II SA/Wa 1083/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Werpachowska, Sędziowie WSA Anna Mierzejewska, Adam Lipiński (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2014 r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia zakończenia okresu zatrudnienia dla celów emerytalnych oddala skargę Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2001 r., na podstawie art. 129 ust. 8 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej, stwierdził zakończenie z dniem 30 czerwca 1999 r. okresu zatrudnienia B. S., traktowanego jako służba w Państwowej Straży Pożarnej dla celów emerytalnych. Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2013 r. B. S. zwrócił się do Ministra Spraw Wewnętrznych o wydanie decyzji stwierdzającej zakończenie okresu zatrudnienia, traktowanego dla celów emerytalnych jako służba w PSP, nie z dniem 30 czerwca 1999 r., ale z dniem 30 czerwca 2001 r., poprzez zaliczenie części okresu zatrudnienia w [...] S.A. Zakład [...], to jest okresu od dnia [...] czerwca 1999 r. do dnia [...] czerwca 2001 r., jako okresu służby w PSP. Na potwierdzenie tego faktu przedstawił m.in. zaświadczenie o zatrudnieniu z dnia [...] września 2008 r. wystawione przez wskazany powyżej zakład. Strona argumentowała, że po dniu 1 lipca 2001 r. nadal była strażakiem ([...]), a umowa o pracę z wyżej wskazanym przedsiębiorstwem została rozwiązana dopiero z dniem [...] grudnia 2001 r. Minister Spraw Wewnętrznych przekazał wniosek B. S. zgodnie z właściwością Komendantowi Głównemu Państwowej Straży Pożarnej Po rozpatrzeniu wniosku, Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. odmówił B. S. stwierdzenia zakończenia okresu zatrudnienia z dniem 30 czerwca 2001 r., traktowanego jako służba w Państwowej Straży Pożarnej dla celów emerytalnych. Podstawę prawną wydania powyższej decyzji stanowił art. 129 ust. 6, 7 pkt 2 i ust. 8 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 1340 ze zm.). W uzasadnieniu decyzji Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej wskazał na treść decyzji nr [...] z dnia [...] grudnia 2001 r. oraz na okoliczność, iż B. S. nie posiada ustawowo określonego okresu – minimum 15 lat służby w PSP do uzyskania uprawnień emerytalnych. Z posiadanej przez Komendę Główną PSP dokumentacji do celów emerytalnych wynika, że okresy służby/zatrudnienia B. S. do dnia 30 czerwca 1999 r. przedstawiają się następująco: 1) od [...] kwietnia 1974 r. do [...] kwietnia 1976 r. to okres pełnienia zasadniczej służby wojskowej, 2) od [...] maja 1987 r. do [...] stycznia 1992 r. to okres zatrudnienia w Zakładowej Straży Pożarnej w [...] S.A. Zakład [...] w O., traktowany w myśl art. 13 ust. 1 pkt 4 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, (...) jako okres równorzędny ze służbą w PSP, 3) od [...] lutego 1992 r. do [...] czerwca 1999 r. okres zatrudnienia w Zakładowej Straży Pożarnej w [...] S.A. Zakład [...] w O., który dla celów emerytalnych traktowany jest jako służba w PSP. Łącznie okresy te wynoszą 14 lat i 19 dni (po odliczeniu okresu urlopu bezpłatnego, który nie jest zaliczany do służby w PSP). Wyżej wskazane okresy zostały już zaliczone zainteresowanemu do służby decyzją z dnia [...] grudnia 2001 r. Organ nadmienił, iż stwierdzenie zakończenia okresu zatrudnienia w resortowej jednostce ochrony przeciwpożarowej po dniu 30 czerwca 1999 r. jest niemożliwe, gdyż byłoby sprzeczne z treścią art. 129 ust. 7 i 8 ustawy o PSP. Data 30 czerwca 1999 r., zgodnie z powyższym przepisem, wyznacza maksymalny okres zakończenia okresu zatrudnienia, który podlega zaliczeniu do celów emerytalnych jako służba w Państwowej Straży Pożarnej. B. S. odwołał się od powyższej decyzji do organu drugiej instancji. Minister Spraw Wewnętrznych decyzją z dnia [...] maja 2014 r., działając na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, utrzymał w mocy decyzję Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] stycznia 2014 r. W uzasadnieniu decyzji Minister Spraw Wewnętrznych potwierdził zasadność argumentacji zawartej w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji. Podkreślił, iż obowiązujące przepisy nie zezwalają na zaliczenie strażakom niemianowanym lub niepowołanym okresu zatrudnienia, traktowanego wyłącznie dla celów emerytalnych, jako służba w PSP po dniu 30 czerwca 1999 r. Ustawodawca zapisem w art. 129 ust. 1 i artykułami od 6 do 10 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej umożliwił dekretowym funkcjonariuszom pożarnictwa złożenie oświadczenia woli o podjęciu służby w nowo tworzonej formacji – Państwowej Straży Pożarnej, także skorzystanie z uprawnień emerytalnych, pomimo, iż osoby te nie zostały powołane lub mianowane na stanowiska służbowe w Państwowej Straży Pożarnej. Zatem art. 129 ust. 1 cytowanej ustawy miał na celu umożliwienie ww. funkcjonariuszom powrotu do służby pożarniczej w nowej formacji jaką stała się Państwowa Straż Pożarna, co nie jest równoznaczne ze służbą w Państwowej Straży Pożarnej. Nadto zgodnie z rozporządzeniem MSWiA z dnia 18 października 2004 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 239, poz. 2404) organem właściwym do ustalania prawa do zaopatrzenia emerytalnego, wysokości świadczeń pieniężnych z tytułu tego zaopatrzenia oraz ich wypłaty jest Dyrektor Zakładu Emerytalnego MSW. B. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. W niniejszej sprawie sądem tym jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Badana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżący wbrew swoim twierdzeniom był pracownikiem zakładowej straży przemysłowej. Powyższe wynika bezspornie z przedłożonych zaświadczeń z Zakładowej Straży Pożarnej w [...] S.A. Zakład [...] w O. z dnia [...] września 2008 r. i z dnia [...] grudnia 2001 r., w których stwierdzono okres pracy w zakładowej straży pożarnej tego przedsiębiorstwa od dnia [...] maja 1987 r. do dnia [...] grudnia 2001 r. Skarżący nie był także mianowanym funkcjonariuszem Państwowej Straży Pożarnej. Zatem w zakresie zaliczenia, jedynie do celów emerytalnych, stażu pracy do stażu służby ma w tej sprawie zastosowanie przepis art. 129 ust. 6, 7 pkt 2 i ust. 8 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 1340 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem i z uwagi na wyżej stwierdzony staż pracy w Zakładowej Straży Pożarnej w [...] S.A. Zakład [...] w O., Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej decyzją z dnia [...] grudnia 2001 r., na podstawie art. 129 ust. 8 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej, stwierdził zakończenie z dniem 30 czerwca 1999 r. okresu zatrudnienia B. S., traktowanego jako służba w Państwowej Straży Pożarnej dla celów emerytalnych. Wskazać tu należy, iż data 30 czerwca 1999 r. jest datą maksymalną do zaliczenia skarżącemu okresu pracy w Zakładowej Straży Pożarnej w [...] S.A. Zakład [...] w O., do celów emerytalnych, jako służby w Państwowej Straży Pożarnej, pomimo, iż faktyczny czas pracy w Zakładowej Straży Pożarnej w [...] S.A. Zakład [...] w O. trwał do dnia [...] grudnia 2001 r. Data 30 czerwca 1999 r. została w omawianym przepisie wskazana jako data maksymalna do zaliczania powyższego okresu. Dlatego też zarówno Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej, jak i Minister Spraw Wewnętrznych nie mógł przychylić się do wniosku skarżącego z dnia [...] grudnia 2013 r. o zaliczenie mu okresu pracy w zakładowej staży pożarnej z datą późniejszą niż data 30 czerwca 1999 r., albowiem byłoby to sprzeczne z treścią art. 129 ust. 8 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się naruszenia prawa przez organy obu instancji przy podejmowaniu objętych skargą decyzji, które mogłoby stanowić o ich nieważności albo być przyczyną do ich uchylenia i dlatego, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w wyroku.