II SA/Wa 1067/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Adam Lipiński (sprawozdawca) Sędzia WSA – Ewa Marcinkowska Sędzia WSA – Olga Żurawska – Matusiak Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2015 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] kwietnia 2015 r., 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącej E. K. kwotę 457 (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] maja 2015 r. działając na zasadzie art. art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 16 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r. poz. 782, ze zm.) oraz art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1182 ze zm.) utrzymał w mocy swoją poprzedzającą decyzję z dnia [...] kwietnia 2015 r. o odmowie udostępnienia E. K. informacji publicznej. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, co następuje. E. K. wnioskiem z dnia [...] lutego 2015 r. zwróciła się do Komendanta Głównego Policji o udostępnienie informacji publicznej o treści: "udzielenie mi informacji na temat osoby (osób) - poprzez wskazanie z imienia i nazwiska oraz adresu zamieszkania, które powiadomiły Policję o moim rzekomym niewłaściwym zachowaniu, a które to zawiadomienie stało się podstawą do odwiezienia mnie do [...] Ośrodka dla Osób Nietrzeźwych". Rozpatrując wniosek strony, Komendant Główny Policji uznał, iż sprawa związana z interwencją Policji, jako służby odpowiedzialnej m. in. za utrzymywanie bezpieczeństwa i porządku publicznego, stanowi informację publiczną. Badając możliwość realizacji wniosku, organ stwierdził, iż udostępnienie żądanych danych nie jest możliwe, gdyż czynność taka ingerowałaby w sferę prywatności innej osoby. Zaistniała zatem okoliczność, o której mowa w art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej tj. uzyskanie przez wnioskodawcę informacji publicznej pozostawałoby w kolizji z innym prawnie chronionym dobrem jakim jest prywatność osoby fizycznej. Dlatego organ zobligowany był do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy E. K. zarzuciła brak nieodniesienia się do wskazanego w pismach zainteresowanej przepisu art. 51 ust. 5 Konstytucji RP oraz art. 23 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych, a także do okoliczności, iż żądane dane są jej niezbędne dla wystąpienia z powództwem o ochronę dóbr osobistych, a zatem do zastosowania środka prawnego wynikającego z przepisów prawa to jest art. 24 i art. 448 Kodeksu cywilnego. Po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy organ podtrzymał swoją poprzedzająca decyzję. W ocenie Komendanta Głównego Policji ustawodawca w art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, stanowiącym rozwinięcie normy ujętej w art. 61 ust. 3 Konstytucji RP, w sposób nie wzbudzający wątpliwości interpretacyjnych ustanowił priorytet prawa do prywatności osoby fizycznej nad prawem do uzyskania informacji publicznej, mogącej wkraczać w obszar prywatności osób postronnych, nie pełniących funkcji publicznych. W niniejszej sprawie oczywiste jest, iż zainteresowana żądała ujawnienia w trybie dostępu do informacji publicznej danych osobowych osób nie pełniących funkcji publicznych. Natomiast art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie danych osobowych nie ma w niniejszej sprawie, rozpatrywanej w ramach ustawy o dostępie do informacji publicznej, odpowiedniego zastosowania. Polemizując ze stanowiskiem E. K. organ wskazał, iż przywołane w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] kwietnia 2015 r. orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie I OSK 620/12 nie przesądza, iż wolności i prawa obywatelskie (w tym wypadku prawo do ochrony danych osobowych) nie ma charakteru absolutnego, ale prawo to doznaje ograniczeń tam, gdzie idzie o ochronę praw i wolności innych osób." Kwintesencja tez wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego było bowiem rozstrzygnięcie wzajemnych relacji i ustanowienie stosunku hierarchiczności takich bytów jak prawo do ochrony prywatności osoby fizycznej a prawo do uzyskania informacji publicznej, mogącej zawierać w sobie elementy prywatność osób fizycznych niepełniących funkcji publicznych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie E. K. ostatecznej decyzji Komendanta Głównego Policji zarzuciła naruszenie: - art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, poprzez jego błędną interpretację i przyjęcie, że ograniczenie prawa do informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej ma charakter absolutny, podczas gdy ograniczenie to musi uwzględniać również słuszne uprawnienia osoby występującej z wnioskiem o udostępnienie danych stanowiących informację publiczną; - art. 23 ust. 1 pkt. 2 ustawy o ochronie danych osobowych w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez ich niezastosowanie i odmowę udostępnienia wnioskowanych przez skarżącą danych osobowych, pomimo że skarżąca wskazywała, że celem żądania udostępnienia jej danych jest realizacja konstytucyjnego prawa do sądu; - art. 7 i art. 77 § 1 Kpa, poprzez zaniechanie dokonania rozpatrzenia zarzutów skarżącej zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i nieuwzględnienie przy wydawaniu zaskarżonej decyzji celu, dla realizacji którego skarżąca wnioskowała o udzielenie informacji publicznej. Wskazując na powyższe zarzuty E. K. wniosła o uchylenie zaskarżonej i utrzymanej nią w mocy decyzji Komendanta Głównego Policji i zasądzenie od niego na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego. W uzasadnieniu skargi E. K. podniosła między innymi, iż w nocy z dnia [...] na [...] lutego 2014 r. w godzinach nocnych, wskutek zawiadomienia nieznanej osoby, została w stosunku do skarżącej podjęta interwencja Policji. Do interwencji zostało wezwane także pogotowie ratunkowe. W jej wyniku skarżąca została zatrzymana i umieszczona w [....] Ośrodku dla Osób Nietrzeźwych. W dokumentacji medycznej pobytu w Ośrodku, która została wydana skarżącej na jej wniosek, dowiedziała się ona, że w dokumentacji widnieje informacja "pacjentka leczona psychiatrycznie". Po pisemnej interwencji skarżącej, najpierw w Ośrodku, a potem w Wojewódzkiej Stacji Pogotowia Ratunkowego i Transportu Sanitarnego "[...]", której karetka uczestniczyła przy interwencji, skarżąca dowiedziała się, że zapis o jej rzekomym leczeniu psychiatrycznym umieszczony został najpierw w karcie medycznej czynności ratunkowych sporządzonej w czasie interwencji przez pogotowie a następnie przepisany do karty medycznej Ośrodka. Źródłem wpisu byli policjanci podejmujący interwencję i uzyskali oni informację o rzekomym leczeniu się psychiatrycznym skarżącej od osoby proszącej o interwencję. W związku z nieprawdziwą informacją o rzekomym leczeniu się psychiatrycznym skarżącej, która to informacja, po wyżej opisanej interwencji Policji, stała się znana w środowisku sąsiedzkim, skarżąca postanowiła wystąpić przeciwko osobie, która wezwała Policję na interwencję, z powództwem cywilnym o ochronę dóbr osobistych, jako osobę która prawdopodobnie wprowadziła w błąd Policję w zakresie jej stanu psychicznego, naruszając tym samym jej dobra osobiste. Dalej skarżąca wywodziła, iż żądana informacja jest jej niezbędna do wytoczenia powództwa, w związku z treścią art. 126 § 1 i 2 Kpc. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. W niniejszej sprawie sądem tym jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże nie z przyczyn w niej podanych. Pojęcie informacji publicznej określa ustawodawca w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. W świetle tych przepisów informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ww. ustawy. Ponieważ sformułowania te nie są zbyt jasne, należy przy ich wykładni kierować się art. 61 Konstytucji RP. Można, zatem stwierdzić, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacja publiczna odnosi się jednak do faktów. Analiza art. 6 ustawy wskazuje, że wnioskiem w świetle tej ustawy może być objęte jedynie pytanie o określone fakty, o stan określonych zjawisk na dzień udzielenia odpowiedzi. Definicja informacji publicznej odsyła do pojęcia "sprawy publicznej", którego definicji legalnej brak w ustawie. Zakres pojęcia "sprawa publiczna" wyznacza w pewnym zakresie art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej, w którym wymieniono szereg kategorii informacji stanowiących informację publiczną, przy czym wyliczenie to ma charakter przykładowy. Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej, treść wystąpień i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organów władzy publicznej, związanych z organem bądź w jakikolwiek sposób dotyczących organu, bez względu na to, co jest ich przedmiotem. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio wytworzone przez organ, jak i te, których organ używa przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od niego. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, uznać należy, iż takich cech nie posiada żądana przez E. K. informacja. Szczególnie twierdzenie to uwidacznia się, gdy porównuje się treść jej żądania o udostępnienie informacji publicznej: "udzielenie mi informacji na temat osoby (osób), poprzez wskazanie z imienia i nazwiska oraz adresu zamieszkania, które powiadomiły Policję o moim rzekomym niewłaściwym zachowaniu, a które to zawiadomienie stało się podstawą do odwiezienia mnie do [...] Ośrodka dla Osób Nietrzeźwych" - z przykładowym katalogiem spraw publicznych określonych w art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zakres tego żądania nie mieści się w pojęciu informacji publicznej, brak tu bowiem istotnego dla zaszeregowania danej informacji jako informacji publicznej wyróżnika - przedmiotu publicznego, już w samym przedmiocie żądania wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Pytanie zawarte we wniosku o udostępnienie informacji publicznej musi zawierać element publiczny. Pytanie skarżącej dotyczy jej spraw prywatnych i stanowi informację o sprawie prywatnej a nie informację o sprawach publicznych. Policja, jak organ państwa mieści się w pojęciu podmiotu zobowiązanego do udostępniania informacji publicznych, co wynika z treści art. 4 omawianej ustawy. Jednakże z immanentnej cechy Policji, jako służby odpowiedzialnej z mocy ustawy m. in. za utrzymywanie bezpieczeństwa i porządku publicznego, nie można wyprowadzać prawa skarżącej do uzyskania, w drodze ustawy o dostępie do informacji publicznej, informacji o danych personalnych osób postronnych biorących udział w zdarzeniu związanym z konkretną interwencją Policji. Przedmiotem informacji publicznej są oczywiście działania Policji wykonywane w ramach jej ustawowych obowiązków, jednakże ta oczywista konstatacja nie przenosi się na informację o personaliach osób postronnych uczestniczące w działaniach Policji. W żaden sposób nie można dopatrzeć się związku pomiędzy żądaniem skarżącej z dnia [...] lutego 2015 r. o treści: "udzielenie mi informacji na temat osoby (osób), poprzez wskazanie z imienia i nazwiska oraz adresu zamieszkania, które powiadomiły Policję o moim rzekomym niewłaściwym zachowaniu, a które to zawiadomienie stało się podstawą do odwiezienia mnie do [...] Ośrodka dla Osób Nietrzeźwych" z takim cechami informacji publicznej jak: wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Aby móc zastosować w danej sprawie ustawę o dostępie do informacji publicznej muszą być spełnione zarówno przesłanki przedmiotowe jak i podmiotowe (dotyczące treści informacji) określone tą ustawą, zgodnie z art. 1 ust.1 i art. 6. Skoro żądanie zawarte we wniosku skarżącej z dnia [...] lutego 2015 r. nie stanowi żądania udzielenia informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, to także nie będą mały tu odpowiedniego zastosowania, określone w tej ustawie zasady i tryb dostępu do informacji publicznej, a zwłaszcza treść art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Decyzja odmawiająca udostępnienia informacji publicznej może być wydana jedynie wówczas, gdy dotyczy informacji mieszczącej się w zakresie przedmiotowym ustawy o dostępnie do informacji publicznej, przy jednoczesnym spełnieniu przesłanki podmiotowej. Zatem w niniejszej sprawie Komendant Główny Policji wydając decyzję odmowną w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, naruszył prawo. Dlatego też zaskarżoną i poprzedzającą decyzję należało uchylić. Skarżąca może dochodzić swoich praw w zakresie uzyskania danych personalnych osób, przeciwko którym chce wytoczyć powództwo cywilne, w drodze ustawy o ochronie danych osobowych i ewentualnie, w zakresie uregulowań tej ustawy, występować z odpowiednią skargą do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych. Nie można także wykluczyć ewentualnego działania skarżącej wprost przed sądem powszechnym np. w ramach wniosków o zabezpieczenie dowodu w postępowaniu cywilnym. Jednakże takie działania nie mają nic wspólnego z działaniami informacyjnymi podlegającymi regulacjom ustawy o dostępie do informacji publicznej, co czyni nie tylko wniosek skarżącej z dnia [...] lutego 2015 r., inicjujący całe niniejsze postępowanie, za chybiony, ale także czyni wydane w niniejszej sprawie decyzje za niezgodne z prawem. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie argumentacja skargi jest chybiona. Z przyczyn wskazanych powyżej, chybiona jest także argumentacja zawarta w obu poddanych kontroli Sądu decyzjach. Z tych przyczyn na podstawie art. 145 § 1 pkt a) i art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji wyroku.