II SA/Wa 106/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Adam Lipiński Sędzia WSA – Anna Mierzejewska (sprawozdawca) Sędzia WSA – Andrzej Góraj Protokolant – starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2015 r. sprawy ze skargi M. P. na pismo Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy sprostowania świadectwa służby – oddala skargę w całości – Pismem z dnia [...] września 2014 r. M. P. złożył wniosek o sprostowanie świadectwa służby z dnia [...] września 2014 r. w zakresie pkt 6 tj. tzw. informacji o okresie zawieszenia funkcjonariusza, poprzez ich wykreślenie. W uzasadnieniu wniosku podał, że w doręczonym świadectwie służby datowanym na [...] września 2014 r. zawarto w pkt 6 szereg informacji dodatkowych, których ujęcie w tym dokumencie jest nieuprawnione, stąd wnosił o ich wykreślenie. Mianowicie zawarto informacje o okresie zawieszenia go w czynnościach służbowych, podstawie prawnej zawieszenia. Podał, że zamieszczenia tych danych w świadectwie służby nie przewiduje się w treści § 4 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2002 r. w sprawie świadectw służby i opinii o służbie funkcjonariuszy Straży Granicznej (Dz. U. Nr 81, poz. 738), który to przepis szczegółowo (tzw. enumeratywne) wymienia jakie dane powinny zostać ujęte w świadectwie służby. Podawanie przez Komendanta innych danych aniżeli wymienionych w § 4 ust. 1 pkt 1-10, stanowi przekroczenie normy z tego przepisu i stanowi niedopuszczalną nadinterpretację. Poza tym dane te tj. podane w pkt 6 świadectwa służby, nie są niezbędne ani do ustalenia uprawnień ze stosunku służbowego ani do ustalenia uprawnień z ubezpieczenia społecznego. Podkreślił, że podanie tych danych stoi w sprzeczności z literą prawa i stanowiskiem judykatury, a ponadto, że informacja o zawieszeniu w czynnościach służbowych podlega ochronie – jako tzw. informacja wrażliwa – z ustawy o ochronie danych osobowych. Pismem z dnia [...] października 2014 r., organ udzielił ww. odpowiedzi i wskazał, że zgodnie z § 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 7 czerwca 2002 r. w sprawie świadectw służby i opinii o służbie funkcjonariuszy Straży Granicznej (Dz. U. Nr 81, poz. 738 z późn. zm.) świadectwo służby zawiera informacje niezbędne do ustalenia uprawnień ze stosunku służbowego i uprawnień z ubezpieczenia społecznego zwalnianego funkcjonariusza. Zasadnym było więc podanie w pkt 6 świadectwa służby, w którym zamieszcza się informacje dodatkowe, informacji o zawieszeniu ww. w czynnościach służbowych. Informacja ta jest niezbędna dla ustalenia uprawnień wynikających ze stosunku służbowego, m. in. dodatku za wysługę lat, urlopu i jego wymiaru, wysokości wynagrodzenia. Ponadto, podanie okresu zawieszenia w czynnościach służbowych w pkt 6 świadectwa służby jest uzupełnieniem informacji zawartej w pkt 3, tj. podstawy rozwiązania stosunku służbowego poprzez wskazanie upływu czasu określonego w art. 45 ust. 2 pkt 11 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej. W stosunku do pisma z dnia [...] października 2014 r. M. P. złożył zażalenie. Pismem z dnia [...] listopada 2014 r. Komendant Główny Straży Granicznej poinformował, że nie uwzględnia zażalenia. Podkreślił, że umieszczenie informacji o zawieszeniu M. P. w czynnościach służbowych w okresie od dnia [...] września 2005 r. do dnia [...] sierpnia 2014 r., uważa za uzasadnioną, bowiem przepis stanowiący podstawę rozwiązania ;stosunku służbowego wskazuje na upływ określonego w nim okresu zawieszenia w czynnościach służbowych. Tym samym podanie w dodatkowych informacjach świadectwa służby okresu uwieszenia w czynnościach służbowych stanowi uzupełnienie powyższej informacji. Następnie M.P. złożył skargę na odmowę sprostowania świadectwa służby w Straży Granicznej. Stanowisku organu skarżący zarzucił: 1. naruszenie § 4 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2002 r. w sprawie świadectw służby i opinii o służbie funkcjonariuszy Straży Granicznej, poprzez zamieszczenie w świadectwie służby w pkt 6 świadectwa, informacji o zawieszeniu skarżącego oraz okresie zawieszenia go w czynnościach służbowych, do czego nie upoważniły go przepisy prawa przez wskazanie wadliwej podstawy prawnej zwolnienia skarżącego ze służby w Straży Granicznej, albowiem skarżący w okresie zawieszenia w czynnościach służbowych został przeniesiony mocą rozkazu personalnego Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej do dyspozycji wobec czego okres zawieszenia skarżącego został przerwany, a nie nastąpiło zwolnienie skarżącego z powodu długotrwałego pozostawania w dyspozycji Komendanta [...]OSG. Tym samym świadectwo zwolnienia ze służby skarżącego rozmija się ze stanem faktycznym i prawnym albowiem skarżący w okresie zwolnienia go ze służby stałej w SG podanego w świadectwie służby nie pozostawał już w zawieszeniu, lecz z dniem [...] października 2013 r. został przeniesiony do dyspozycji [...] Komendanta Oddziału Straży Granicznej (vide: decyzja nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r. Komendanta Głównego Straży Granicznej oraz rozkaz personalny nr [...] Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] września 2013 r. w sprawie zwolnienia z dniem [...] września 2013 r. z dotychczas zajmowanego stanowiska kierownika zmiany Grupy Stanowisk Tymczasowych i przeniesienia do dyspozycji Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej – w teczce akt personalnych skarżącego); 2. zamieszczenie w świadectwie służby w pkt 6 świadectwa, informacji o zawieszeniu skarżącego oraz okresie zawieszenia jej w czynnościach służbowych, do czego nie upoważniały go wymienione przepisy prawa, a o co też nie wnosił skarżący; 3. zaniechanie podania w świadectwie służby faktu pozostawania przez skarżącego w dyspozycji w SG mocą wydanego rozkazu personalnego, który to rozkaz jest prawomocny (decyzja nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r. Komendanta Głównego Straży Granicznej oraz rozkaz personalny nr [...] Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] września 2013 r. w sprawie zwolnienia z dniem [...] września 2013 r. z dotychczas zajmowanego stanowiska kierownika zmiany Grupy Stanowisk Tymczasowych i przeniesienia do dyspozycji Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej); 4. naruszenie art. 3 ust. 1 i dalszych, ustawy o ochronie danych osobowych w zw. z art. 43 ust. 1 i ust. 2 ustawy o Straży Granicznej, poprzez umieszczenie w pkt 6 świadectwa służby danych osobowych skarżącego tzw. wrażliwych, bez zgody i woli skarżącego. Oczywistym jest w świetle art. 43 ust. 1 i ust. 2 ustawy o Straży Granicznej, że zawieszenie w czynnościach służbowych odnosi się ściśle do postawionych skarżącemu zarzutów popełnienia przestępstwa, a tu skarżący nie ma interesu ani woli, ażeby tego rodzaju kwestie były ujawniane w świadectwie służby. Skarżący wnosił o: 1. zawieszenie postępowania do czasu zakończenia postępowania przed sądami administracyjnymi z odwołania skarżącego od decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby stałej w Straży Granicznej – skarga na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych nr [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r., w przedmiocie zwolnienia skarżącego z dniem [...] sierpnia 2014 r. ze służby stałej w Straży Granicznej, została wysłana w dniu [...] października 2014 r. do WSA w Warszawie; 2. zobowiązanie Komendanta Głównego Straży Granicznej do wydania formalnej decyzji w przedmiocie sprawy (względnie KGSG powinno wydać decyzję w sprawie z urzędu); 3. przeprowadzenie dowodu ze świadectwa służby skarżącego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), do rozpoznawania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. –Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie przypomnieć należy, że rozróżniamy dwie sytuacje, tj. pełnienie służby dla celów uposażeniowych oraz pełnienie służby dla potrzeb świadectwa służby. Pełnienie służby dla celów uposażeniowych ma miejsce w sytuacji, kiedy to funkcjonariusz faktycznie pełnił służbę. Z kolei pełnienie służby dla potrzeb świadectwa służby to okres pozostawania we służbie. Wobec powyższego np. po wyeliminowaniu z obrotu prawnego decyzji o zwolnieniu ze służby, następuje zmiana jego sytuacji, w zakresie pozostawania w służbie, co powinno znaleźć odzwierciedlenie również w świadectwie służby. Możliwość otrzymania przez zwolnionego ze służby funkcjonariusza świadectwa służby bądź też żądania jego sprostowania wynika z art. 50 ust. 1 i ust. 2 powołanej wyżej ustawy o Straży Granicznej. Zgodnie z § 3 ust. 1 i ust. 4 rozporządzenia wykonawczego Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2002 r. w sprawie świadectw służby i opinii o służbie funkcjonariuszy Straży Granicznej (Dz. U. Nr 81, poz. 738), wydanego do art. 50 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2005 r. Nr 234, poz. 1997 ze zm.), funkcjonariuszowi zwalnianemu ze służby wydaje się świadectwo służby w dniu, w którym następuje rozwiązanie stosunku służbowego. Świadectwo służby wydaje przełożony właściwy w sprawach osobowych. W świadectwie tym podaje się dane niezbędne dla ustalenia uprawnień ze stosunku służbowego i uprawnień z ubezpieczenia społecznego zwalnianego funkcjonariusza (§ 4 ust. 1 ww. rozporządzenia). Na życzenie funkcjonariusza w świadectwie służby należy także zamieścić informacje o wysokości i składnikach uposażenia oraz o uzyskanych kwalifikacjach (§ 4 ust. 2 ww. rozporządzenia). Stosownie do § 6 ust. 1 i ust. 4 ww. rozporządzenia, funkcjonariusz zwolniony ze służby może wystąpić do przełożonego właściwego w sprawach osobowych z żądaniem sprostowania świadectwa służby, a na odmowę sprostowania służy zwolnionemu funkcjonariuszowi zażalenie do wyższego przełożonego właściwego w sprawach osobowych. W przedmiotowej sprawie, w ocenie Sądu, należy zgodzić się ze stanowiskiem organu, że umieszczenie dodatkowych informacji w pkt 6 jest zgodne z prawem. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że skarżący został zwolniony ze służby stałej w Straży Granicznej, na podstawie art. 45 ust. 2 pkt 11 ustawy o Straży Granicznej. W konsekwencji zapis w pkt 6 świadectwa służby, wskazujący iż w okresie od dnia [...] września 2005 r. do [...] sierpnia 2014 r. był zawieszony w czynnościach służbowych jest zapisem prawdziwym i zostatał prawidłowo umieszczony w świadectwie służby z uwagi na konsekwencje jakie rodzi fakt zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych m. in. np. uprawnień do urlopu wypoczynkowego. Przepis § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2012 r. w sprawie świadectw służby i opinii o służbie funkcjonariuszy Straży Granicznej wskazuje na informacje niezbędne do ustalenia uprawnień ze stosunku służbowego i uprawnień z ubezpieczenia społecznego zwalnianego funkcjonariusza Straży Granicznej (Dz. U. Nr 81, poz. 738 ze zm.). Wymienione w powołanym przepisie informacje muszą być umieszczone w świadectwie służby, natomiast w pkt 6 świadectwa służby podaje się pozostałe informacje mogące mieć wpływ na uprawnienie zwalnianego funkcjonariusza. Przepis § 4 rozporządzenia nie ogranicza informacji , jakie należy zamieścić w świadectwie służby tylko wskazuje na te, które muszą być w nim zawarte. Celem świadectwa służby jest przekazanie innemu pracodawcy wszystkich informacji mogących mieć znaczenie z punktu wiszenia uprawnień zwalnianego funkcjonariusza. Zgodnie z art. 128 ustawy o Straży Granicznej funkcjonariuszowi zawieszonemu w czynnościach służbowych zawiesza się od najbliższego terminu płatności 50% należnego uposażenia. Okres zawieszenia w czynnościach służbowych, o którym mowa w ust. 1 nie podlega wliczeniu do okresu służby funkcjonariusza, od którego zależy wysokość uposażenia, wysokość innych świadczeń pieniężnych lub prawo do nich oraz wymiar urlopu wypoczynkowego, a także innych rodzajów urlopów przysługujących funkcjonariuszowi. Po zakończeniu postępowania karnego lub dyscyplinarnego w sprawie o czyn stanowiący podstawę zawieszenia w czynnościach służbowych funkcjonariusz otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne jego podwyżki wprowadzone w okresie zawieszenia, jeżeli: 1. nie został ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby; 2. postępowanie karne zostało zakończone prawomocnym wyrokiem uniewinniającym bądź umorzeniem ze względu na okoliczności wymienione w art. 17 § 1 pkt 1-3 i £ Kodeksu postępowania karnego, nawet po zwolnieniu ze służby; 3. w przypadku gdy postępowanie dyscyplinarne albo karne w sprawie o czyn stanowiący podstawę zawieszenia zakończyło się w sposób określony w ust. 3, okres zawieszenia w czynnościach służbowych wlicza się do okresu służby, od którego zależy wysokość lub wymiar należności pieniężnych oraz urlopów, o których mowa w ust. 2, lub prawo do nich. Należności pieniężne, o których mowa w ust. 3 i 4, wypłaca się wraz z odsetkami ustawowymi za okres zawieszenia w czynnościach służbowych, na wniosek funkcjonariusza, w terminie miesiąca od dnia otrzymania przez właściwą jednostkę organizacyjną Straży Granicznej pisemnej informacji o prawomocnym zakończeniu postępowania dyscyplinarnego albo karnego, o czyn stanowiący podstawę zawieszenia w czynnościach służbowych. W świetle powyższego uregulowania umieszczenie informacji dotyczących okresu zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych nie narusza prawa, bowiem są to dane niezbędne do ustalenia uprawnień ze stosunku służbowego i uprawnień z ubezpieczenia społecznego zwalnianego funkcjonariusza. Na marginesie przypomnieć należy że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że sprostować można oczywiste błędy pisarskie, tj. błędy widoczne na "pierwszy rzut oka", bez potrzeby przeprowadzenia dodatkowych badań czy ustaleń oraz takie, które nie dotyczą merytorycznej treści dokumentu. Mogą to być błędy pisarskie i rachunkowe. Błąd rachunkowy oznacza omyłkę w wykonaniu działań matematycznych, a błąd pisarski widoczny, oznacza niewłaściwe użycie wyrazu, widoczną mylną pisownię, albo widoczne, niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Wobec powyższego skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.