II SA/Wa 1066/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. K. prowadzącego działalność gospodarczą jako [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. K. prowadzącego działalność gospodarczą jako [...] na decyzję Głównego Inspektora Pracy z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie nakazu zaprzestania prowadzenia działalności postanawia: -odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji - S. K. prowadzący działalność gospodarczą jako [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Pracy z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] . Zaskarżona decyzja utrzymuje w mocy decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w [...] z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] nakazującą S. K. prowadzącemu działalność gospodarczą jako [...] zaprzestania prowadzenia działalności określonego rodzaju, związanej ze składowaniem i transportem materiałów oraz surowców (węgla, bali, tarcicy drewna, elementów betonowych) prowadzonej pod linia elektroenergeteczyną o napięciu 440 kV, na terenie otwartym nieruchomości zlokalizowanej w [...], z uwagi na stan bezpieczeństwa i higieny pracy przy wykonywaniu tej działalności zagrażający życiu i zdrowiu pracowników. W skardze na tą decyzję zwarty został wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Uzasadniając swój wniosek skarżący podniósł, że jej wykonanie pociąga za sobą niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, których zaistnienie spowoduje konieczność zrezygnowania przez niego z prowadzonej działalności gospodarczej, a tym samym likwidację stanowisk pracy. Ponadto spowoduje znaczną szkodę majątkową - utratę jedynego źródła utrzymania dla niego i jego rodzony. Wskazał także, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje konieczność likwidacji zakładu pracy dla dziesięciorga pracowników. Skarżący wyjaśnił, że nastąpiła także zmiana okoliczności, ponieważ rozpoczął czynności związane z przeniesieniem zakładu pracy w inną lokalizację, a tym samym likwidację spornego składowiska. Wskazał, że wykonanie decyzji spowoduje też dla niego znaczne straty finansowe, albowiem rozpoczęta inwestycja stanie się bezprzedmiotowa wobec konieczności likwidacji działalności gospodarczej w dotychczasowym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji złożony w niniejszej sprawie należy przede wszystkim zwrócić uwagę, iż każdy akt wywołuje określone skutki prawne. Jednakże wstrzymanie wykonania aktu możliwe jest tylko wtedy, gdy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki. Chodzi tutaj jednak o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/2004). Z kolei spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków musi być rozważane z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie. Tak więc odwrócenie skutków wywołanych wykonaniem zaskarżonego aktu musi być trudniejsze niż zwykle w tego rodzaju przypadkach. Analiza powołanych przez skarżącego we wniosku okoliczności nie daje podstaw do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 P.p.s.a., umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji. Przede wszystkim należy podnieść, że zaskarżona decyzja nie nakazuje skarżącemu zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej całkowicie, a wyłącznie prowadzenia działalności określonego rodzaju. Skarżący nie może bowiem prowadzić jedynie takiej działalności, która wiąże się ze składowaniem i transportem materiałów oraz surowców (węgla, bali, tarcicy drewna, elementów betonowych) prowadzonej pod linia elektroenergeteczyną o napięciu 440 kV, na terenie otwartym zajmowanej nieruchomości. Skarżący może jednak dalej prowadzić działalność z wykorzystaniem budynku stającego na tej nieruchomości. Ponadto należy wskazać, że we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżanej decyzji skarżący nie wykazał, że zaprzestanie prowadzania przez niego działalności gospodarczej i zwolnienie zatrudnionych pracowników jest jedynym możliwym wyjściem w tej sytuacji. Pierwsza kontrola Inspekcji Pracy, jaka odbyła się u skarżącego, miała miejsce w marcu 2014 r. Skierowano wówczas do skarżącego decyzję nakazującą usunięcie spod linii energetycznych składowanych surowców i innych materiałów. Do czasu wydania zaskarżonej decyzji skarżący miał zatem czas na podjęcie działań mających na celu wyeliminowanie zarzucanych mu nieprawidłowości. Skarżący mógł zatem już wcześniej znaleźć inną nieruchomości w celu jej nabycia lub wynajęcia z przeznaczeniem na prowadzoną działalność gospodarczą, bądź z przeznaczeniem wyłącznie na powadzenie składu surowców i innych materiałów. Z treści wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wynika, aby niemożliwym było podjęcie tego typu działań bezpośrednio po pierwszej kontroli Inspekcji Pracy. Z treści skargi wynika ponadto, że skarżący posiada obecnie działki nr [...] położone w [...] , na których planuje kontynuowanie swojej działalności. We wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący nie wskazuje, że nie jest możliwym przeniesienie prowadzonej działalności na te działki już w chwili obecnej bądź też przeniesienie na nie wyłącznie składu surowców i innych materiałów, którego dotychczasowe umiejscowienie zostało zakwestionowane przez Inspekcję Pracy. W związku z powyższym nie można stwierdzić, że zaskarżona decyzja może rzeczywiście spowodować trudne do odwrócenia skutki. W ocenie Sądu skarżący nie wykazał także, że z wykonaniem zaskarżonej decyzji wiąże się niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Skarżący podniósł, że decyzja ta może, z uwagi na konieczność zakończenia działalności gospodarczej i utratę jedynego źródła utrzymania, spowodować znaczną szkodę. Skarżący nie wyjaśnił jednak jaka jest obecnie jego sytuacja majątkowa, ile osób pozostaje z nim we wspólnie prowadzonym gospodarstwie domowym, czy ma jakieś zasoby pieniężne, bądź jakieś obciążenia. Brak tych informacji powoduje, że Sąd nie może stwierdzić, czy rzeczywiście w tej sytuacji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Nie jest także jasne dlaczego sytuacja, jaka zaistniała w niniejszej sprawie miała by uczynić bezprzedmiotową nową inwestycję skarżącego. Nawet gdyby doszło do czasowego zaprzestania prowadzonej działalności na dotychczas zajmowanej na ten cel nieruchomości, to możliwe było by przecież jej ponowne uruchomienie w nowej lokalizacji. Z treści złożonego wniosku nie wynika, aby było to niemożliwe, czy też poważnie utrudnione. Biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, że skarżący nie przytoczył argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji, która, jak to wynika z jej uzasadnienia, wydana została z uwagi na zachodzące zagrożenie życia i zdrowia pracowników skarżącego. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia.