II SA/Wa 108/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bronisław Szydło, Sędziowie WSA Anna Mierzejewska, Eugeniusz Wasilewski (spr.), Protokolant Beata Gibzińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2005 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2004 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie przyznania świadczenia przedemerytalnego - oddala skargę - Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2004 r., wydaną na podstawie art. 10 ust. 2 pkt 6 i ust. 4 pkt 2 oraz art. 2 ust. 2 i art. 71 ust. 1 i 2, art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001) i art. 37k ust. 1 i 2, art. 37n ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (t.j. Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514 z późn. zm.) w związku z art. 30 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych (Dz. U. Nr 120, poz. 1252) oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa po rozpatrzeniu odwołania J. K. od decyzji Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] września 2004 r., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu podano, iż J. K. zarejestrowała się w Urzędzie Pracy [...] w dniu [...] kwietnia 2004 r. Decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r. Prezydent [...] przyznał wymienionej. prawo do świadczenia przedemerytalnego od dnia [...] kwietnia 2004 r. W dniu 5 sierpnia 2004 r. do urzędu pracy wpłynęła decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z [...] lipca 2004, w której do ustalenia wysokości emerytury ZUS uwzględnił 22 lata 9 miesięcy okresów składkowych i 6 lat 8 miesięcy okresów nieskładkowych (łącznie 29 lat i 5 miesięcy). Na podstawie tej decyzji Prezydent [...] postanowieniem znak: [...] z dnia [...] września 2004 r. wznowił postępowanie w sprawie przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego i zaskarżoną decyzją postanowił: ─ uchylić decyzję z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] o przyznaniu prawa do świadczenia przedemerytalnego od dnia [...] kwietnia 2004 r. w wysokości 80% przyszłej emerytury; ─ orzec o odmowie przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego w związku z brakiem 30-letniego okresu uprawniającego do emerytury; ─ uznać J. K. za osobę bezrobotną z dniem [...] kwietnia 2004 r. i przyznać prawo do zasiłku od dnia [...] kwietnia 2004 r. w wysokości 120% kwoty zasiłku podstawowego na okres nieprzekraczający 6 miesięcy. Od powyższej decyzji zainteresowana odwołała się do Wojewody [...], kwestionując odmowę przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego. Organ II instancji uznał, iż odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 37k obowiązujący do dnia 31 maja 2004 r. ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, na mocy której przyznano J. K. prawo do świadczenia przedemerytalnego, świadczenie przedemerytalne przysługiwało, z zastrzeżeniem ust. 9, osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku, jeżeli kobieta: 1) osiągnęła wiek co najmniej 58 lata i posiada okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 20 lat, lub 2) do dnia rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, ukończyła co najmniej 50 lat oraz osiągnęła okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 30 lat, lub 3) do dnia rozwiązania stosunku pracy, z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, osiągnęła okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 35 lat dla mężczyzn, lub 4) do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rozwiązanie stosunku pracy, posiada okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 34 lata, a rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w związku z niewypłacalnością pracodawcy w rozumieniu ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 85, Nr 127, poz. 1088 i Nr 155, poz. 1287), lub 5) zakończyła okres zatrudnienia, o którym mową w art. 19 ust. 2a, i w wyniku zaliczenia go do okresu uprawniającego do emerytury spełnia warunki określone w pkt 1, 3 i 4. Prawo do świadczenia przedemerytalnego przysługuje osobie, która spełniła warunki do jego nabycia w dniu rejestracji w powiatowym urzędzie prący. Prawo do świadczenia przedemerytalnego ustala się na wniosek tej osoby (art. 37 1 ust. 1 cytowanej ustawy). Mając na uwadze nowe okoliczności w sprawie to jest fakt, iż do stażu pracy nie można zaliczyć okresu pracy od 15 stycznia 1978 r. do 31 grudnia 1979 r. z uwagi na brak wykazu miesięcznych zarobków i w związku z tym przyjęcie przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych za udowodnione 22 lata i 9 miesięcy okresów składkowych oraz 6 lat i 8 miesięcy okresów nieskładkowych (w sumie 29 lat i 5 miesięcy), należało stwierdzić, że J. K. w dniu rejestracji w Urzędzie Pracy [...] nie spełniała warunków art. 37k cytowanej ustawy do przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego. W tej sytuacji faktycznej i prawnej uznano, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa i nie może być zmieniona. Argumentacja J. K. podnoszona we wniesionym odwołaniu nie może stanowić przesłanki do jej uchylenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sprecyzowanej pismem z dnia 14 lutego 2005 r. J. K. wniosła o uchylenie powyższej decyzji Wojewody [...] zarzucając, iż narusza ona jej interes prawny i nie jest zgodna ze stanem faktycznym, nadto zawiera dowolną interpretację znaczenia dokumentów dotyczących okresu zatrudnienia i opłacania składek ubezpieczeniowych w okresie od dnia 15 stycznia 1978 r. do dani 31 grudnia 1979 r. Skarżąca podkreśliła, że obowiązujące wówczas przepisy o ubezpieczeniu społecznym nie przewidywały tworzenia dla każdego z pracowników tzw. kont indywidualnych. Wykonanie obowiązku opłaty składki ubezpieczeniowej ciążyło na pracodawcy, na nim również ciążył obowiązek dokumentowania takiej opłaty oraz archiwizowania dokumentacji z tym obowiązkiem związanym. Jedynym dokumentem dla pracownika, w tym i [...] dokonania obowiązku opłaty składki ubezpieczeniowej było świadectwo pracy oraz wpisy w książeczce ubezpieczeniowej i taka dokumentacja jest dostępna. W okresie pracy w charakterze [...] w Spółdzielni Pracy [...] od dnia 15 stycznia 1978 r. do dnia 31 grudnia 1979 r. otrzymywała ona wynagrodzenie od którego pobierana była składka ubezpieczeniowa. Natomiast brak wykazu miesięcznych zarobków, sporządzonych przez pracodawcę, nie może powodować negatywnych dla niej skutków braku takiej dokumentacji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie powołując się na argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Ponadto wskazał, iż zgodnie z art. 37k ust. 3 i4 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, decyzję o wysokości świadczenia przedemerytalnego wydał organ rentowy stosując odpowiednio przepisy dotyczące postępowania w sprawie świadczeń emerytalnych. Tak więc kompetencje do zaliczania okresów składkowych i nieskładkowych na podstawie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych posiadają organy rentowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności zaskarżonej decyzji z prawem obowiązującym w dacie jej wydania. Skarga analizowana w aspekcie tych podstaw nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja podjęta została na skutek wznowienia postępowania zakończonego decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r. orzekającej o przyznaniu J. K. prawa do świadczenia przedemerytalnego od dnia [...] kwietnia 2004 r. w wysokości 80% kwoty przyszłej emerytury nie mniej niż 120% i nie więcej niż 200 % kwoty zasiłku podstawowego. W decyzji tej wskazano, że do czasu wyliczenia emerytury przez ZUS świadczenie będzie wypłacane zaliczkowo w wysokości 120% kwoty zasiłku podstawowego. Po wydaniu decyzji wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne wskazujące, iż zainteresowana nie posiada 30-letniego okresu uprawniającego do emerytury, o którym mowa w art. 37k ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514). Zakład Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w W. decyzją z dnia [...] lipca 2004 r. podjętą w wyniku wniosku Powiatowego Urzędu Pracy [...] o ustalenie wysokości emerytury dla celów świadczenia przedemerytalnego J. K., do ustalenia wysokości emerytury uwzględnił 22 lata 9 miesięcy i 11 dni okresów składkowych oraz 6 lat 8 miesięcy i 27 dni okresów nieskładkowych, odmawiając jednocześnie zaliczenia do stażu pracy wykonanej jako [...] w Spółdzielni Pracy [...], w okresie od 15 stycznia 1978 r. do 31 grudnia 1979 r. Od powyższej decyzji zainteresowana wniosła odwołanie do Sądu Okręgowego – Sadu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w W., który prawomocnym wyrokiem z dnia [...] września 2004 r., w sprawie sygn. akt [...] oddalił odwołanie. W rozpoznawanej sprawie zarzuty skargi, chociaż kierowane wobec decyzji Wojewody [...] podjętej po wznowieniu postępowania w sprawie, dotycząc w istocie orzeczenia Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] lipca 2004 r., którym odmówiono skarżącej zaliczenia do stażu pracy okresu pracy [...] od 15 stycznia 1978 r. do 31 grudnia 1979 r. z uwagi na brak dokumentacji płacowej za powyższe lata. Zasadnie organ w odpowiedzi na skargę wskazuje, iż kompetencje do zaliczenia okresów pracy uprawniających do emerytury zostały przyznane organom rentowym. Zgodnie z art. 73k ust. 3 i 4 powołanej wyżej ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, decyzję ustalającą wysokość emerytury w celu ustalenia wysokości świadczenia przedemerytalnego wydaje organ rentowy stosując odpowiednio przepisy dotyczące postępowania w sprawie świadczeń emerytalnych. Zatem ustalenia organu rentowego są wiążące w postępowaniu w przedmiocie prawa do świadczenia przedemerytalnego. Orzekając w sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie miał także na uwadze treść przepisu art. 365 § 1 Kodeksu cywilnego, w myśl którego orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w wypadku w ustawie przewidzianych także inne osoby. Swoistość mocy wiążącej prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w W. wyraża się w tym, że inne sądy i inne organy państwowe w zakresie swoich kompetencji muszą brać pod uwagę fakt istnienia i treść prawomocnego orzeczenia. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę oddalił.