II SA/Wa 1080/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk, Sędziowie WSA Ewa Kwiecińska, Bronisław Szydło (spr.), Protokolant Dorota Kwiatkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2007 r. sprawy ze skargi B. Z. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia (...) kwietnia 2007 r. nr (...) w przedmiocie odmowa stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Minister Sprawiedliwości decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] lutego 2007 r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 158 § 1, art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, którą odmówił B. Z. stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] listopada 2006 r., nr [...], odmawiającej wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] czerwca 2005 r., nr [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Prezesa Sądu Okręgowego w Zielonej Górze z dnia [...] maja 2005 r., nr [...], którą rozwiązano stosunek pracy z kuratorem zawodowym Sądu Rejonowego w Ż. - B. Z., z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia. W uzasadnieniu podał, że pełnomocnik B. Z., w swym wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, nie wykazał rażącego naruszenia prawa przy odmowie wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności powołanej decyzji Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] czerwca 2005 r., utrzymującej w mocy powołaną decyzję Prezesa Sądu Okręgowego w Zielonej Górze z dnia [...] maja 2005 r., którą rozwiązano z B. Z. stosunek pracy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik B. Z. wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji z dnia [...] lutego 2007 r., zarzucając rażące naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, przez utrzymanie w mocy przez Ministra Sprawiedliwości jego poprzedniej decyzji z dnia [...] lutego 2007 r., podczas gdy decyzja ta obarczona była nieważnością z uwagi na rażące naruszenie przepisu art. 157 § 3 k.p.a. W odpowiedzi na odwołanie Minister Sprawiedliwości, powołując się na ustalony stan faktyczny i prawny, wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Innymi słowy sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia w tym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Rozpatrując skargę B. Z. pod tym kątem, Sąd nie stwierdził, aby Minister Sprawiedliwości, podejmując zaskarżoną decyzję utrzymującą w mocy jego poprzednią decyzję, dopuścił się naruszenia prawa w stopniu, w jakim mogło to mieć wpływ na wynik sprawy. Art. 16 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego ustanowił ogólną zasadę trwałości decyzji administracyjnych. Od tej reguły ustawodawca dopuścił pewne wyjątki. Jednym z nich jest stwierdzenie nieważności decyzji dotkniętej przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Podstawę rozstrzygnięcia w zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem przesłanką stwierdzenia nieważności jest ustalenie, że decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa. O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. można mówić, gdy zachodzą łącznie trzy przesłanki, a mianowicie: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne i gospodarcze, czyli skutki, które decyzja wywołuje. Innymi słowy za "rażące" uznać należy takie naruszenie prawa, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. W niniejszej sprawie Minister Sprawiedliwości prawidłowo ustalił, że jego decyzja z dnia [...] listopada 2006, nr [...] nie jest dotknięta wadą o charakterze "rażącego naruszenia prawa". Organ ten wprawdzie nie wydał postanowienia o wszczęciu postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji podjętych w sprawie rozwiązania ze skarżącym stosunku pracy, nie jest to jednak wada, która uzasadniałaby przyjęcie "rażącego" naruszenia prawa. Wadliwie sformułowana sentencja decyzji z dnia [...] listopada 2006 r., a mianowicie zamiast, jak należało wpisać: "odmówić stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.", wpisano: "odmówić wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 157 § 3 k.p.a.", nie stanowi rażącego naruszenia prawa, bowiem z uzasadnienia decyzji wynika, że decyzję tę wydano po ustaleniu, że powołane decyzje dotyczące rozwiązania ze skarżącym stosunku pracy, tj. decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] czerwca 2005 r. [...] oraz decyzję Prezesa Sądu Okręgowego w Zielonej Górze z dnia [...] czerwca 2005 r., w sposób niewątpliwy nie są dotknięte którąkolwiek z wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Biorąc powyższe pod uwagę, wobec tego, że nie zachodzą warunki do uwzględnienia skargi, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.