II SA/Wa 1071/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Andrzej Kołodziej, , Protokolant specjalista Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2015 r. sprawy ze skargi L. S. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie wezwania do opróżnienia lokalu mieszkalnego – oddala skargę – Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] Minister Spraw Wewnętrznych, powołując w podstawie prawnej art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), dalej: "k.p.a.", art. 23 § 4 pkt 1 w zw. z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.), dalej: "u.p.e.a.", utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] o zastosowaniu środka egzekucyjnego w stosunku do L. S., polegającego na wezwaniu do opróżnienia z rzeczy i osób jego prawa reprezentujących lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku położonym w W. przy [...], określonego w tytule wykonawczym nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r. Komendanta [...] Policji. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ przedstawił dotychczasowy tok postępowania wskazując, co następuje: Postępowanie egzekucyjne w sprawie opróżnienia przez L. S. lokalu mieszkalnego nr [...] przy [...] w W. wszczęte zostało przez Wojewodę [...] na wniosek Komendanta [...] Policji z dnia [...] lutego 2014 r. znak: [...]. Obowiązek podlegający egzekucji określony został w wystawionym przez wierzyciela tytule wykonawczym z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] na podstawie decyzji administracyjnej Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. nakazującej opróżnienie przez zobowiązanego ww. lokalu mieszkalnego. Upomnieniem z dnia [...] stycznia 2014 r. zobowiązany został wezwany do dobrowolnego wykonania decyzji w terminie 7 dni od daty doręczenia upomnienia pod rygorem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. We wniosku o wszczęcie egzekucji administracyjnej obowiązku o charakterze niepieniężnym, wierzyciel - Komendant [...] Policji wniósł o zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym środka egzekucyjnego polegającego na opróżnieniu zajmowanego lokalu. Postanowieniem z dnia [...] marca 2014 r. znak: [...], Wojewoda [...], działając na podstawie art. 17 § 1 w zw. z art. 1a pkt 12 lit. b tiret czwarte i art. 7 § 1 i 2 oraz art. 141 § 1 i art. 143 u.p.e.a., wezwał L. S. do opróżnienia z rzeczy i osób jego prawa reprezentujących lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku położonym w W. przy ul. [...] pod rygorem zastosowania środka w postaci przymusowego opróżnienia lokalu. Na powyższe postanowienie pismem z dnia [...] marca 2014 r. L. S. wniósł zażalenie do Ministra Spraw Wewnętrznych. Wskazał, iż nie neguje obowiązku wydania lokalu, jednak uważa, że w tej konkretnej sprawie realizacja tytułu wykonawczego będzie stanowić nadużycie prawa skutkujące naruszeniem art. 7 k.p.a. Zobowiązany zarzucił organowi zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, wskazując przy tym na fakt, iż w ww. lokalu zamieszkuje wraz z całą rodziną, regularnie uiszcza na rzecz wierzyciela czynsz i opłatę za bezumowne korzystanie z lokalu oraz dba o jego należyte utrzymanie. Wskazał również, iż prowadzi intensywne działania w celu znalezienia innego lokalu dla rodziny. Wniósł o zawieszenie postępowania egzekucyjnego i odstąpienie od przymusowego usunięcia z lokalu. Minister Spraw Wewnętrznych nie znalazł podstaw do uwzględnienia zażalenia. Motywując powołane na wstępie postanowienie wskazał, iż podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowi art. 141 oraz art. 7 u.p.e.a. Zaznaczył, iż w przedmiotowym postępowaniu egzekucyjnym, dotyczącym obowiązku o charakterze niepieniężnym w postaci opróżnienia, dopuszczalne było wyłącznie zastosowanie środka egzekucyjnego prowadzącego do opróżnienia lokalu w celu jego wydania dysponentowi. Działania organu egzekucyjnego mają charakter formalno-procesowy i są konsekwencją niewykonania przez zobowiązanego decyzji o charakterze merytorycznym. Organ egzekucyjny nie bada więc decyzji merytorycznej kształtującej prawo pod względem jej zgodności z prawem, lecz tylko podejmuje działania przy zastosowaniu obowiązujących przepisów prawa do jej wykonania. Organ egzekucyjny (w tym organ odwoławczy) bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej, nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym (art. 29 § 1 u.p.e.a.). Nie może więc badać ewentualnych wadliwości decyzji będącej podstawą egzekucji, jednakże, stosownie do art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., jest zobowiązany do zbadania, czy wierzytelność istnieje, a w razie jej braku powinien umorzyć postępowanie egzekucyjne. W ocenie Ministra, analiza akt administracyjnych dowodzi, że w sprawie wystąpiły wszystkie pozytywne przesłanki dopuszczające wszczęcie egzekucji, bowiem: (1) istnieje obowiązek wskazany w tytule wykonawczym Komendanta [...] Policji podlegający egzekucji administracyjnej; (2) zobowiązanemu doręczono upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku, z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, (3) tytuł wykonawczy jest wystawiony przez uprawniony organ, (4) Wojewoda [...] jest właściwy do egzekucji obowiązku określonego w tytule wykonawczym, (5) egzekucja została wszczęta po upływie 7 dni od daty doręczenia upomnienia, (6) do wniosku skierowanego do organu egzekucyjnego o wszczęcie egzekucji administracyjnej, wierzyciel dołączył wystawiony przez siebie tytuł wykonawczy i dowód doręczenia zobowiązanej upomnienia, (7) tytuł wykonawczy spełnia wymagania art. 27 u.p.e.a., (8) osoba wskazana jako zobowiązana w tytule faktycznie jest tą zobowiązaną, (9) osoba wskazana w tytule wykonawczym - zobowiązany podlega orzecznictwu polskich organów administracji publicznej (art. 14 u.p.e.a.), (10) wierzyciel wskazał środek egzekucyjny obowiązku o charakterze niepieniężnym, (11) obowiązek objęty tytułem wykonawczym Komendanta [...] Policji nie uległ przedawnieniu. Dalej Minister wskazał, iż zgodnie z przypadkami wymienionymi w art. 33 u.p.e.a. nie zaistniały okoliczności mogące być podstawą zarzutu w sprawie prowadzonego postępowania, ponieważ zobowiązanie nie zostało wykonane, umorzone, nie nastąpiło wygaśnięcie obowiązku. Nie został też odroczony termin wykonania obowiązku. Egzekwowany obowiązek, wskazany w tytule egzekucyjnym, jest zgodny z treścią obowiązku sformułowanego w orzeczeniu Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. Brak jest również przyczyn faktycznych oraz prawnych niewykonalności obowiązku, ponieważ decyzja stanowiąca podstawę egzekucji jest zgodna z obowiązującym porządkiem prawnym, a okoliczności dotyczące bezpośrednio osoby zobowiązanej - przedstawione w zażaleniu - pozostają bez wpływu na jego realizację. Zastosowany środek egzekucyjny jest adekwatny do charakteru i istoty ciążącego na zobowiązanym obowiązku i nie sposób mówić o jego zbytniej uciążliwości. Minister zauważył, iż zgodnie z art. 143 § 1 u.p.e.a., egzekutor przystępując do czynności egzekucyjnych miał obowiązek doręczyć zobowiązanemu: (1) odpis tytułu wykonawczego zgodnie z art. 32 u.p.e.a., a także (2) postanowienie organu egzekucyjnego o wezwaniu do wykonania obowiązku opróżnienia lokalu mieszkalnego określonego w tytule wykonawczym, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku zostanie zastosowany środek egzekucyjny w celu opróżnienia tego lokalu, co też uczynił. W świetle powyższego, Minister Spraw Wewnętrznych nie stwierdził wad postępowania bądź naruszenia przepisów prawa materialnego, które determinowałyby uchylenie zaskarżonego postępowania. Końcowo, odnosząc się do kwestii ewentualnego zawieszenia postępowania egzekucyjnego organ zauważył, iż właściwym w tej sprawie jest organ prowadzący postępowanie egzekucyjne, do którego należy bezpośrednio kierować odrębny wniosek w tym przedmiocie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] L. S. wniósł o jego zmianę poprzez uchylenie postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] marca 2014 r. nr [...], a także o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący zarzucił naruszenie art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a. Podniósł, iż nie neguje obowiązku wydania lokalu przy [...] w W., jednak stwierdził, że w niniejszej sprawie realizacja tytułu wykonawczego będzie nadużyciem prawa stanowiącym naruszenie zasady wyrażonej w art. 7 k.p.a. Nadto zaznaczył, że regularnie uiszcza na rzecz wierzyciela - Komendanta [...] Policji - opłatę za bezumowne korzystanie z lokalu, która odpowiada rynkowej stawce czynszu najmu za podobny lokal. Ponosi również koszt mediów oraz prowadzi drobne konserwacje i naprawy. Lokal nie jest niszczony, zatem wierzyciel nie ponosi żadnych wymiernych strat związanych z jego eksploatacją. Podkreślił również, że ww. lokal służy jego rodzinie do zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych. Razem z nim w lokalu przebywają: żona, teść oraz dwóch synów w wieku odpowiednio 14 i 18 lat - obaj pozostający na jego utrzymaniu. Wskazał, iż obowiązkiem wierzyciela jest dostarczenie całej rodzinie lokalu, do którego miałaby nastąpić eksmisja, co jedynie zwiększy koszty prowadzenia postępowania. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych wniósł o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej. Dodatkowo wskazał, iż podniesione przez skarżącego okoliczności, tj. ponoszenie należnych opłat z tytułu zajmowania lokalu, brak innego lokalu mieszkalnego oraz niezapewnienie lokalu zastępczego przez wierzyciela pozostają bez wpływu na prawidłowość postanowienia o zastosowaniu środka egzekucyjnego. Pismem z dnia 26 czerwca 2014 r. L. S. wniósł o wstrzymanie wykonania postanowienia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...]. Wskazał, iż na dzień [...] lipca 2014 r. o godz. [...] została wyznaczona eksmisja jego oraz żony z lokalu mieszkalnego nr [...] przy [...] w W.. Do wniosku załączył zawiadomienie Wojewody [...] o terminie eksmisji z dnia [...] maja 2014 r. Postanowieniem z dnia 1 lipca 2014 r. o sygn. akt II SA/Wa 1071/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej: "p.p.s.a.", wstrzymał wykonanie zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta polega na ocenie zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Stosownie natomiast do art. 134 § 1 i § 2 p.p.s.a. sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, przy czym sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Analizując niniejszą sprawę w świetle powyższych kryteriów Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Z akt sprawy wynika, że na podstawie ostatecznej decyzji Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. nakazującej opróżnienie przez L. S. oraz wszystkie osoby wspólnie z nim zamieszkujące lokalu mieszkalnego nr [...] przy [...] w W., Komendant [...] Policji wystosował do wyżej wymienionego upomnienie z dnia [...] czerwca 2013 r. oraz z dnia [...] stycznia 2014 r. wzywające go do opróżnienia zajmowanego lokalu mieszkalnego w terminie 7 dni od daty doręczenia upomnienia. Na skutek niezastosowania się przez skarżącego do wskazanego powyżej upomnienia, wierzyciel - Komendant [...] Policji skierował do organu egzekucyjnego - Wojewody [...] wniosek z dnia [...] lutego 2014 r. o przeprowadzenie egzekucji administracyjnej obowiązku o charakterze niepieniężnym w postaci opróżnienia lokalu mieszkalnego nr [...] przy [...] w W.. Do wniosku organ załączył prawidłowo sporządzony tytuł wykonawczy z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...], który został w dniu [...] marca 2014 r. skierowany do egzekucji przez Wojewodę [...]. W zaistniałej sytuacji, wydanie przez Wojewodę [...] postanowienia na podstawie m.in. art. 17 § 1 oraz art. 141 § 1 i art. 143 u.p.e.a., wzywającego L. S. do opróżnienia z rzeczy i osób jego prawa reprezentujących ww. lokalu mieszkalnego, stało się uzasadnione i zgodne z prawem. Zauważyć w tym miejscu należy, że celem postępowania egzekucyjnego jest doprowadzenie do realizacji norm prawa materialnego. Wspólność celu postępowania jurysdykcyjnego i egzekucyjnego - realizacja normy prawa materialnego, nie oznacza wspólnego przedmiotu, albowiem każde z tych postępowań ma odrębny przedmiot. Organ egzekucyjny nie weryfikuje podstawy prawnej obowiązku podlegającego egzekucji. Innymi słowy, nie ocenia prawidłowości decyzji administracyjnej nakładającej określony obowiązek, jego celem jest natomiast doprowadzenie do realizacji tego obowiązku. Zatem organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym zgodnie z art. 29 § 1 u.p.e.a. Nie jest również uprawniony do rozpatrywania ewentualnych zastrzeżeń podnoszonych przez osobę zobowiązaną, które nie są związane z samym postępowaniem egzekucyjnym, ale dotyczą zakończonego postępowania jurysdykcyjnego. Organ egzekucyjny bada jedynie dopuszczalność egzekucji administracyjnej, która obejmuje dwie podstawowe czynności: po pierwsze ustalenie, czy egzekucja oznaczonego obowiązku jest dopuszczalna i po drugie, czy tytuł wykonawczy jest prawidłowo wystawiony i czy doręczone zostało upomnienie. Powinność organu egzekucyjnego w ww. zakresie wynika z treści powołanego przepisu i nie budzi wątpliwości w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych i stanowiska doktryny (por. wyrok NSA z dnia 18 października 2006 r. sygn. akt II FSK 1302/05, publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl; objaśnienia do art. 29 u.p.e.a. A. Skoczylas, W. Piątek [w:] Hauser, Skoczylas (red.), Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, 5 wyd., Warszawa 2011). W przedmiotowej sprawie egzekucja jest dopuszczalna, albowiem zmierza ona do wykonania ostatecznej decyzji administracyjnej (podstawą wszczęcia egzekucji była decyzja Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r.), wniosek o zastosowanie środka egzekucyjnego w postaci opróżnienia lokalu mieszkalnego pochodzi od wierzyciela, zaś wystawiony przez uprawniony podmiot tytuł wykonawczy spełnia wymogi określone w art. 27 § 1 u.p.e.a. Wystawiony został bowiem w oparciu o ww. ostateczną decyzję, prawidłowo oznaczono w nim wierzyciela i wskazano dane dotyczące zobowiązanego, podstawę prawną oraz treść obowiązku podlegającego egzekucji. Nadto oznaczono datę wystawienia tytułu, umieszczono imię, nazwisko, podpis, stanowisko oraz pieczęć urzędową wierzyciela. Prawidłowo wypełniono klauzulę o skierowaniu tytułu wykonawczego do egzekucji. Zamieszczono również wymagane prawem pouczenia dla strony. W ocenie Sądu, wydając zaskarżone postanowienie Minister Spraw Wewnętrznych prawidłowo wskazał, iż podnoszone przez skarżącego okoliczności nie stanowią podstawy do stwierdzenia niedopuszczalności zastosowanego środka egzekucyjnego. Podkreślić należy, że podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowi art. 141 i art. 143 u.p.e.a. Wymieniony przepis art. 141 w § 1 stanowi, że jeżeli egzekwowany jest obowiązek wydania nieruchomości albo opróżnienia lokalu mieszkalnego lub użytkowego albo innego pomieszczenia, stosuje się środek egzekucyjny prowadzący do odebrania zobowiązanemu nieruchomości albo usunięcia zobowiązanego z zajmowanego lokalu lub pomieszczenia, w celu wydania tej nieruchomości lub opróżnionego lokalu (pomieszczenia) wierzycielowi. Dotyczy to również obowiązku wydania nieruchomości na oznaczony okres czasu. Zgodnie z § 2 cytowanego artykułu egzekucję prowadzi się przeciw zobowiązanemu, członkom jego rodziny i domownikom oraz innym osobom zajmującym nieruchomość lub lokal (pomieszczenie), które mają być opróżnione i wydane. Z kolei zgodnie z art. 143 § 1 u.p.e.a. egzekutor, przystępując do czynności egzekucyjnych doręcza zobowiązanemu: (1) odpis tytułu wykonawczego zgodnie z art. 32 u.p.e.a., (2) postanowienie organu egzekucyjnego o wezwaniu do wykonania obowiązku wydania nieruchomości albo opróżnienia lokalu (pomieszczenia) określonego w tytule wykonawczym, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku zostanie zastosowany środek egzekucyjny w celu odebrania nieruchomości lub opróżnienia lokalu (pomieszczenia). Wydane w niniejszej sprawie postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] wypełnia dyspozycję ww. przepisu. Skarżący, jak wynika z akt sprawy, skorzystał z określonego w art. 143 § 2 u.p.e.a. prawa do wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie w przedmiocie zastosowania środka egzekucyjnego. Jednakże, jak zasadnie uznał organ II instancji, okoliczności przedstawione w zażaleniu, a dotyczące bezpośrednio osoby zobowiązanego, pozostają bez wpływu na realizację obowiązku opróżnienia lokalu. Dla oceny dopuszczalności egzekucji administracyjnej nie może bowiem mieć znaczenia fakt ponoszenia przez skarżącego opłat należnych z tytułu zajmowania przedmiotowego lokalu, dokonywanie w nim bieżących konserwacji i napraw, czy też zamieszkiwanie w lokalu wraz z całą rodziną i zaspokajanie w tymże lokalu podstawowej potrzeby życiowej, jaką jest potrzeba mieszkania. Zauważyć przy tym należy, że w treści zażalenia skarżący zarzucił również zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Jakkolwiek, w myśl art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a., "zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego" stanowi jedną z podstaw zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, to jednak biorąc pod uwagę fakt, że skarżący zakwestionował prawidłowość zastosowanego środka egzekucyjnego w zażaleniu na ww. postanowienie, złożonym w trybie art. 143 § 2 in fine u.p.e.a., organ II instancji prawidłowo ustosunkował się do tej kwestii wskazując, że zastosowany środek egzekucyjny jest adekwatny do charakteru i istoty ciążącego na skarżącym obowiązku i nie sposób podzielić stanowiska odnośnie jego zbytniej uciążliwości. Sąd nie znalazł również podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi, które w zasadzie stanowią powtórzenie treści zażalenia. Należy jednak wskazać, że zgodnie z art. 7 u.p.e.a. organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne przewidziane w ustawie prowadzące bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. W przedmiotowym postępowaniu egzekucyjnym, dotyczącym obowiązku o charakterze niepieniężnym w postaci opróżnienia lokalu, dopuszczalne było wyłącznie zastosowanie środka egzekucyjnego prowadzącego do opróżnienia lokalu w celu wydania go dysponentowi (art. 1a pkt 12 lit. b tiret czwarte). Zastosowanie tego środka było zdeterminowane charakterem egzekwowanego obowiązku. Nie można zatem uznać, że zastosowany środek egzekucyjny był "zbyt uciążliwy". Niezależnie od powyższego zauważyć należy, że ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie warunkuje podjęcia czynności egzekucyjnych od zgody zobowiązanego, ani nie wymaga uzgodnienia z nim wyboru środka egzekucyjnego (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 8 kwietnia 2008 r., sygn. akt I SA/Gd 28/08, publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie można również zgodzić się ze skarżącym, iż realizacja tytułu wykonawczego stanowi nadużycie prawa, tj. zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a. Przede wszystkim, jak wynika z treści skargi, skarżący "nie neguje obowiązku wydania lokalu przy [...]". Ponadto, o czym była już mowa powyżej, w myśl art. 29 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, a więc również rozpatrywania ewentualnych zastrzeżeń podnoszonych przez osobę zobowiązaną, które nie są związane z samym postępowaniem egzekucyjnym, ale dotyczą zakończonego postępowania jurysdykcyjnego. Środki zaskarżenia przysługujące w ramach postępowania egzekucyjnego nie mogą być wykorzystywane do weryfikacji decyzji administracyjnej, stanowiącej podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. Nieuzasadniony jest również zarzut skargi, iż wierzyciel nie wskazał skarżącemu lokalu mieszkalnego, do którego miałaby nastąpić eksmisja jego rodziny. Przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.) nie nakładają na organy mieszkaniowe Policji obowiązku dostarczenia lokalu socjalnego na rzecz osób wykwaterowanych z lokali pozostających w jej dyspozycji. Oznacza to, że swe potrzeby mieszkaniowe skarżący musi zaspokoić we własnym zakresie. Na marginesie już tylko Sąd zauważa, że skarżący - jak wyjaśnił na rozprawie w dniu 27 marca 2015 r. - podjął kroki w celu uzyskania lokalu mieszkalnego dla rodziny z zasobu mieszkaniowego [...] W., zaś przedmiotowa sprawa znajduje się na etapie postępowania sądowo-administracyjnego. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów podniesionych w skardze oraz uznając, że zaskarżone postanowienie nie narusza obowiązujących przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.