II SA/Wa 108/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie kontrolnego badania lekarskiego funkcjonariusza zwolnionego ze służby postanawia: - odrzucić skargę - Dyrektor Zakładu Emerytalno–Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w dniu 5 lipca 2016 r. skierował J. K. zwolnionego ze służby w Państwowej Straży Pożarnej w dniu [...] lutego 2013 r. do Rejonowej Komisji Lekarskiej w [...] celem uznania za inwalidę lub za niezdolnego do samodzielnej egzystencji, ustalenia związku lub braku związku inwalidztwa ze służbą. Orzeczeniem z dnia [...] października 2016 r. nr [...] Rejonowa Komisja Lekarska MSW w [...] uznała, że J.K. jest zdolny do służby w PSP z ograniczeniem. Funkcjonariusz wniósł odwołanie od wskazanego orzeczenia. Centralna Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych skład orzekający w [...] wydała orzeczenie z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...], którym utrzymała w mocy ww. orzeczenie Rejonowej Komisji Lekarskiej. J. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej wnosząc o jego zmianę i przyznanie prawa do grupy inwalidzkiej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w zakresie zdolności do służby. W piśmie z dnia 15 marca 2017 r. organ wyjaśnił, że w przypadku orzekania byłych funkcjonariuszy i rencistów w treści orzeczenia komisji może znaleźć się określenie stopnia zdolności do służby jako wykładnia do uznania, bądź nie uznania istnienia inwalidztwa pomimo, że osoba badana w służbie już nie jest. Zdaniem organu aby orzec inwalidztwo niezbędnym jest stwierdzenie całkowitej niezdolności do służby, zaś aby określić grupę inwalidzką konieczne jest ustalenie czy istnieją ograniczenia do pracy zarobkowej. Dodatkowo organ zaznaczył, że z dniem wydania orzeczenia Rejonowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych nr [...] wobec J. K. ustało prawo do policyjnej renty inwalidzkiej oraz wstrzymano wypłacanie wraz z emeryturą policyjną podwyższenia z tytułu jego utraty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności organów administracji publicznej, które obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty wymienione w art. 3 § 2 z ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) dalej p.p.s.a. W zaskarżonym orzeczeniu po przeprowadzeniu kontrolnego badania lekarskiego, CKL nie zaliczyła skarżącego do żadnej grupy inwalidzkiej oraz stwierdziła, że jest zdolny do służby w PSP z ograniczeniem. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że orzeczenia komisji lekarskich działających w sprawach funkcjonariuszy służb mundurowych, kandydatów do takiej służby oraz emerytów i rencistów dzielą się na dwie zasadnicze grupy. Pierwsza z nich obejmuje kwestie zaliczenia danej osoby do określonej kategorii zdolności do służby. Orzeczenia w tych sprawach są wiążące dla organu w sprawie powołania danej osoby do służby lub zwolnienia ze służby. Mają one jednak byt w pełni autonomiczny i podlegają odrębnemu zaskarżeniu do sądów administracyjnych na podstawie art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. Druga grupa orzeczeń to orzeczenia ustalające schorzenia danej osoby, ich związek ze służbą i stopień inwalidztwa m.in. dla celów emerytalno-rentowych. Podstawą tych orzeczeń są odrębne przepisy: rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 29 września 2005 r. w sprawie wykazu schorzeń i chorób pozostających w związku ze służbą w Policji, Straży Granicznej, Biurze Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. 206. 1723); rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 26 czerwca 2014 r. w sprawie ustalania uszczerbku na zdrowiu funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Biura Ochrony Rządu (Dz. U. 2014.866). Takie orzeczenia nie mają samodzielnego bytu. Są one poddawane kontroli przez sądy powszechne w ramach odwołań od decyzji wydawanych w innych postępowaniach przez organy właściwe w sprawach odszkodowawczych lub emerytalno-rentowych. Orzeczenia z tej drugiej grupy mają wyłącznie charakter orzeczenia wstępnego, jako jedna z przesłanek ustalenia prawa do określonych świadczeń, ich zakresu i wysokości. W konsekwencji nie podlegają one zaskarżeniu do sądu administracyjnego, gdyż sprawy orzekania o inwalidztwie i związku schorzeń ze służbą nie należą do jego właściwości (por. wyroki NSA z dnia 30 kwietnia 2010 r. sygn. akt I OSK 93/10, z dnia 29 maja 2008 r. sygn. akt II OSK 667/08, uchwała Sądu Najwyższego z dnia 27 października 1999 r sygn. III ZP 9/99, uchwała NSA z dnia 19 stycznia 1998 r sygn. akt OPS 8/97, postanowienie NSA z 6 listopada 2000 r. sygn. OSA 1/00 wyrok NSA z 22 lipca 2010 r. sygn. I OSK 220/10). Będące przedmiotem skargi orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w sprawie kontrolnego badania lekarskiego, wydane zostało na podstawie ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (t. j. Dz. U. z 2013 r. poz. 667 ze zm.). Zaskarżone orzeczenie zostało wydane w wyniku badania lekarskiego, na które skarżący został skierowany przez Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego MSW w celu orzeczenia o stanie zdrowia celem ustalenia prawa do świadczenia co oznacza, że należy do drugiej z omawianych grup orzeczeń. Takie orzeczenia nie mają samodzielnego bytu. Poddawane są kontroli przez sądy powszechne w ramach odwołań od decyzji wydawanych w innych postępowaniach przez organy właściwe w sprawach odszkodowawczych lub emerytalno-rentowych. Mają charakter wyłącznie orzeczenia wstępnego, jako jedna z przesłanek ustalenia prawa do określonych świadczeń, ich zakresu i właściwości. W konsekwencji nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, należy stwierdzić, że rozpoznawana sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.