II SA/Wa 1058/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędziowie WSA Adam Lipiński (spr.), Janusz Walawski, Protokolant Dorota Kwiatkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2008 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty należności z tytułu pozostawania w gotowości do udzielania świadczeń zdrowotnych: 1) uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej nr J.W. [...]; 2) zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości; 3) zasądza od Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] na rzecz M. K. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów zastępstwa prawnego. [...] M. K. pełni zawodową służbę wojskową w Jednostce Wojskowej Nr [...] w L. na stanowisku służbowym [...]. W dniu 27 grudnia 2007 r. złożył wniosek w sprawie wypłacenia należności za pełnienie od marca 2000 r. do lipca 2007 r., służb lekarza [...]. We piśmie wskazał, iż w razie nie przyznania należności, domaga się przyznania odpowiednio dni wolnych. Do wniosku dołączono podpisane przez dowódcę Jednostki Wojskowej Nr [...] w L. zaświadczenia, w których szczegółowo określono dni służby w charakterze lekarza [...]. W dniu [...] stycznia 2008 r. dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] w L. wydał decyzję, w której odmówił przyznania żądanej należności. W skutek odwołania M. K. decyzja ta została uchylona decyzją Dowódcy JW [...] z dnia [...] lutego 2008 r., z uwagi na niewyjaśnienie sprawy w kontekście art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz przepisów rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia. W dniu [...] kwietnia 2008 r. dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] w L. wydał decyzję Nr [...] odmawiającą przyznania żądanego świadczenia. Od tej decyzji M. K. odwołał się do organu II instancji. Po rozpatrzeniu odwołania Dowódca [...] (JW [...]) decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2008 r., działając na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 Kpa oraz art. 8 ust. 1 i art. 88 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, póz. 1750 z późn. zm.) i § 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 07 kwietnia 2004 r. w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia, utrzymał w mocy decyzję nr [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. wydaną przez Dowódcę Jednostki Wojskowej [...] w L., której odmówiono przyznania należności z tytułu pełnienia służb lekarza [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, co następuje: Postawę pełnionych przez lekarza wojskowego służb stanowiło zarządzenie zarządzenia Nr [...] z dnia [...] lutego 2000 r. Dowódcy Garnizonu L., nakazującego pełnienie służby "pod telefonem". Zatem pozostawanie w gotowości do wykonywania zadań na wyżej określonych zasadach nie wypełnia przesłanek żadnego ze świadczeń, które zostały opisane w rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia. Służba ta nie jest także wykonywaniem innych czynności, o których mowa w § 3 pkt 9 ww. rozporządzenia, bowiem jej wykonywanie nie wynika z przepisów. Nadto JW. [...], w której M. K. pełnił służbę w okresie wykonywania spornych czynności, nie była zakładem opieki zdrowotnej. Odnosząc się do zarzutu odwołania, w zakresie wiarygodności przełożonych przez wnioskodawcę zaświadczeń, organ wskazał, iż złożone w niniejszej sprawie zaświadczenia nie mają znaczenia, albowiem postępowanie dowodowe pozwoliło na jednoznaczne zakwalifikowanie czynności wykonywanych przez żołnierza, opisanych w tych zaświadczeniach. Polemizując z zarzutami odwołania organ wskazał, że w niniejszej sprawie nie mają znaczenia przepisy o czasie służby żołnierzy zawodowych oraz przepisy w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy. Powyższą decyzję M. K. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o jej uchylenie i nakazanie zmiany decyzji organu I instancji oraz wnosząc o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucał nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, poprzez mylną ocenę stanu faktycznego i prawnego, w tym naruszenie przepisów prawa procesowego art. 7, art. 9, art. 10, art. 11, art. 76 § 1 i 3, art. 77 § 1 i 4, art. 104, art. 107 § 1 i 3, art. 218 Kpa; naruszenie prawa materialnego - tj.: przepisów: § 5 i § 6 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 29 sierpnia 2006 r. w sprawie dodatkowych dni wolnych od służby oraz rozkładu czasu służby żołnierzy zawodowych; przepisów § 2 pkt 4, § 6 i § 7 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 kwietnia 2004r. w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia; przepisów art. 60, art. 70, art. 80 i art. 88 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych; przepisów § 1 ust. 4 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 marca 2003 r. w sprawie utworzenia ambulatoriów - publicznych zakładów opieki zdrowotnej i ambulatoriów z izbą chorych - publicznych zakładów opieki zdrowotnej; przepisów art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej. Zdaniem skarżącego powyższe naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego miało istotny wpływ na wynik sprawy. W dodatkowym piśmie - replika odpowiedzi na skargę - wnosił między innymi o zażądanie od organu wyciągów z rozkazów dziennych JW. [...] dotyczących wyznaczania skarżącego do pełnienia obowiązków lekarza [...]. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie, powołując się na argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. W niniejszej sprawie sądem tym jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka, co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga jest zasadna. Organ nie wyjaśnił wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Głównym powodem odmowy spełnienia zadania skarżącego jest, zdaniem organu, brak uregulowania w przepisach stanowiących o dodatkowym wynagrodzeniu żołnierza, takiego sposobu pełnienia służby, jak pełnił ją skarżący oraz okoliczność, iż JW. [...] nie była zakładem opieki zdrowotnej MON. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego powyższa teza nie została poparta rzetelnym wyjaśnieniem całości sprawy, z pominięciem jej najistotniejszych aspektów. Dowódca Garnizonu L. zarządzeniem nr [...] z dnia [...] lutego 2000 r. nakazał: "Dowódcy JW. [...] zorganizować system służby lekarza dyżurnego garnizonu pod telefonem, tak aby czas stawiennictwa do miejsca wykonywania zadań opieki medycznej tj. w zespole opieki doraźnej, nie przekraczał 15-minut. W godzinach służbowych lekarz [...] przebywa w miejscu pełnienia służby, natomiast po 15:30 w miejscu zamieszkania pod telefonem.". Powołując się na to zarządzenie nie można jeszcze wywieść obowiązku skarżącego pełnienia przedmiotowych dyżurów. Powyższe zarządzenie nie stanowiło rozkazu wprost skierowanego do M. K., który kreował by pełnienie przez niego przedmiotowych dyżurów "pod telefonem", ale stanowiło jedynie podstawę do wydania dalszych rozkazów i w rezultacie do wydania przez przełożonego M. K. konkretnego rozkazu polecającego skarżącemu pełnienie w danym okresie obowiązków lekarza [...], w sposób określony zarządzeniem nr [...] Dowódcy Garnizonu L. Ten właśnie rozkaz powinien znaleźć się w aktach sprawy i powinien zostać szczegółowo przeanalizowany przez organ, we wskazanym poniżej przez Sąd kierunku. Organ powinien uzupełnić materiał dowodowy o wszystkie wyżej wspomniane rozkazy i dokonać analizy wszystkich tych rozkazów pod kątem ewentualnego zastosowania przepisów § 3 pkt 2), 3) lub ewentualnie 9), § 6 i § 7 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia (Dz. U. z 2004 r. Nr 108, póz. 1141, ze zm.). Dokonując powyższej analizy, organ powinien uwzględnić treść rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 marca 2003 r. w sprawie utworzenia ambulatoriów - publicznych zakładów opieki zdrowotnej i ambulatoriów z izbą chorych - publicznych zakładów opieki zdrowotnej (Dz. U. z 2003 r. Nr 49 poz. 416 ze zm.), a w szczególności pkt 83 załącznika do tego rozporządzenia, z którego wynika utworzenie Ambulatorium - Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej Jednostki Wojskowej Nr [...] w L. i wyjaśnić jaki był związek pomiędzy jednostką wojskową, w której skarżący pełnił służbę, a we wspomnianym wyżej Ambulatorium, do którego (co wynika z przedstawionego na wstępie rozważań Sądu zarządzenia Dowódcy Garnizonu L.), miał się stawić w terminie 15 minut po telefonicznym wezwaniu go. Wyjaśnić także należy jaką jednostką jest JW. Nr [...], a jaką JW. [...] w kontekście pełnienia służby przez M. K. - lekarza wojskowego w [...] (rozkazy personalne Dowódcy Wojsk Lądowych nr [...] z 2004 r. poz. 19 - karta 18 akt administracyjnych) i w kontekście Ambulatorium utworzonego w JW. Nr [...]. Dopiero wówczas będzie można w sposób prawidłowy ustalić, czy wskazane wyżej przepisy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia będą miały w sprawie zastosowanie czy też nie. Gdyby jednak w wyniku powyżej przeprowadzonych ustaleń okazało się, iż nadal brak jest związku pomiędzy pełnionymi przez lekarza wojskowego dyżurami a przepisami powyższego rozporządzenia, organ powinien wskazać, czym zatem było pełnienie tych dyżurów i czy pełnienie ich mieściło się w zwykłych obowiązkach pełnienia służby przez żołnierza zawodowego w kontekście do norm czasu służby, określonych w art. 60 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie żołnierzy zawodowych. W materiale sprawy zabrakło wyżej wskazanych dokumentów, stanowiących w ocenie Sądu istotę materiału dowodowego w niniejszej sprawie, jak i zabrakło opisanych wyżej ustaleń, co wynikało poniekąd z faktu niepełnego materiału dowodowego, dlatego trafny jest zarzut skargi naruszenia przez organ art. 7, art. 9, art. 10, art. 11, art. 76 § 1 i 3, art. 77 § 1 i 4, art. 104, art. 107 § 1 i 3, Kpa; i przez to w dalszej konsekwencji, naruszenia prawa materialnego to jest przepisów § 6 i § 7 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia, a zatem również przepisów 80 i art. 88 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz przepisów (tekst jednolity Dz. U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892), a także naruszenia przepisu § 1 ust. 4 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 marca 2003 r. w sprawie utworzenia ambulatoriów - publicznych zakładów opieki zdrowotnej i ambulatoriów z izbą chorych - publicznych zakładów opieki zdrowotnej. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wyżej wskazane uchybienia przy rozpoznaniu niniejszej sprawy miały istotny wpływ na jej wynik i dlatego wydane z takim uchybieniem decyzji musiały zostać przez Sąd uchylone z wiążącymi dla organu wskazaniami, co do dalszego postępowania. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym pełnomocnik skarżącego, ograniczyła zawarte we wniosku z dnia 27 grudnia 2007 r. (data wpływu) żądanie w związku z przedawnieniem - art. 73 i 75 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Na częściowe przedawnienie roszczenia zwracał także uwagę organ I instancji w uzasadnieniu decyzji z dnia 14 maja 2008 r. Organ powinien uwzględnić powyższe, rozpatrując ponownie niniejszą sprawę. Na żadnym etapie postępowania administracyjnego organ nie kwestionował prawdziwości zaświadczeń potwierdzających pełnienie przez skarżącego przedmiotowych dyżurów i dołączonych do wniosku inicjującego niniejszą sprawę. Dlatego podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 218 Kpa jest uchybiony. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) i art. 152 w związku z art. 132 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku.