że policjant tak w służbie, jak i poza nią, powinien być zawsze gotowy do niesienia pomocy w zakresie zapobieżenia, czy też zminimalizowania skutków wszelkich zachowań i zdarzeń wymierzonych przeciwko obywatelom. Konieczne jest przy tym, aby miał świadomość rangi powierzonych obowiązków i związanej z tym odpowiedzialności służbowej, nadto, aby nigdy nie pozostawał obojętny wobec krzywdy drugiego człowieka. W tej sytuacji, Komendant Główny Policji uznał, iż jako wysoce naganne należy ocenić ignorowanie przez policjanta zdarzeń mogących stanowić zagrożenie dla życia i zdrowia obywateli. Zdaniem organu odwoławczego, policjant zachowujący obojętność wobec zachowań, czy zdarzeń niosących za sobą niebezpieczeństwo dla ludzi, to policjant pozbawiony cech niezbędnych do zachowania statusu funkcjonariusza. Mając powyższe na względzie, organ pierwszej instancji uznał, że nie budzi wątpliwości to, iż w zaistniałej sytuacji interes społeczny zdecydowanie przeważa nad interesem strony, a więc w takich okolicznościach nie może mieć decydującego znaczenia to, iż skarżący dotychczas prawidłowo wywiązywał się z nałożonych obowiązków i był pozytywnie opiniowany. Zdaniem organu odwoławczego, w interesie społecznym pozostaje bowiem, aby służbę w Policji pełnili jedynie policjanci dający rękojmię godnego reprezentowania formacji. Komendant Główny Policji uznał, iż od osoby pełniącej służbę w Policji wymagany jest taki stopień ostrożności życiowej, który nie pozwala na doprowadzenie do sytuacji, gdy policjant nie kontroluje swojego zachowania do tego stopnia, że będąc po spożyciu alkoholu umożliwia innej nietrzeźwej osobie prowadzenie samochodu i w konsekwencji doprowadzenie do kolizji drogowej. Ustosunkowując się do argumentacji skarżącego, który wskazał, iż w momencie zdarzenia nie miał świadomości, że kierujący jego pojazdem K. M. znajdował się w stanie nietrzeźwości, z uwagi na fakt, że skarżący sam znajdował się w stanie nietrzeźwości i nie był w stanie ocenić tego, co się dzieje dookoła, Komendant Główny Policji zauważył, iż skarżący w momencie zdarzenia był policjantem Wydziału [...], a zatem osobą o zdecydowanie większej świadomości prawnej odnośnie przepisów dotyczących ruchu drogowego, niż przeciętny uczestnik ruchu drogowego, jak również osobą, od której oczekiwać należałoby szczególnego wyczulenia na próby podejmowania niedozwolonych bądź ryzykowanych zachowań w ruchu drogowym. Organ odwoławczy nie zgodził się jednocześnie z twierdzeniem strony skarżącej, jakoby stan znacznego upojenia alkoholowego miał usprawiedliwiać udział strony w całym zdarzeniu, albowiem - według organu odwoławczego - nie można abstrahować od okoliczności, że obydwaj uczestnicy zdarzenia wspólnie spożywali alkohol. Ponadto, organ odwoławczy zauważył, że od osoby pełniącej służbę w Policji wymagany jest taki stopień ostrożności życiowej, który nie pozwala na doprowadzenie do sytuacji, gdy policjant nie kontroluje swojego zachowania do tego stopnia, że będąc w stanie nietrzeźwości pozwala poruszać się swoim samochodem innej nietrzeźwej osobie, a nawet przewozić innych pasażerów. Ponadto, za karygodne Komendant Główny Policji uznał zachowanie polegające na tym, że strona skarżąca, przed wprowadzeniem się w stan zamroczenia alkoholem, nie zabezpieczyła własnego pojazdu przed nieuprawnionym jego użyciem przez osoby trzecie. Zdaniem organu odwoławczego, tego typu lekkomyślność, czy wręcz niedbalstwo, także sprawiają, iż ocena skarżącego pod kątem możliwości pełnienia przez niego służby w Policji jawi się negatywnie (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 1427/14). Uzasadniając słuszność nadania swojemu rozstrzygnięciu rygoru natychmiastowej wykonalności, Komendant Główny Policji wskazał, iż w niniejszej sprawie zachodziła "niezbędność" niezwłocznego wprowadzenia rozstrzygnięcia decyzji w życie. W konsekwencji organ odwoławczy uznał, że zaskarżona decyzja spełnia wymagania określone w art. 108 § 1 k.p.a. Biorąc pod uwagę powyższe, organ odwoławczy uznał za uzasadnione zwolnienie skarżącego K. G. z dniem [...] kwietnia 2017 r. ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, ze względu na ważny interes służby. W piśmie z dnia 8 czerwca 2017 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2017 r. Wnosząc o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2017 r., jak też poprzedzającego go rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji z dnia [...] marca 2017 r. w całości, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, strona skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji: 1) naruszenie przepisu przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. - poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego, bez uwzględnienia postawy skarżącego w życiu prywatnym i zawodowym oraz słusznego interesu skarżącego, a w konsekwencji - niezasadne utrzymanie w mocy decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby, 2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. - poprzez dokonanie dowolnej oceny dowodów, co skutkowało błędnym ustaleniem przebiegu zdarzenia, w szczególności błędnym przyjęciem, iż skarżący akceptował i tolerował prowadzenie pojazdu przez osobę nietrzeźwą, a udział skarżącego w zdarzeniu i zachowanie skarżącego były naganne w stopniu, który wpływa na wiarygodność Policji, podczas gdy nie wynika to z materiału dowodowego, a w konsekwencji niezasadne utrzymanie w mocy decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby, 3) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. - poprzez dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego, co skutkowało błędnym przyjęciem, iż zwolnienie skarżącego ze służby wymagało ważnego interesu służby, a w konsekwencji niezasadne utrzymanie w mocy decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby, 4) naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji - poprzez niewłaściwą wykładnię oraz niewłaściwe jego zastosowanie i w konsekwencji zwolnienie skarżącego ze służby, mimo braku wystąpienia przesłanki ważnego interesu służby, 5) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 97 1 k.p.a. - poprzez brak zawieszenia postępowania, mimo iż przeciwko skarżącemu toczy się postępowanie w sprawie o wykroczenie przed Sądem Rejonowym w [...], Zamiejscowy [...] Wydział [...] w [...], pod sygn. akt [...], które do dnia dzisiejszego nie zostało prawomocnie zakończone, a które dotyczy kwestii prejudycjalnej dla niniejszego postępowania, a w konsekwencji niezasadne i arbitralne dokonanie ustalenia, iż skarżącego udostępnił pojazd osobie nietrzeźwej i utrzymanie w mocy decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby, 6) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. oraz art. 97 § 1 k.p.a. - poprzez dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego, co skutkowało błędnym i arbitralnym przyjęciem, iż skarżący nie zabezpieczył własnego pojazdu przed nieuprawnionym jego użyciem przez osoby trzecie, podczas gdy pojazd został pożyczony K. M. wcześniej w dniu zdarzenia i nie został zwrócony przed nastąpieniem kolizji, nie znajdował się zatem w posiadaniu skarżącego, a które to naruszenie wynika z arbitralnego rozstrzygnięcia kwestii, będącej przedmiotem postępowania w sprawie o wykroczenie przed Sądem Rejonowym w [...], Zamiejscowy [...] Wydział [...] w [...], o sygn. akt [...], a w konsekwencji naruszenia utrzymanie w mocy decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby, 7) naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 43 ust. 3 w zw. z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji - poprzez brak zasięgnięcia opinii organizacji zakładowej polegający na wyznaczeniu zbyt krótkiego terminu na wydanie opinii i uniemożliwieniu w ten sposób organizacji zakładowej rozważenia dotyczących skarżącego okoliczności i wydania opinii, 8) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 108 § 1 k.p.a. i art. 135 k.p.a. - poprzez uznanie za prawidłowe nadania decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby rygoru natychmiastowej wykonalności, podczas gdy nie było to uzasadnione w świetle przesłanek kodeksowych, przy błędnym utożsamieniu ważnego interesu służby z interesem społecznym, a następnie niewstrzymanie natychmiastowego wykonania decyzji przez organ odwoławczy, mimo wystąpienia uzasadnionego przypadku, a w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca zarzuciła, że Komendant Główny Policji, wydając zaskarżoną decyzję, nie dokonał prawidłowej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego i uniemożliwił skarżącemu realizację prawa do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym. Ponadto, skarżący zarzucił, że naruszenie prawa przez organy polegało także na dokonaniu błędnej wykładni pojęcia "ważnego interesu służby" i po dokonaniu arbitralnej i dowolnej oceny dowodów, dojście do przekonania, iż w sprawie skarżącego tenże błędnie rozumiany ważny interes służby wymagał zwolnienia skarżącego ze służby, które nastąpiło na podstawie art. 41 ust. 2 pkt. 5 ustawy o Policji. Skarżący zarzucił jednocześnie, iż w prowadzonym przez organy Policji obu instancji postępowaniu administracyjnym doszło do rażącego naruszenia podstawowych reguł proceduralnych, w wyniku czego organy Policji obu instancji zebrały materiał dowodowy w sposób wybiórczy, mając na celu wyłącznie usunięcie w sposób dyscyplinarny skarżącego funkcjonariusza Policji. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej także: "p.p.s.a."). W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga K. G. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] maja 2017 r., utrzymujący w mocy rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] marca 2017 r. w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji - nie narusza obowiązujących przepisów prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że organy Policji obu instancji, wydając sporne rozkazy personalne, nie dopuściły się naruszenia przepisów procedury administracyjnej, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a., albowiem - wbrew zarzutom strony skarżącej - w sposób prawidłowy wyjaśniły w uzasadnieniu wydanych rozstrzygnięć, dlaczego przyjęły, że w przypadku skarżącego zachodzi przesłanka do zwolnienia z Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Sąd uznał w konsekwencji, że organy Policji obu instancji - wydając rozstrzygnięcie w przedmiocie zwolnienia skarżącego z Policji - dokonały prawidłowych ustaleń w zakresie zaistnienia przesłanek zastosowania przepisu art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Jednocześnie, Sąd stwierdził, że zarówno Komendant Główny Policji, jak i organ pierwszej instancji, wydając sporne rozkazy personalne w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji - nie dopuściły się w powyższym zakresie istotnego naruszenia zasady praworządności wyrażonej w przepisach art. 6 k.p.a. i art. 7 in principio k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP. W ocenie Sądu, na wstępie wszelkich rozważań merytorycznych dotyczących oceny legalności spornej decyzji - rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji, należy wyraźnie zaznaczyć, że podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozkazu personalnego, jak i poprzedzającego go rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji z dnia [...] marca 2017 r. stanowił przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Zgodnie z tym przepisem, policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Nie ulega wątpliwości, że pomimo, iż pojęcie "ważnego interesu służby" nie zostało w ustawie o Policji bliżej określone, w praktyce słusznie przyjmuje się, że na podstawie tego przepisu dokonuje się zwolnień takich funkcjonariuszy Policji, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby w Policji, przy czym przesłanka "ważnego interesu służby" winna być w indywidualnej sprawie skonkretyzowana przez wskazanie okoliczności faktycznych, składających się na taką ocenę. Jednocześnie, należy wskazać, iż użycie w cytowanym przepisie zwrotu "można zwolnić" oznacza zatem, że zwolnienie takie ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu. I choć prawodawca w ustawie o Policji nie określił, co należy rozumieć przez pojęcie "ważny interes służby", to jednak nie powinno budzić wątpliwości, że chodzi tu o dobro interesu służby, rozumianego jako interes społeczny. Zdaniem Sądu, uznać należy, że rolą organu Policji - wydającego rozstrzygnięcie w sprawie o zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji - jest jednoznaczne wykazanie, że za zwolnieniem skarżącego funkcjonariusza przemawia ważny interes służby. W rozpatrywanej sprawie istota spornego rozstrzygnięcia sprowadza się zatem do wyjaśnienia i oceny, czy w ustalonym w niniejszej sprawie stanie faktycznym pozostawienie skarżącego K. G. w służbie naruszałoby jej ważny interes. Należy zwrócić uwagę, że skoro decyzja administracyjna podejmowana na omawianej podstawie prawnej ma charakter uznaniowy, oznacza to, że sądowoadministracyjna kontrola takich rozstrzygnięć jest ograniczona. Sąd administracyjny zobowiązany jest do oceny, czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego i procesowego. Nie jest on natomiast uprawniony do ingerowania w kwestie celowości i słuszności dokonanego przez przełożonych wyboru sposobu załatwienia sprawy. Sąd bada tym samym, czy rozstrzygnięcie organu nie zostało oparte na niedozwolonych kryteriach oraz czy jego argumentacja nie jest dowolna i arbitralna. Sąd administracyjny nie może natomiast analizować celowości i słuszności zwolnienia danego funkcjonariusza, a także, nie powinien badać, czy ze względów słusznościowych mógłby on nadal pozostać w gronie funkcjonariuszy Policji. W ocenie Sądu, z całą pewnością uznać należy, iż w postępowaniu o zwolnienie ze służby w Policji organ nie rozstrzyga, czy funkcjonariusz popełnił przestępstwo, czy też nie. Takie ustalenia wymykają się bowiem kognicji organu. Niewątpliwie, rolą organu Policji jest natomiast ustalenie, czy zachowanie funkcjonariusza naruszało ważny interes służby. Ponadto, organ jest obowiązany wykazać, w czym upatruje tegoż ważnego interesu (na czym on polega), a także, w jaki sposób został on naruszony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż w niniejszej sprawie organy Policji obu instancji - prowadząc postępowanie w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby - zasadnie przyjęły, że ustalony w sprawie stan faktyczny ma pokrycie w materiale dowodowym, gdyż opiera się przede wszystkim na zeznaniach strony oraz wyjaśnień drugiego uczestnika zdarzenia, jakie składali w prokuraturze, jak też na pozostałych jednoznacznych materiałach zawartych w aktach sprawy. Z ustaleń faktycznych sprawy, prawidłowo ustalonych przez organy Policji, wyłania się obraz skarżącego funkcjonariusza Policji, pijącego na przystanku w okolicach szkoły podstawowej, a następnie jeżdżącego od stacji do stacji benzynowej pojazdem prowadzonym przez nietrzeźwego kolegę, celem nabycia dalszej ilości alkoholu. Zdaniem Sądu, taka postawa strony skarżącej, wyrażona w takim zachowaniu jednoznacznie wskazują na zasadność rozstrzygnięć organów Policji obu instancji. Nie budzi wątpliwości Sądu to, iż zachowanie skarżącego funkcjonariusza Policji, który biernie akceptował i tolerował jazdę swoim samochodem osoby nietrzeźwej, budzi uzasadnione wątpliwość co do posiadania przez skarżącego przymiotów uprawniających do wykonywania tego szczególnego zawodu. Według Sądu, wspomniana beztroska ze strony skarżącego, a także branie udziału - poprzez bierną postawę - w zachowaniach naruszających porządek publicznych, a także naruszających prawo, stanowi podstawę do uznania, że został niewątpliwie naruszony ważny interes służby. Według Sądu, jeśli skarżący, jako policjant pełniący służbę w Wydziale [...], całą sprawę postrzega wyłącznie przez pryzmat działania pod wpływem alkoholu, to rzeczywiście zgodzić się należy z Komendantem Głównym Policji, iż oznacza to ewidentnie, że w ogóle nie zrozumiał on etosu służby w Policji. Należy uznać, że organy Policji obu instancji, wydając sporne rozkazy personalne w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby szczegółowo wykazały, z jakich dokładnie przyczyn nie jest możliwe dalsze jego pozostawienie w służbie. Organy te trafnie przede wszystkim zwróciły uwagę na specyficzny status Policji, podkreślając, że jest ona formacją, która ma służyć społeczeństwu, i która przeznaczona jest do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Do ustawowych zadań Policji należy bowiem m. in. ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami naruszającymi te dobra; ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, w tym zapewnienie spokoju w miejscach publicznych oraz w środkach publicznego transportu i komunikacji publicznej, w ruchu drogowym i na wodach przeznaczonych do powszechnego korzystania; inicjowanie i organizowanie działań mających na celu zapobieganie popełnianiu przestępstw i wykroczeń oraz zjawiskom kryminogennym i współdziałanie w tym zakresie z organami państwowymi, samorządowymi i organizacjami społecznymi oraz wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców. Rodzaj i zakres zadań powierzonych tej formacji wymaga, aby służbę w niej pełnili wyłącznie funkcjonariusze o nieposzlakowanej opinii, wolni od jakichkolwiek podejrzeń o łamanie prawa (art. 25 ust. 1 ustawy o Policji). Jakiekolwiek wątpliwości co do posiadania takiego przymiotu dyskwalifikują funkcjonariusza, jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych. W ocenie Sądu, uznać należy, iż każdy, kto decyduje się na podjęcie służby w Policji, musi zdawać sobie z tego sprawę, tym bardziej, że wstępując do tej służby, składa ślubowanie, w którym zobowiązuje się m.in. strzec godności i dobrego imienia służby. W tej sytuacji, oczywistym jest, że przełożeni nie mogą tolerować w szeregach Policji policjantów, których postawa mogłaby podważyć autorytet organów państwa i macierzystej formacji, a także narazić Policję na utratę zaufania do jej funkcjonariuszy. Wobec powyższego, należy uznać, że Komendant Główny Policji, wydając zaskarżony rozkaz personalny z dnia [...] maja 2017 r., nie uchybił normom zawartym w przepisach art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., albowiem podjął wszelkie możliwe i niezbędne zarazem czynności celem pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w oparciu o zebrany w sposób wyczerpujący materiał dowodowy. Ponadto, poprzez pełne - w ocenie Sądu - uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonego rozkazu personalnego, organ odwoławczy nie naruszył normy postępowania administracyjnego wskazanej w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu, który mógłby mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Komendant Główny Policji nie dopuścił się również w toku postępowania administracyjnego naruszenia zasady pogłębiana zaufania obywateli do organów praworządnego państwa wyrażonej w art. 8 k.p.a., albowiem prowadząc postępowanie w kontekście przepisu 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, wszechstronnie wyjaśnił wszelkie istotne okoliczności dotyczące analizowanej sprawy, jak również wyjaśnił w sposób precyzyjny i jednoznaczny zarazem, dlaczego - w świetle powołanego wyżej przepisu - interes indywidualny skarżącego nie jest na tyle znaczący, aby dać podstawę do ograniczenia wskazanego przez ten organ ważnego interesu społecznego. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a.