II SA/Wa 1069/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska Janusz Walawski (spr.) Protokolant specjalista Aleksandra Weiher po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2011 r. sprawy ze skargi N.B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej oddala skargę Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu odwołania, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz art. 10 ust. 1 w zw. z ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.), w dniu [...] kwietnia 2011 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] o odmowie wydania N. B. pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej. W uzasadnieniu decyzji organ podał m.in., że zgromadzony materiał dowodowy nie pozwala uznać by ww. był szczególnie zagrożony niebezpieczeństwem zamachu, w rozumieniu art. 10 ust. 1 w zw. z ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji, co uzasadniałoby jego wyposażenie w bron palną bojową do ochrony osobistej (...). Zgromadzony materiał dowodowy wskazuje, iż strona chce posiadać broń "na wszelki wypadek", a to w świetle regulacji ustawy o broni i amunicji nie jest możliwe. Ustawodawca ustalił bowiem, że dostęp do broni nie jest swobodny, lecz ograniczony do uzasadnionych przypadków, a to ze względu na potrzebę ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, stanowiące w tego rodzaju sprawach wyznacznik interesu publicznego, o którym mowa w art. 7 Kpa i który organy Policji zobowiązane są uwzględnić – obok słusznego interesu obywatela – z urzędu (...). Zaprezentowane przez stronę w toku postępowania oraz w obu odwołaniach (od pierwszej i drugiej decyzji organu I instancji) stanowisko musiałoby nieuchronnie doprowadzić do wniosku, że dostęp do broni należy przyznać każdemu, kto tylko – posiadając cenny sprzęt bądź maszyny i prowadząc działalność gospodarczą oraz kierując się w związku z tym subiektywnymi odczuciami – zwróciłby się o to do właściwego organu Policji. Sytuacja taka byłaby zaś niewątpliwie niezgodna z duchem omawianej ustawy, tj. celami, jakie z punktu widzenia ustawodawcy legły u podstaw jej uchwalenia w takiej, a nie innej postaci (...). Decyzja Komendanta Głównego Policji stała się przedmiotem skargi wniesionej przez N. B. do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie. W skardze ww. stwierdził, że zaskarżona decyzja narusza ustawę o broni i amunicji z dnia 21 maja 1999 r. oraz jego interes prawny do posiadania broni. Zdaniem skarżącego spełnia on wszystkie kryteria, które nakłada powołana ustawa. Skarżący wniósł o zmianę decyzji odmownej na pozytywną. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona niezasadna. Zgodnie z art. 10 ust. 1 i 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.), właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie. Pozwolenie na broń może być wydane w szczególności w następujących celach: ochrony osobistej lub ochrony bezpieczeństwa innych osób oraz mienia. Z powyżej przytoczonego przepisu wynika, iż okolicznością faktyczną uzasadniającą wydanie pozwolenia na broń jest szczególne zagrożenie życia lub zdrowia wnioskodawcy. Bezspornie, na co wskazuje treść art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji ocena, czy obecnie takie szczególne zagrożenie dla skarżącego występuje, należy do organów Policji. Organy Policji dokonując tej oceny kierują się posiadaną z urzędu wiedzą dotyczącą bezpieczeństwa powszechnego, w tym bezpieczeństwa lokalnego. Jeżeli zatem stwierdzają, że zagrożenie życia lub zdrowia osoby wnioskującej o udzielenie pozwolenia na broń bojową do ochrony osobistej nie przekracza istotnie takiego zagrożenia w relacji do innych osób, wówczas decyzja odmowna jest uzasadniona. Prowadzenie działalności zawodowej (sadowniczej) i posiadanie wartościowego sprzętu nie stanowi o szczególnym zagrożeniu życia osób wykonujących taką działalność. Organ wskazując na tę okoliczność, w ocenie Sądu w składzie orzekającym, dokonał właściwej oceny zagrożenia życia lub zdrowia skarżącego i jego rodziny. Zasady wynikające z art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji określają ścisłą reglamentację broni, jako że uprawnienie do jej posiadania nie zostało zaliczone do wolności i praw obywatelskich określonych w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (por. wyrok NSA z dnia 8 marca 2006 r. sygn. akt II OSK 587/05, wyrok WSA w Warszawie z 24 maja 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 611/07). Brak poczucia bezpieczeństwa, z różnych powodów, deklaruje bardzo wiele osób. Nie oznacza to jednak obowiązku wydania pozwolenia na broń każdemu, kto o takie pozwolenie wystąpił (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 21 marca 2003 r. sygn. akt III SA 1857/01, wyrok WSA w Warszawie z 29 listopada 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 1825/06). Podkreślenia wymaga fakt, że zagrożenie życia lub zdrowia, uzasadniające wydanie pozwolenia na broń, musi być obiektywne, aktualne i realne, a przede wszystkim ponadprzeciętne w konkretnym środowisku. Sam fakt, że skarżący odczuwa zagrożenie, nie stanowi wystarczającej przesłanki do uznania obiektywnego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia, co zdaniem Sądu, organ administracji wykazał w zaskarżonej decyzji jak i utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji. Wbrew twierdzeniu skarżącego organy wydając decyzje nie naruszyły przepisów ustawy o broni i amunicji, zebrały w sposób wyczerpujący materiał dowodowy i dokonały prawidłowej jego oceny. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji.