II SA/Wa 1069/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. M. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 1069/10 w sprawie ze skargi J. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Skarżący, J. M., działając przez profesjonalnego pełnomocnika –wniósł w dniu 15 lutego 2011 r. (data stempla pocztowego na kopercie, k-76), wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 listopada 2010 r., oddalającego jego skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji w przedmiocie cofnięcia mu pozwolenia na broń palną myśliwską. W uzasadnieniu wniosku podniesiono m.in., że złożenie skargi kasacyjnej po terminie zostało spowodowane błędną informacją udzieloną przez skarżącego ustanowionemu pełnomocnikowi, że wyrok wraz z uzasadnieniem został doręczony stronie w dniu 16 grudnia 2010 r. (a nie 15 grudnia 2010 r., jak wynika z akt sprawy), ponadto pełnomocnik został ustanowiony w dniu 14 stycznia 2011 r., w związku z tym nadanie skargi kasacyjnej po upływie terminu nastąpiło z przyczyn niezależnych od pełnomocnika strony. Podniesiono również, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej został wniesiony w terminie 7 dni od dnia doręczenia stronie postanowienia o odrzuceniu skargi kasacyjnej, bowiem wtedy strona dowiedziała się, że uchybiła terminowi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Stosownie zaś do treści art. 87 § 1 w zw. z art. 87 § 3 ww. ustawy, wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działania lub bezczynność są przedmiotem skargi, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2 ww. art.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4 ww. art.). Oznacza to, że jeżeli strona uchybiła terminowi, jego przywrócenie możliwe jest jedynie wówczas, gdy wniosek został złożony w terminie 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu, a ponadto uchybienie to nastąpiło bez winy strony. Z akt sprawy wynika, iż postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 stycznia 2011 r. o odrzuceniu wniesionej po terminie skargi kasacyjnej zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 8 lutego 2011 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru pisma, k-78) i to z tym dniem strona powzięła wiadomość o powstałym uchybieniu. W takim przypadku za dzień ustania przyczyny uchybienia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, należy uznać dzień doręczenia pełnomocnikowi skarżącego powyższego orzeczenia. Jednocześnie wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącego wniósł do Sądu w dniu 15 lutego 2011 r. (data stempla pocztowego na kopercie zawierającej przedmiotowy wniosek, k- 76), a więc w ostatnim dniu 7-dniowego terminu. Wobec powyższego należy stwierdzić, że wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony w terminie, określonym w art. 87 § 1 ww. ustawy. Rozpoznając złożony wniosek merytorycznie, należy stwierdzić, że nie zasługuje on na uwzględnienie. W orzecznictwie i w literaturze prawniczej już od dawna przyjmuje się, iż brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, zgodnie z obiektywnym miernikiem staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy wzięciu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem. Zatem przywrócenie terminu może mieć miejsce jedynie wtedy, gdy jego uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Do okoliczności faktycznych, uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu, zalicza się np. przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar itp. Należy podkreślić, że pojęcie winy strony w uchybieniu terminu w postępowaniu sądowym obejmuje także swoim zakresem winę osób trzecich, które strona upoważniła do dokonania określonej czynności (patrz: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, B. Dauter, B. Gruszczyński i inni, Wydanie II, Kantor Wydawniczy Zakamycze 2006, s. 205.). W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu pełnomocnik skarżącego podniósł, iż to skarżący, powołując się na dokumenty o dacie wpływu korespondencji do jego firmy, podał błędną datę doręczenia mu wydanego przez Sąd wyroku wraz z uzasadnieniem. Podniósł również, że wyrok wraz z uzasadnieniem zostały nadany do skarżącego w dniu 14 grudnia 2010 r., jako przesyła zwykła, dlatego data doręczenia jej w dniu 16 grudnia 2010 r. była bardziej prawdopodobna niż w dniu 15 grudnia 2010 r. Pełnomocnik wskazał również, iż został ustanowiony dopiero w dniu 14 stycznia 2011 r. W ocenie Sądu, takie zdarzenie jest konsekwencją niedostatecznej staranności w prowadzeniu spraw sądowych. Od adwokata, jako profesjonalnego pełnomocnika, wymaga się bowiem szczególnej dbałości o prowadzone sprawy i podejmowania wszelkich, zgodnych z prawem czynności, w celu jak najlepszego wywiązywania się z powierzonych obowiązków. Jak wynika z akt sprawy pełnomocnik skarżącego nie zapoznał się z aktami sprawy, poprzestając na dokumentach przedstawionych przez stronę skarżącą. Przyjmując obiektywny miernik staranności, której należy wymagać od fachowego pełnomocnika, koniecznej m.in. do zachowania terminu procesowego, to fakt ustanowienia pełnomocnika tuż przed upływem terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, a także przedstawienie dokumentów posiadanych przez stronę, nie stanowi wystarczającej okoliczności, wskazującej na brak winy w uchybieniu terminu. Trzeba również wskazać, iż osoba podejmująca czynności w sprawie przez profesjonalnego pełnomocnika działa w taki sposób, jakby sama dokonywała określonych czynności procesowych. Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, iż strona nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu do wniesienia skargi było spowodowane przyczynami wskazującymi na brak jej winy. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji.