II SA/Wa 107/16

Starszy Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Lucyna Picho po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2016 r. w Warszawie na posiedzeniu niejawnym wniosku T. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi T. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego postanawia: przyznać T. P. prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata o którego wyznaczenie zwrócić się do Okręgowej Rady Adwokackiej w W. W następstwie wniesionej skargi, w toku postępowania sądowego, T. P. zwrócił się do Sądu z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy złożonym na urzędowym formularzu w którym oświadczył, iż domaga się ustanowienia adwokata. W oświadczeniu wyjaśnił, że pozostaje sam w gospodarstwie domowym, nie posiada rodziny, żadnego majątku, oszczędności jak nie uzyskuje żadnego dochodu. Utrzymuje się z pomocy społecznej. Uzasadniając wniosek wskazał, że od wielu lat pozostaje w skrajnym ubóstwie. Ponadto z akt administracyjnych sprawy wynika, że w 2013 r., został zarejestrowany jako osoba bezrobotna. Wnioskodawca ujawnił, że nie pozostaje w stosunku prawnym z adwokatem lub radcą prawnym. Rozpoznając wniosek na wstępie należy stwierdzić, że stosownie do treści art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – dalej jako p.p.s.a. może być przyznane osobie fizycznej na jej wniosek. Prawo pomocy może być przyznane w zakresie częściowym – wówczas obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych i wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 1, § 2 i § 3 ustawy). Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym następuje – gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 powołanej ustawy). Mając na uwadze okoliczności niniejszej sprawy uznać należy, że skarżący wykazał, że znajduje się w sytuacji materialnej kwalifikującej go do przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata. Przy wykazanym dochodzie, a raczej jego braku w sposób oczywisty nie byłby w stanie samodzielnie i bez uszczerbku dla swojego utrzymania opłacić kosztów ustanowienia w sprawie profesjonalnego pełnomocnika. W tej sytuacji w oparciu o powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono jak w sentencji.