II SA/Wa 1082/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Ewa Pisula - Dąbrowska, Sędziowie WSA - Maria Werpachowska, - Janusz Walawski (spr.), Protokolant - Anna Siwonia, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2007 r. sprawy ze skargi Z. F. na orzeczenie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe - oddala skargę - Z. F. został obwiniony o to, że w dniu [...] września 2006 r. w Komendzie Wojewódzkiej Policji w K. w czasie pełnienia służby w godzinach od [...] do godziny [...] spożywał alkohol i w tym stanie podejmował czynność służbowe, czym naruszył dyscyplinę służbową określoną w art. 132 ust. 3 pkt 6 ustawy o Policji. [...] Komendant Wojewódzki Policji w K. – po przeprowadzeniu postępowania dyscyplinarnego – działając na podstawie art. 135j ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 z późn. zm.), w dniu [...] grudnia 2006 r. wydał orzeczenie nr [...], w którym uznał ww. winnym naruszenia dyscypliny służbowej i wymierzył mu karę wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe. W jego uzasadnieniu organ podał m.in., że w wyniku przeprowadzonego badania urządzeniem ALKO-SENSO potwierdzono fakt, iż Z. F. w dniu pełnienia służby spożywał alkohol i wykonywał obowiązki służbowe. Ww. podczas prowadzonego postępowania wyjaśnił, że w tym dniu brał lek [...], który zawiera alkohol. Zdaniem organu, spożywanie alkoholu podczas służby pod jakąkolwiek postacią i podejmowanie po tym czynności służbowych, a w szczególności na stanowisku kierowniczym, jest niedopuszczalne i nie może być tolerowane. Świadczy o lekceważącym podejściu do obowiązujących przepisów, co prowadzi do rozluźnienia stanu dyscypliny wśród podległych policjantów. Wymierzając karę dyscyplinarną wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe, wzięto pod uwagę szczególny charakter i okoliczności czynu. Komendant Główny Policji – po rozpatrzeniu odwołania – działając na podstawie art. 135n ust. 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 z późn. zm.), w dniu [...] kwietnia 2007 r. wydał orzeczenie nr [...], którym utrzymał w mocy orzeczenie organu pierwszej instancji. W zasadniczej części uzasadnienia organ odwoławczy odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, a które dotyczyły naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, a w szczególności naruszenie ustawy o Policji oraz ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Organ nie podzielił zasadności podniesionych w odwołaniu zarzutów i stwierdził, że rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji jest prawidłowe, gdyż poczynione przez ten organ w toku przeprowadzonego postępowania dyscyplinarnego ustalenia znajdują potwierdzenie w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Przy wymierzeniu kary organ pierwszej instancji uwzględnił stopień zawinienia, dotychczasowy przebieg służby obwinionego, a w szczególności jego wcześniejszą niekaralność, jak również charakter naruszenia dyscypliny służbowej. Orzeczenie Komendanta Głównego Policji i utrzymane nim w mocy orzeczenie organu pierwszej instancji stało się przedmiotem skargi złożonej przez ukaranego policjanta do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonym orzeczeniom zarzucił: 1) rażące naruszenie "materialnego prawa policyjnego" poprzez niewłaściwe zastosowanie: a) przepisów definiujących przewinienie dyscyplinarne, w tym przepisów o winie, b) zasad wymiaru kary i stopniowania kar wskazanych w ustawie o Policji, 2) nieprawidłowe przeprowadzenie postępowania dowodowego zarówno przez organ pierwszej instancji, jak i organ odwoławczy, niedopuszczenie skarżącego do udziału w postępowaniu w takim stopniu, którego skutkiem jest istotny wpływ na treść orzeczenia, 3) brak w orzeczeniu właściwego uzasadnienia, brak właściwej formy podpisu pod orzeczeniami, 4) zaniechanie w postępowaniu odwoławczym właściwego rozpoznania i oceny przedstawionych przez skarżącego zarzutów, 5) sprzeczność orzeczenia z treścią uzasadnienia. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o: 1) uchylenie zaskarżonych orzeczeń w całości, 2) wstrzymanie wykonania zaskarżonych orzeczeń, bowiem zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków rażącego naruszenia prawa, gdyż wskutek zaskarżonego orzeczenia skarżący został pozbawiony dotychczas zajmowanego stanowiska, 3) nakazanie prowadzenia postępowania zgodnie z podstawowymi zasadami obowiązującego w Rzeczypospolitej Polskiej i w Unii Europejskiej systemu prawa, 4) zobowiązanie organu do wydania pozostałych, związanych ze sprawą, orzeczeń zgodnie z prawem. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze organ stwierdził, że nie są one zasadne i przedstawił stosowną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym stosownie do § 2 powołanego artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powyższych kryteriów skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy podać, iż zgodnie z art. 132 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 z późn. zm.) policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów (ust. 2). Naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności stawienie się do służby w stanie po użyciu alkoholu lub podobnie działającego środka oraz spożywanie alkoholu - lub podobnie działającego środka - w czasie służby w obiektach lub na terenach zajmowanych przez Policję ( art. 132 ust. 3 pkt 6). Podstawę materialnoprawną zaskarżonego orzeczenia stanowił powyżej przytoczony przepis. Z treści tego przepisu wynika m.in. bezwzględny zakaz spożywania przez policjanta alkoholu lub podobnie działającego środka w czasie pełnienia służby. Z akt sprawy wynika, że skarżący, pełniąc służbę w dniu [...] grudnia 2006 r. w Komendzie Wojewódzkiej Policji w K., zażywał środek o nazwie [...], który zawiera alkohol. Skarżący został poddany badaniu stanu trzeźwości urządzeniem ALKO-SENSOR typu IV CM nr fabr. [...] posiadającym ważne świadectwo legalizacji ponownej nr [...]. Przeprowadzone badania wykazały w czterech kolejnych próbach następujące wyniki; o godz. [...] – 0.18 mg/l, o godz. [...] – 0,15 mg/l, o godz. [...] – 0,11 mg/l i o godz. [...] – 0,10 mg/l. Jeden ze świadków [...] zeznał, że z odległości ok. 0,5 metra wyczuł od skarżącego zapach alkoholu. Miał on zaczerwienioną twarz, spowolnione ruchy oraz trzęsły mu się ręce. Rozstrzygając niniejszą sprawę Sąd uznał, iż organ prawidłowo uznał winę skarżącego w oparciu o zebrany w postępowaniu dyscyplinarnym materiał dowodowy. Policjant jest obowiązany godnie zachowywać się w służbie, a sam fakt spożywania alkoholu lub podobnie działającego środka takiemu obowiązkowi przeczy. Skarżący, zażywając podczas pełnienia służby preparat zawierający alkohol, powinien co najmniej przewidzieć konsekwencje takiego zachowania. Jak trafnie podniósł organ, każdy koncesjonowany i wprowadzony do obrotu preparat zawiera stosowne informacje o zawartych w nim składnikach, a także przeciwwskazania jego użycia. Skarżący, zażywając preparat, którego jednym z głównych składników jest alkohol, musiał mieć świadomość, że działanie to wyczerpuje przesłankę określoną w art. 132 ust. 3 pkt 6 ustawy o Policji. Podkreślić należy, że funkcjonariuszy Policji obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i byłoby nie do pogodzenia z podstawowymi zasadami, na których opiera się działanie Policji, aby fakt naruszenia prawa przez funkcjonariusza Policji nie pociągał za sobą skutków w stosunku służbowym. W niniejszej sprawie postawiony i potwierdzony zarzut naruszenia dyscypliny służbowej, w sposób nie budzący wątpliwości, wskazywał na konieczność zastosowania środka dyscyplinarnego. Zgodnie z art. 134 ustawy o Policji karami dyscyplinarnymi są: 1) nagana, 2) zakaz opuszczania wyznaczonego miejsca przebywania, 3) ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku, 4) wyznaczenie na niższe stanowisko służbowe, 5) obniżenie stopnia, 6) wydalenie ze służby. Powyższa gradacja kar jest swego rodzaju stopniowaniem środków, jakie mogą być zastosowane w konkretnej sprawie. Ustawodawca nie określił jednak, jakiemu przewinieniu służbowemu odpowiada każdy z nich. Pozostawił to do uznania właściwego organu. Kontrola uznaniowości w tym zakresie sprowadza się w istocie do oceny, czy organ badał sprawę w zakresie dyrektyw ustawowych, czy zebrał i rozważył cały materiał dowodowy, jak również - czy uwzględnił dotychczasowy przebieg służby. Wymierzona skarżącemu kara wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe, w ocenie Sądu, jest adekwatna do popełnionego czynu i nie nosi cech dowolności. Podniesione w skardze zarzuty naruszenia prawa materialnego, jak i procesowego, zdaniem sądu, nie są trafne. Organ przeprowadził postępowanie dyscyplinarne zakończone zaskarżonym orzeczeniem zgodnie z przepisami proceduralnymi, jak również właściwie zastosował przepisy prawa materialnego. Przedstawiona przez skarżącego argumentacja sprowadza się w zasadzie do polemiki, która nie znajduje potwierdzenia w zebranym w sprawie materiale dowodowym oraz mających w sprawie zastosowanie przepisach prawa. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 151 i art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.