II SA/Wa 108/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. G. na decyzje Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie waloryzacji i ponownego ustalenia emerytury policyjnej postanawia - odrzucić skargę. Pismem z dnia 10 grudnia 2010 r. R. G. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której wniósł o: - stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA w W.: nr [...] z [...] lutego 2010 r. o ponownym ustaleniu wysokości policyjnej emerytury; nr [...] z [...] lutego 2010 r. o waloryzacji policyjnej emerytury; nr [...] z [...] lutego 2009 r. o ponownym ustaleniu wysokości policyjnej emerytury; nr [...] z [...] lutego 2009 r. o waloryzacji policyjnej emerytury; nr [...] z [...] lutego 2008 r. o ponownym ustaleniu wysokości policyjnej emerytury; nr [...] z [...] lutego 2008 r. o waloryzacji policyjnej emerytury; nr [...] z 2007 r. o ponownym ustaleniu wysokości policyjnej emerytury; nr [...] z 2007 r. o waloryzacji policyjnej emerytury; - uchylenie decyzji Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA w W.: nr [...] z [...] lutego 2010 r. o ponownym ustaleniu wysokości policyjnej emerytury; nr [...] z [...] lutego 2010 r. o waloryzacji policyjnej emerytury; nr [...] z [...] lutego 2009 r. o ponownym ustaleniu wysokości policyjnej emerytury; nr [...] z [...] lutego 2009 r. o waloryzacji policyjnej emerytury; nr [...] z [...] lutego 2008 r. o ponownym ustaleniu wysokości policyjnej emerytury; nr [...] z [...] lutego 2008 r. o waloryzacji policyjnej emerytury; nr [...] z 2007 r. o ponownym ustaleniu wysokości policyjnej emerytury; nr [...] z 2007 r. o waloryzacji policyjnej emerytury; - stwierdzenie wydania ww. decyzji z naruszeniem prawa; - uznanie i przyznanie prawa, uprawnienia do waloryzowania świadczenia, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa; - zobowiązanie organu emerytalno-rentowego do wydania aktu w określonym terminie lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa; - zobowiązanie organu emerytalno-rentowego do wydania w określonym terminie decyzji uchylonych, lub których stwierdzono nieważność, w oparciu o obowiązujące przepisy prawa: naprawienia szkody skarżącemu wraz z ustawowymi odsetkami; ustalenia w przyszłości świadczeń przyszłych w oparciu o obowiązujące przepisy prawa; naniesienie pouczeń w decyzjach o odwołaniach od decyzji organu emerytalno-rentowego i trybie właściwym ich kierowania); - zwolnienie od kosztów sądowych; - rozpatrzenie sprawy pod nieobecność skarżącego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA w W. wniósł o jej odrzucenie lub nieuwzględnienie oraz zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ podniósł, że skarżący mylnie określił nazwy i daty skarżonych decyzji oraz że nie odwoływał się od wskazanych decyzji do sądu. Niezależnie od powyższego zauważył, że nie ma możliwości uznania nieważności kwestionowanych decyzji, bowiem stwierdzenia ich nieważności nie przewidują przepisy ustawy z 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (t. j. Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 ze zm.). Pismem z dnia 20 stycznia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 108/11 skarżący został wezwany, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, do usunięcia braków formalnych skargi z dnia 10 grudnia 2010 r., przez jednoznaczne wskazanie przedmiotu zaskarżenia (oznaczenie organu, którego działalności lub bezczynności skarga dotyczy oraz wskazanie numeru i daty zaskarżonej czynności), pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na przedmiotowe wezwanie R. G., w terminie zakreślonym przez Sąd, pismem z dnia 31 stycznia 2011 r. wniósł o: - stwierdzenie bezczynności organu administracji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji i uchylenie decyzji ostatecznych organu emerytalno-rentowego Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA w W. zawartych w podaniu z dnia [...] października 2010 r. i w skardze z 10 grudnia 2010 r.; - ukaranie grzywną za trwałe uchylanie się od podnoszonych w podaniu z [...] października 2010 r. i w skardze z dnia 10 grudnia 2010 r. czynności oraz uchylanie się przez organ administracyjny od wykonania czynności administracyjnych; - zobowiązanie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do uchylenia aktów wymienionych w skardze lub stwierdzenia bezczynności czynności; - stwierdzenie bezczynności organu Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA w W., zawartych w decyzjach o waloryzacji skarżącego z [...] lutego 2010 r., [...] lutego 2009 r., [...] lutego 2008 r.; - uchylenie decyzji wymienionych w skardze (w pkt 1 i 2); - ukaranie grzywną Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA w W. za bezprawność decyzji administracyjnej i bezczynność organu emerytalno-rentowego; - zobowiązanie organu emerytalno-rentowego do uchylenia aktu lub stwierdzenia bezczynności. Odnosząc się do kwestii wskazania numeru zaskarżonego aktu, skarżący wyjaśnił, iż nie jest to możliwe, albowiem decyzje o waloryzacji emerytury nie posiadają takiego numeru, a decyzje sprzed 2010 r. posiadały jedynie jego numer emerytalny, pod jakim jest zarejestrowany w Zakładzie Emerytalno-Rentowym MSWiA. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej: ppsa, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 ppsa, sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 ppsa). W rozpoznawanej sprawie skarżący przedmiotem skargi uczynił decyzje Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA w W. o waloryzacji policyjnej emerytury. Wskazać należy, iż kwestie związane z zaopatrzeniem emerytalnym policjantów, w tym kwestie waloryzacji świadczeń, zostały uregulowane w ustawie z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 ze zm.). W myśl art. 32 ust. 4 tej ustawy, od decyzji organu emerytalnego przysługuje osobie zainteresowanej odwołanie do właściwego sądu na podstawie przepisów kodeksu postępowania cywilnego. Zatem zakwestionowanie prawidłowości wydanej decyzji następuje poprzez poddanie jej kontroli sądu powszechnego. Art. 33 ustawy pozwala na ponowne ustalenie prawa do świadczeń i ich wysokości na wniosek osoby zainteresowanej lub z urzędu, jeżeli po uprawomocnieniu się decyzji w sprawie zostaną przedstawione nowe dowody lub ujawnione nowe okoliczności mające wpływ na prawo lub wysokość świadczenia. Czynności tej dokonuje organ emerytalny, który rozstrzygał uprzednio w przedmiocie prawa do świadczenia, w trybie wznowienia postępowania. Stosownie zatem do art. 32 ust. 4, od decyzji waloryzacyjnych, tak jak od pozostałych decyzji organu emerytalnego ustalającego prawo i wysokość świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego, przysługuje odwołanie do sądu właściwego w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych. Jednocześnie należy zauważyć, iż ustawodawca w art. 476 § 2 Kodeksu postępowania cywilnego, wskazał, że sprawy, od których wniesiono odwołanie należą do spraw w zakresu ubezpieczeń społecznych, a zatem stosownie do art. 1 i 2 kpc są sprawami cywilnymi, do których rozpoznania powołano sądy powszechne. Właściwość sądu doprecyzowano w art. 461 § 2 kpc wskazując, że w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych właściwym do rozpoznania jest sąd powszechny, w którego okręgu ma miejsce zamieszkania strona odwołująca się od decyzji wydanej przez organ rentowy. Skarga R. G. dotyczy decyzji waloryzacyjnych świadczenia emerytalno-rentowego, zaś sprawy zaopatrzenia emerytalnego należą do właściwości sądu powszechnego. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.