II SA/Wa 1061/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Sędziowie WSA Anna Mierzejewska, Andrzej Kołodziej, Protokolant Referent stażysta Małgorzata Ciach, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2012 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy rejestracji broni do celów łowieckich - oddala skargę - Wnioskiem z dnia 2 grudnia 2011 r. R. S. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o zarejestrowanie broni krótkiej – pistoletu centralnego zapłonu [...] – do celów łowieckich. Decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. znak [...] , wydaną na podstawie art. 13 ust. 2 w związku z art. 10 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) oraz § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania oraz znakowania tusz (Dz. U. Nr 61, poz. 548 ze zm.), [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] odmówił R. S. zarejestrowania broni – pistoletu centralnego zapłonu, [...] – do celów łowieckich. W uzasadnieniu decyzji organ przytoczył treść art. 10 ust. 4 pkt 3, art. 13 ust. 2 ustawy o broni i amunicji oraz § 3 rozporządzenia Ministra Środowiska i wskazał, że z przepisów tych wynika, że do celów łowieckich dopuszczona jest wyłącznie myśliwska broń palna długa centralnego zapłonu, o lufach gwintowanych lub gładkich z wyłączeniem broni czarnoprochowej, pistoletów i rewolwerów, z której po maksymalnym załadowaniu można oddać najwyżej sześć pojedynczych strzałów, z tym że do magazynka broni samopowtarzalnej można załadować jednorazowo najwyżej dwa naboje. Dodatkowo organ podniósł, że w trakcie prowadzonego postępowania weszły w życie przepisy zmieniające rozporządzenie Ministra Środowiska, z których ewidentnie wynika, iż przedstawiona przez R. S. do rejestracji broń, nie może być zarejestrowana z przeznaczeniem do celów łowieckich czyli wykonywania polowań. Tym samym przepisy prawa nie uprawniają organ do zarejestrowania przedstawionej jednostki broni, gdyż taka broń nie może być używana do celów łowieckich. W odwołaniu od decyzji organu I instancji, R. S. zarzucił naruszenie ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad i warunków wykonywania polowania oraz obowiązku znakowania tusz. R. S. wskazał, że organ I instancji w decyzji użył sformułowania, które nie wynika z przepisów. Podał, że rozporządzenie traktuje wyłącznie o "myśliwskiej broni palnej", a nie jak podał w decyzji organ o "myśliwskiej broni palnej długiej", zatem możliwe jest wydanie pozwolenia na broń palną krótką do celów myśliwskich. Ponadto R. S. zwrócił uwagę, że w momencie zakupu broni jak i przedstawienia tej broni do rejestracji obowiązywało rozporządzenie Ministra Środowiska dopuszczające używanie broni krótkiej do celów łowieckich. Zdaniem R. S. to rozporządzenie powinno być zastosowane w jego sprawie. Podkreślił, że ustawodawca nie może ustanawiać przepisów prawa, które wiązałyby skutki prawne ze zdarzeniami prawnymi mającymi miejsce w przeszłości. Prawo musi być przewidywalne i budzić zaufanie, a podmiot prawa musi mieć pewność, że w danej sytuacji postępuje zgodnie lub niezgodnie z obowiązującym prawem. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] , wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 13 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 4 pkt 3 ustawy o broni i amunicji oraz § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz, Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] odmawiającej zarejestrowania pistoletu centralnego zapłonu, [...] do celów łowieckich. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że R. S. uzyskał pozwolenie na broń palną myśliwską do celów łowieckich na podstawie decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 1999 r. W ramach tego pozwolenia R. S. w dniu 29 listopada 2011 r. nabył pistolet centralnego zapłonu, [...] i w myśl art. 13 ust. 1 ustawy o broni i amunicji zgłosił go w dniu 2 grudnia 2011 r. do zarejestrowania. Jednak organ I instancji powziął wątpliwości czy tego rodzaju broń może być zarejestrowana i wezwał R. S. do szczegółowego uzasadnienia do jakich celów ma służyć nabyta przez niego broń. Na to pismo R. S. nie udzielił satysfakcjonującej odpowiedzi i mimo tego, decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] odmówił zarejestrowania nabytej przez R. S. broni do celów łowieckich, bowiem broń ta nie spełnia przesłanek broni myśliwskiej. W wyniku rozpatrzenia odwołania Komendant Główny Policji wskazał, że do dnia 9 marca 2011 r. osoby posiadające pozwolenie na broń palną myśliwską obowiązywał na podstawie § 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie rodzajów szczególnie niebezpiecznych broni i amunicji oraz rodzajów broni odpowiadającej celom, w których może być wydane pozwolenie na broń (Dz. U. Nr 19, poz. 240 ze zm.) zakaz używania do celów łowieckich broni krótkiej w postaci pistoletów i rewolwerów. W związku z nowelizacją ustawy o broni i amunicji rozporządzenie to zostało uchylone, natomiast określenie rodzajów broni dopuszczonej do używania w zależności od celu, do jakiego zostało wydane pozwolenie prawodawca przeniósł do tej ustawy, wskazując w jej art. 10 ust. 4 pkt 3 jedynie blankietowo, że do celów łowieckich można posiadać broń dopuszczoną do wykonywania polowań na podstawie odrębnych przepisów. Komendant Główny Policji wskazał, że przepisy takie na dzień przedstawienia pistoletu do rejestracji zawierało rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz, które zostało zmienione z dniem 14 grudnia 2011 r. Rozporządzenie to, przed dniem 14 grudnia 2011 r. stanowiło, iż do wykonywania polowania oraz odstrzału zwierząt (...) dopuszczona jest wyłącznie myśliwska broń palna, z której po maksymalnym załadowaniu można oddać najwyżej sześć pojedynczych strzałów, przy czym magazynek broni samopowtarzalnej może zawierać najwyżej dwa naboje. Polowanie na zwierzynę grubą odbywało się wyłącznie przy użyciu myśliwskiej broni palnej o lufach gwintowanych i kalibrze minimum 5,6 mm oraz stosowanych do niej naboi myśliwskich z pociskami półpłaszczowymi, które w odległości 100 m od wylotu lufy posiadały energię - w zależności od gatunku, płci oraz klasy wiekowej zwierzyny - 1000 J (dot. polowania na sarny, dziki warchlaki i drapieżniki), 2000 J (na jelenie, daniele, muflony i dziki) i 2500 J (na łosie), przy czym dopuszczano polowanie na wymienioną zwierzynę (z wyłączeniem łosi i jeleni byków) również z broni o lufach gładkich, lecz z użyciem myśliwskich naboi kulowych. Organ zwrócił przy tym uwagę, że ustawodawca dopuszczał używanie do wykonywania polowania - niezależnie od marki i modelu broni - jedynie taką myśliwską broń palną, z której po maksymalnym załadowaniu można było oddać najwyżej sześć pojedynczych strzałów. Chodziło więc o fizyczną możliwość załadowania do broni najwyżej sześciu nabojów, a więc jednego do komory nabojowej i maksymalnie pięciu do magazynka. W przypadku broni samopowtarzalnej, która przeładowuje się automatycznie, a taką jest [...], ustawodawca zezwolił na wykonywanie polowania tylko z dwoma nabojami w magazynku. Przy czym, również w tym przypadku obowiązuje generalna zasada technicznej, konstrukcyjnej możliwości oddania po maksymalnym załadowaniu broni najwyżej sześciu pojedynczych strzałów, z tym zastrzeżeniem, że ustawodawca zezwala na załadowanie do magazynka takiej broni jedynie dwóch nabojów, której to przesłanki pistolet R. S. nie spełnia. Dodatkowo organ zwrócił uwagę, że ustawodawca konsekwentnie używa określeń "naboje myśliwskie", "myśliwskie naboje śrutowe", "myśliwskie naboje kulowe", podobnie jak "myśliwska broń palna", której określenie stoi w wyraźnej opozycji do określenia "broni palnej bojowej", a taki charakter ma pistolet marki [...]. Komendant Główny Policji wskazał, ustawa o broni i amunicji oraz przepisy wykonawcze nie zawierają definicji broni myśliwskiej czy myśliwskiej amunicji śrutowej i kulowej, wyróżnienie przez ustawodawcę tych pojęć, tj. niepoprzestanie na określeniu "broń palna kulowa i śrutowa" oraz "broń palna o lufach gładkich i gwintowanych" oraz analogicznie "amunicja kulowa i śrutowa" bez przymiotnika "myśliwska", należy uznać za symptomatyczne i odnoszące się do stanów faktycznych, konstrukcyjnych, tj. de facto tradycyjnej broni długiej, czyli strzelb i sztucerów, w tym samopowtarzalnych, bowiem występują takie na rynku. Zdaniem organu odwoławczego, w świetle przepisów ustawy - Prawo łowieckie oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. w brzmieniu obowiązującym do dnia 14 grudnia 2011 r., polowanie przy użyciu broni krótkiej nie było dozwolone, bowiem stał temu na przeszkodzie obowiązek używania wyłącznie amunicji myśliwskiej, a nie bojowej. Ponadto organ wskazał, że obecnie rejestracja pistoletu centralnego zapłonu, [...], marki [...] jako broni myśliwskiej jest niemożliwa z uwagi na zmianę przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz, która weszła w życie w dniu 14 grudnia 2011 r. W myśl aktualnego brzmienia § 3 ust. 1 tego rozporządzenia, do wykonywania polowania (...) dopuszczona jest wyłącznie myśliwska broń palna długa centralnego zapłonu, o lufach gwintowanych lub gładkich, z wyłączeniem broni czarnoprochowej, pistoletów i rewolwerów (...). Komendant Główny Policji podkreślił, że organ I instancji, wydając decyzję, zobowiązany był zastosować znowelizowane przepisy rozporządzenia, bowiem nowela z dnia 15 listopada 2011 r. nie zawiera przepisów przejściowych, które nakazywałyby stosowanie przepisów prawa w ich brzmieniu obowiązującym do dnia 13 grudnia 2011 r. Odnosząc się do zarzutu naruszenia ustawy o broni i amunicji z dnia 5 stycznia 2011 r. organ wskazał, że wprowadzone tą ustawą zmiany dotyczą sprawy R. S., gdyż zgodnie z art. 3 tej ustawy tylko do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem jej wejścia w życie stosuje się przepisy dotychczasowe, co nie dotyczy niniejszej sprawy. Przed wydaniem decyzji zmianie uległy bowiem przepisy wykonawcze, które organ I instancji oraz organ odwoławczy zobowiązane są stosować w sprawie R. S. Decyzja powyższa stała się przedmiotem skargi R. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji jako naruszającej prawo, zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych, potwierdzenia przez Policję w legitymacji posiadacza broni zarejestrowania broni. Zdaniem skarżącego brak było podstaw do odmowy rejestracji broni krótkiej do celów łowieckich, gdyż do jego sprawy zastosowanie miały przepisy sprzed ich nowelizacji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wywodząc jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. W ocenie Sądu skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 13 ust. 2 w zw. z art. 10 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.). Przepis art. 10 ust. 1 ww. ustawy stanowi, że właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni. Zgodnie natomiast z art. 10 ust. 4 pkt 3 tej ustawy, pozwolenie na broń wydane w celach, o których mowa w ust. 2, uprawnia do posiadania następujących rodzajów broni i amunicji do niej: do celów łowieckich - broni dopuszczonej do wykonywania polowań na podstawie odrębnych przepisów. Takim przepisem odrębnym jest § 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz (Dz. U. Nr 61, poz. 548 ze zm.). Przepis ten w dacie uzyskania przez skarżącego zaświadczenia uprawniającego do nabycia broni myśliwskiej, dokonania przez niego zakupu rewolweru marki [...] oraz zgłoszenia go do rejestracji jako broni do celów łowieckich stanowił, iż do wykonywania polowania oraz odstrzału zwierząt stanowiących nadzwyczajne zagrożenie dla życia, zdrowia lub gospodarki człowieka dopuszczona jest wyłącznie myśliwska broń palna, z której po maksymalnym załadowaniu można oddać najwyżej sześć pojedynczych strzałów; magazynek broni samopowtarzalnej może zawierać najwyżej dwa naboje (ust. 1). Polowanie na zwierzynę grubą odbywa się, z zastrzeżeniem ust. 3, wyłącznie przy użyciu myśliwskiej broni palnej o lufach gwintowanych i kalibrze minimum 5,6 mm oraz stosowanych do niej nabojach myśliwskich z pociskami półpłaszczowymi, które w odległości 100 m od wylotu lufy posiadają energię nie mniejszą niż: 1) 2500 J przy polowaniu na łosie; 2) 2000 J przy polowaniu na jelenie, daniele, muflony i dziki; 3) 1000 J przy polowaniu na sarny, dziki warchlaki i drapieżniki (ust. 2). Do wykonywania polowania nie można używać broni czarnoprochowej (ust. 2a). Na zwierzynę, o której mowa w ust. 2, z wyjątkiem łosi i jeleni byków, dopuszcza się polowanie z broni o lufach gładkich, z użyciem myśliwskich naboi kulowych (ust. 3). Do wykonywania polowania na zwierzynę drobną, z zastrzeżeniem ust. 5, używa się wyłącznie myśliwskich naboi śrutowych ze śrutem o średnicy do 4,5 mm (ust. 4). Na drapieżniki poluje się, używając myśliwskich naboi kulowych wymienionych w ust. 2 i 3, myśliwskich naboi śrutowych wymienionych w ust. 4 lub naboi myśliwskich z pociskami pełnopłaszczowymi (ust. 5). W dniu 15 listopada 2011 r. Minister Środowiska wydał jednak rozporządzenie zmieniające rozporządzenie z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz (Dz. U. Nr 257, poz. 1548). Na mocy rozporządzenia zmieniającego § 3 ust. 1 otrzymał brzmienie: "do wykonywania polowania oraz odstrzału zwierząt stanowiących nadzwyczajne zagrożenie dla życia, zdrowia lub gospodarki człowieka dopuszczona jest wyłącznie myśliwska broń palna długa centralnego zapłonu, o lufach gwintowanych lub gładkich, z wyłączeniem broni czarnoprochowej, pistoletów i rewolwerów, z której po maksymalnym załadowaniu można oddać najwyżej sześć pojedynczych strzałów, z tym że do magazynka broni samopowtarzalnej można załadować jednorazowo najwyżej dwa naboje". Rozporządzenie to weszło w życie w dniu 14 grudnia 2011 r., a więc w dacie wydawania decyzji przez [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji, obowiązywał już zmieniony przepis § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz o treści, jak wskazano wyżej. Zgodnie natomiast z tym zmienionym przepisem organ nie mógł zarejestrować rewolweru jako broni do celów łowieckich. Skarżący zarzucił w skardze, że organ w niniejszej sprawie winien zastosować rozporządzenie Ministra Środowiska w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz, w brzmieniu obowiązującym w dacie, gdy uzyskał zaświadczenia uprawniające do nabycia broni oraz zgłosił broń do rejestracji. Odnosząc się do powyższego zarzutu, wskazać należy, iż zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądowoadministracyjnym, organ rozpoznaje sprawę w oparciu o przepisy obowiązujące w dacie orzekania, obowiązany jest zatem uwzględnić zmiany stanu prawnego zaistniałe między wszczęciem postępowania w sprawie, a wydaniem rozstrzygnięcia, chyba że z nowych przepisów wynika coś innego. Zasada ta nie ma zastosowania jedynie w przypadku decyzji deklaratoryjnych – stwierdzających ukształtowanie stosunku administracyjnoprawnego z mocy samego prawa we wcześniejszym okresie, gdyż wtedy stosować należy przepisy obowiązujące w chwili konkretyzacji tego stosunku – przepisy poprzednie (vide: uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2006 r. sygn. akt I OPS 1/06, LEX nr 182508). Biorąc zatem pod uwagę, iż przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 15 listopada 2011 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz nie zawierają żadnych regulacji intertemporalnych w zakresie stosowania znowelizowanych przepisów do stanów faktycznych powstałych przed datą wejścia w życie tych przepisów, organy Policji zobligowane były zastosować w niniejszej sprawie nową regulację prawną obowiązującą w dacie orzekania. Zgodnie natomiast z tą nową regulacją prawną rewolweru marki [...] nie można było zarejestrować jako broni do celów łowieckich. Należy ponadto zwrócić uwagę, iż do dnia 9 marca 2011 r. osoby posiadające pozwolenie na broń palną myśliwską obowiązywał wyraźny prawny zakaz używania do celów łowieckich m. in. broni krótkiej w postaci pistoletów i rewolwerów (§ 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie rodzajów szczególnie niebezpiecznych broni i amunicji oraz rodzajów broni odpowiadającej celom, w których może być wydane pozwolenie na broń – Dz. U. Nr 19, poz. 240 ze zm.). Rozporządzenie to utraciło moc w związku z wejściem w życie nowelizacji ustawy o broni i amunicji. Pozostające w mocy rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz, z uwagi na zapisy zawarte w wyżej powołanym rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 marca 2000 r., nie zawierało precyzyjnych zapisów w zakresie wyłączenia z wykorzystywania do celów myśliwskich pistoletów i rewolwerów. Z uwagi na powyższe, w celu rozwiania wątpliwości we wskazanym zakresie, w dniu 15 listopada 2011 r. Minister Środowiska wydał rozporządzenie zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz, które zawierają jednoznaczny zakaz polowania przy użyciu pistoletów i rewolwerów. W ocenie Sądu, analiza obowiązujących przepisów prawnych prowadzi jednak do wniosku, że zarówno przed nowelizacją ustawy o broni i amunicji, jak i po jej nowelizacji, która weszła w życie w dniu 10 marcu 2011 r., intencją ustawodawcy było uniemożliwienie wykonywania polowań przy użyciu pistoletów i rewolwerów. Jeśli zaś chodzi o wydane skarżącemu zaświadczenie to należy zwrócić uwagę, że w zaświadczeniu z dnia [...] października 2011 r. uprawniającym R. S. do nabycia broni, organy Policji określiły jedynie ogólnie, że ma być to broń do celów myśliwskich. Z zaświadczenia tego nie wynikało uprawnienie R. S. do nabycia konkretnie wskazanego rodzaju broni, tj. rewolweru marki [...]. Organ na etapie wydawania tego zaświadczenia nie wiedział zatem jaki rodzaj broni myśliwskiej strona zgłosi do rejestracji. W sytuacji więc, gdy na etapie zgłoszenia nabytej broni do rejestracji pojawiły się wątpliwości, czy nie ma przeszkód do jej zarejestrowania i zaszła potrzeba ustalenia, czy wnioskujący o rejestrację został przeszkolony w zakresie bezpiecznego i zgodnego z prawem posługiwania się nią, zasadnym było wszczęcie przez organ postępowania administracyjnego w sprawie. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), orzekł jak w sentencji wyroku.