II SA/Wa 1074/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung, Sędziowie WSA Stanisław Marek Pietras, Adam Lipiński (spr.), Protokolant Sylwia Falkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2008 r. sprawy ze skargi U. M. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania licencji zawodowej doradcy zawodowego: 1) uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. 2) zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. W dniu 21 kwietnia 2008 r. do Wojewody [...] wpłynął wniosek U. M. o nadanie licencji zawodowej doradcy zawodowego. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. na podstawie art. 104 Kpa i art. 95 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.), odmówił przyznania licencji zawodowej doradcy zawodowego. W uzasadnieniu, jako przyczynę odmowy, wskazał, że wnioskodawczyni w dniu złożenia wniosku nie była zatrudniona w publicznych służbach zatrudnienia. Na skutek odwołania U. M., sprawę rozpoznał Minister Pracy i Polityki Społecznej, który na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 94 ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż U. M. ukończyła studia wyższe zawodowe zaoczne na kierunku [...] na Wydziale [...] w B., a następnie studia wyższe magisterskie uzupełniające zaoczne na kierunku [...] na Wydziale [...] w B. i od dnia [...] marca 1990 r. do dnia [...] grudnia 2000 r. zatrudniona była w Powiatowym Urzędzie Pracy w Z. na następujących stanowiskach: od kwietnia 1992 r. do marca 1993 r. na stanowisku [...] Rejonowego Biura Pracy; od czerwca 1993 r. do czerwca 1996 r. na stanowisku [...] w Dziale Pośrednictwa Pracy i Poradnictwa Zawodowego; od lipca 1996 r. do czerwca 1997 r. na stanowisku [...] w Dziale Pośrednictwa Pracy i Poradnictwa Zawodowego; od lipca 1997 r. do czerwca 1998 r. na stanowisku [...] Referatu Pośrednictwa Pracy, Poradnictwa Zawodowego i Szkolenia Bezrobotnych; od czerwca 1998 r. do lipca 1999 r. na stanowisku [...] Referatu Pośrednictwa Pracy, Poradnictwa Zawodowego i Szkolenia Bezrobotnych; od sierpnia 1999 r. do grudnia 2000 r. na stanowisku [...] na Samodzielnym stanowisku ds. szkoleń bezrobotnych i obsługi osób niepełnosprawnych oraz doradztwa zawodowego. W okresie od dnia [...] lutego 2000 r. do dnia [...] lutego 2004 r. była zatrudniona w oparciu o umowę zlecenie na stanowisku doradcy zawodowego w Powiatowym Zespole do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Z. Wskazując na zajmowane przez wnioskodawczynię stanowiska, organ stwierdził, że na dzień składania wniosku o nadanie licencji zawodowej doradcy zawodowego, U. M. nie mogła udokumentować wykonywania zadań na stanowisku doradcy zawodowego-stażysty, w zakresie poradnictwa zawodowego przez okres co najmniej 12 miesięcy w publicznych służbach zatrudnienia, co jest warunkiem niezbędnym do otrzymania licencji zawodowej doradcy zawodowego. U. M., będąc pracownikiem Powiatowego Urzędu Pracy w Z., nigdy nie była zatrudniona na stanowisku doradcy zawodowego. Odnosząc się do argumentów wnioskodawczyni organ wskazał, iż zatrudnienie w oparciu o umowę zlecenie na stanowisku doradcy zawodowego w Powiatowym Zespole do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Z. nie jest tożsame z zatrudnieniem na stanowisku doradcy zawodowego w publicznych służbach zatrudnienia. Powyższą decyzję U. M. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwestionując twierdzenie organu o braku kwalifikacji do przyznania wnioskowanej licencji z uwagi na brak wykonywania przez nią zadań z zakresu doradztwa zawodowego w Powiatowym Urzędzie Pracy w Z., przez co najmniej 12 miesięcy. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie, powołując się na argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Kontrolowana pod tym względem skarga zasługuje na uwzględnienie. Ustalenia poczynione w niniejszej sprawie przez organ, pozostają w sprzeczności z treścią wniosku skarżącej z dnia 21 kwietnia 2008 r. i treścią złożonego z tym wnioskiem formularza. Organ wadliwie stosuje w sprawie art. 94 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.) zamiast art. 94 ust. 5 tej ustawy. Nadto wykładnia art. 94 ust. 2 dokonana przez organ, pozostaje w sprzeczności z treścią tego przepisu. Po pierwsze U. M. we wniosku z dnia 21 kwietnia 2008 r. wnosiła o przyznanie licencji zawodowej doradcy zawodowego, a w dołączonym do wniosku formularzu o przyznanie licencji zawodowej doradcy zawodowego II stopnia, co wynika z zakreślenia odpowiedniego kwadratu w formularzu wniosku (poz. 9). Nadto, wnioskodawczyni wyraźnie wskazała w formularzu, iż nie posiada żadnej licencji zawodowej (poz. 10). Tymczasem oba organy, co wynika z treści stanowiących decyzji z dnia [...] kwietnia 2008 r. i decyzji z dnia [...] czerwca 2008 r. rozstrzygały sprawę w przedmiocie przyznania licencji zawodowej doradcy zawodowego, a nie doradcy zawodowego II stopnia. Jest to istotna różnica, albowiem, aby otrzymać licencję doradcy zawodowego II stopnia, należy legitymować się między innymi 36-miesięcznym stażem pracy na stanowisku doradcy zawodowego I stopnia i ukończyć studia podyplomowe z zakresu poradnictwa zawodowego, co wynika z treści art. 94 ust. 5 ustawy, a zatem legitymować się znacznie surowszymi kryteriami niż te, które są potrzebne do uzyskania licencji zawodowej doradcy zawodowego I stopnia, określone w art. 94 ust. 4, czy licencji doradcy zawodowego, określone w przepisie art. 94 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Z akt sprawy nie wynika, dlaczego organy obu instancji zastosowały art. 94 ust. 2, zamiast art. 94 ust. 5 ustawy. Organ, jeżeli dostrzegał potrzebę rozstrzygania sprawy w tym zakresie, powinien najpierw uzyskać odpowiednią zmianę tego wniosku od zainteresowanej – sprecyzowania o przyznanie licencji jakiego stopnia, wnioskodawczyni ostatecznie wnosi. Już powyższa wada stanowi o istotnych uchybieniach obu organów, mających bezpośredni wpływ na treść obu podjętych w sprawie decyzji. Oba organy, wadliwie przyjęły, że przedmiotem sprawy jest uzyskanie licencji zawodowej doradcy zawodowego i dlatego w swoich rozstrzygnięciach odwoływały się do treści przepisu art. 94 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Przepis ten stanowi, iż doradcą zawodowym może zostać osoba, która otrzymała licencję zawodową, jeżeli: 1) posiada pełną zdolność do czynności prawnych; 2) nie była karana; 3) posiada wyższe wykształcenie; 4) wykonywała zadania na stanowisku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, w zakresie poradnictwa zawodowego przez okres co najmniej 12 miesięcy w publicznych służbach zatrudnienia; 5) posiada obywatelstwo polskie lub wykaże się znajomością języka polskiego wystarczającą do wykonywania zadań. Analizując zapis pkt 4 tego przepisu, należy wskazać (abstrahując od wadliwego rozstrzygnięcia przedmiotu wniosku przez organ – o czym wyżej), iż oba organy błędnie rozumieją ten przepis. W odróżnieniu od kryteriów przyznawania licencji zawodowych wyższych stopni w zakresie doradztwa zawodowego, dla uzyskania licencji doradcy zawodowego, ustawodawca w pkt 4 omawianego przepisu ustanowił kryterium wykonywania zadań na stanowisku doradcy zawodowego stażysty (ust. 1 pkt 1 omawianego art. 94). Zatem chodzi tu nie tyle o zatrudnienie na stanowisku doradcy zawodowego – stażysty, ale o faktyczne wykonywanie obowiązków związanych z tym stanowiskiem przez co najmniej 12 miesięcy. Dlatego aby móc w pełni zrealizować normę art. 94 ust. 2 pkt 4 organ powinien odnieść się do zakresu obowiązków wnioskodawcy na wykonywanych stanowiskach pracy, a nie jedynie do nazw zajmowanych stanowisk i następnie dokonując analizy zakresów obowiązków, organ powinien ustalić jakie zadania wykonywał wnioskodawca i czy spełnia, czy też nie spełnia kryterium określone w pkt 4 omawianego przepisu. Ustawodawca poczynił nacisk na faktyczne wykonywanie określonych zadań - obowiązków, a nie na przypisanie wnioskodawcy do danego stanowiska pracy. Nadto, z treści omawianego przepisu (art. 94 ust. 2) nie wynika, aby kryterium: wykonywanie obowiązków na stanowisku doradcy zawodowego – stażysty musiało być realizowane wyłącznie w drodze zatrudnienia w publicznych służbach zatrudnienia, jak błędnie przepis ten interpretuje organ. Takie kryterium – zatrudnienie w publicznych służbach zatrudnienia wprost na stanowisku doradcy zawodowego, bądź doradcy zawodowego I stopnia jest wymagane dla osób ubiegających się o przyznanie odpowiednio licencji zawodowej doradcy zawodowego I stopnia (art. 94 ust. 4), albo II stopnia (art. 94 ust. 5). Organ nie może w sposób zamienny stosować powyższych kryteriów, albowiem narusza w ten sposób treść przepisów ustawy. Ponownie rozpoznając niniejszą sprawę organ I instancji powinien ustalić co jest przedmiotem wniosku U. M. z dnia 21 kwietnia 2008 r., o nadanie jakiego stopnia licencji ubiega się wnioskodawczyni. W zależności od stanowiska wnioskodawczyni organ rozpozna sprawę, stosując odpowiednio przepisy art. 94 ust. 2 lub art. 94 ust. 5 (ewentualnie ust. 4) ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zgodnie z wykładnią wskazaną w niniejszym wyroku. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyżej wskazane uchybienia przy rozpoznaniu niniejszej sprawy miały istotny wpływ na jej wynik i dlatego wydane z takim uchybieniem decyzji musiały zostać przez Sąd uchylone z wiążącymi dla organu wskazaniami, co do dalszego postępowania. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 152 w związku z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku.