II SA/Wa 1085/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk Sędzia WSA Iwona Dąbrowska Sędzia WSA Anna Mierzejewska (spr.) Protokolant specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zarejestrowania w karcie rejestracyjnej broni pozbawionej cech użytkowych oddala skargę Komendant Główny Policji, decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. -Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 13 ust. 8 i art. 13 ust. 2 w zw. z art. 6a ust. 1, 4, 5 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania M. K., od decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2010 r. odmawiającej zarejestrowania w karcie rejestracji broni pozbawionej cech użytkowych dwóch jednostek broni, tj. rewolwerów Webley nr [...] i Nagant nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że wnioskiem z dnia 9 lutego 2009 r. M. K. zwrócił się do [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o rejestrację dwóch egzemplarzy broni, tj. rewolweru Nagant o numerze fabrycznym [...] i rewolweru Webley o numerze fabrycznym [...], które nabył w [...] od bliżej nieznanej osoby. Do wniosku dołączył sporządzone przez biegłego sądowego bronioznawcy –balistyka opinie techniczne wskazanych rewolwerów. Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r., na podstawie art. 13 ust. 8 i art. 13 ust. 2 w związku z art. 6 a ust. 1, ust. 4 i ust. 5 ustawy o broni i amunicji, odmówił zarejestrowania w karcie rejestracyjnej broni pozbawionej cech użytkowych, dwóch egzemplarzy broni, rewolweru WEBLEY nr [...], rewolweru NAGANT nr [...], wskazując, że zgodnie z art. 13 ust. 8 ustawy o broni i amunicji, w przypadku niespełnienia wymogów, o których mowa w ust. 6 lub 7, właściwy organ Policji wydaje decyzję administracyjną o odmowie zarejestrowania broni palnej pozbawionej cech użytkowych albo broni. Zgodnie z art. 13 ust. 2 cytowanej ustawy, rejestracji broni dokonuje się na podstawie dowodu nabycia broni, a w przypadku broni palnej pozbawionej cech użytkowych dodatkowo po przedstawieniu potwierdzenia pozbawienia broni palnej cech użytkowych. Zgodnie z art. 6a ust. 1 ustawy, broń palna może zostać pozbawiona w sposób trwały cech użytkowych przez uprawnionego przedsiębiorcę zgodnie ze specyfikacją techniczną określającą szczegółowo sposób pozbawienia cech użytkowych danego rodzaju, typu i modelu broni, zwanej dalej "specyfikacją techniczną" wydaną przez jednostkę uprawnioną i zatwierdzoną przez jednostkę uprawnioną do potwierdzenia pozbawienia broni palnej cech użytkowych. Zgodnie z art. 6a ust. 4 ustawy, jednostka uprawniona potwierdza pozbawienie cech użytkowych po dokonaniu pozytywnej oceny zgodności pozbawienia cech użytkowych z odpowiednią specyfikacją techniczną. Zgodnie z art. 6a ust. 5 cytowanej ustawy, broń palną pozbawioną cech użytkowych, oznakowuje się w sposób wskazujący, że została ona pozbawiona tych cech. Rozporządzeniem z dnia 23 kwietnia 2004 r. w sprawie pozbawiania broni palnej cech użytkowych (Dz. U. Nr 94, poz. 924 ze zm.) Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji określił sposób znakowania broni pozbawionej cech użytkowych jak i jednostki uprawnione do wydawania specyfikacji technicznych oraz jej zatwierdzenia. Jednostkami uprawnionymi do wydawania specyfikacji technicznej są między innymi podmioty gospodarcze legitymujące się uprawnieniami (koncesją MSWiA) na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania broni palnej w odniesieniu do tych rodzajów broni palnej, które wytwarzają, natomiast w innych przypadkach specyfikacje techniczne mogą wydawać: Instytut Mechaniki Precyzyjnej w W., Wojskowy Instytut Techniczny Uzbrojenia oraz Wojskowy Instytut Techniki Inżynieryjnej. Jednostką uprawnioną do zatwierdzenia specyfikacji technicznej oraz do potwierdzenia pozbawienia cech użytkowych broni palnej wszelkiego rodzaju, typu i modelu i nanoszenia na niej stosownych oznaczeń jest Centralne Laboratorium Kryminalistyczne Komendy Głównej Policji. Dalej organ wskazał, że strona podała, iż broń została nabyta w dniu [...] lutego 2009 r. od nieznanej bliżej osoby, a transakcja odbyła się w okolicy Rynku [...] w [...]. Do wniosku dołączyła opinie techniczne, sporządzone przez biegłego sądowego bronioznawcę-balistyka, stwierdzające że powyższe jednostki broni zostały celowo w sposób trwały pozbawione wartości użytkowych, a ich odbudowa jest technicznie niemożliwa i racjonalnie nieopłacalna. Dalej wskazał, że wnioskujący nie przedstawił potwierdzenia pozbawienia broni palnej cech użytkowych, o którym mowa w art. 13 ust. 2 ustawy o broni i amunicji. Organ ustalił, że nabyte przez stronę egzemplarze broni nie posiadają widocznych oznakowań potwierdzających, iż są jednostkami broni pozbawionymi cech użytkowych, stąd zostały przejęte do czasowego depozytu organu wydającego pozwolenia na broń, a następnie poddane badaniom kryminalistycznym przeprowadzonym w Laboratorium Kryminalistycznym Komendy Wojewódzkiej Policji w [...]. Eksperymenty kryminalistyczne wykazały, że na powierzchni zewnętrznej wszystkich istotnych części, nie występują oznaczenia Centralnego Laboratorium Kryminalistycznego Komendy Głównej Policji i jednostki te nie stanowią broni palnej pozbawionej cech użytkowych w rozumieniu przepisów ustawy o broni i amunicji. Organ podkreślił, że przepisy prawa nie zwalniają nabywców broni pozbawionej cech użytkowych, zakupionej za granicą, od obowiązku przedstawienia potwierdzenia pozbawienia jej cech użytkowych. Rejestracja broni palnej pozbawionej cech użytkowych następuje na podstawie dowodu nabycia broni oraz po przedstawieniu potwierdzenia pozbawienia broni cech użytkowych. Broń nabyta poza granicami Polski i tam pozbawiona cech użytkowych nie została wyłączona spod przepisów ustawy o broni i amunicji. Od decyzji ww. złożył odwołanie, zarzucając organowi I instancji obrazę art. 13 ustawy o broni i amunicji zarzucając, iż broń została pozbawiona cech użytkowych za granicą zgodnie z obowiązującą w tym zakresie dyrektywą UE. M. K. stanął na stanowisku, iż w niniejszej sprawie nie mają zastosowania krajowe regulacje dotyczące pozbawienia cech użytkowych broni palnej, ponieważ akt wykonawczy do ustawy o broni i amunicji, reguluje przekazanie broni palnej do jednostki uprawnionej do pozbawienia cech użytkowych tylko przez jej posiadacza, który wcześniej uzyskał na nią pozwolenie, a nie sytuację kiedy osoba nabyła broń już pozbawioną cech użytkowych, co ma miejsce w przedmiotowym przypadku. Wskazał ponadto, że zgodnie z pkt 3 aneksu I do Dyrektywy Rady nr 91/477/WE z dnia 18 czerwca 1991 r. dotyczącej kontroli, nabywania i posiadania broni, pozbawienie jednostki broni palnej cech użytkowych na terenie Unii Europejskiej, według przyjętych procedur oznacza, iż nie jest już ona bronią, a na jej posiadanie nie jest wymagane pozwolenie, a może podlegać jedynie rejestracji. Dalej rozpoznając powyższe odwołanie organ wskazał, że regulacje dotyczące posiadania broni w Polsce są kompatybilne z przepisami prawa wspólnotowego, bowiem ustawa o broni i amunicji jest zgodna z częścią II a załącznika I do Dyrektywy Rady nr 91/477/WE z dnia 18 czerwca 1991 r. w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni (Dz. Urz. WE L 256, s. 51). W polskim porządku prawnym osoba, która kupiła broń, zobowiązana jest zarejestrować ją w ciągu 5 dni od dnia nabycia (art. 13 ust. 1 ustawy). Rejestracja broni pozbawionej cech użytkowych przez właściwy organ Policji jest ustawowo obwarowana następującymi warunkami: – organ może jej dokonać tylko na podstawie dowodu nabycia, – w przypadku broni palnej pozbawionej cech użytkowych dodatkowo po przedstawieniu potwierdzenia pozbawienia broni cech użytkowych (art. 13 ust. 2). Wnioskujący nie przedstawił żadnych dokumentów z których by wynikało, iż pozbawienie broni cech użytkowych, nastąpiło zgodnie z procedurami przyjętymi w Unii Europejskiej. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając jej naruszenie art. 13 ustawy o broni i amunicji. W uzasadnieniu skargi, podniósł między innymi, iż broń została pozbawiona cech użytkowych na terenie UE, zgodnie z procedurami tam przyjętymi, nie jest bronią palną i nie wymaga żadnego pozwolenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. –Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Dokonując kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), ilekroć mówi się o "broni", należy przez to rozumieć broń palną, w tym bojową, myśliwską, sportową, gazową, alarmową i sygnałową. Wyżej powołany przepis definiuje broń palną i dotyczy wszystkich rodzajów broni objętych regulacją prawną, w tym również broni palnej pozbawionej cech użytkowych. Pojęcie broni palnej pozbawionej cech użytkowych ustawa utożsamia z pozbawieniem cech użytkowych wszystkich istotnych części broni palnej (szkieletu, lufy, baskili, zamka, komory zamkowej, bębna nabojowego), w taki sposób, że w wyniku działania sprężonych gazów, powstających na skutek spalania materiału miotającego, broń taka nie będzie już zdolna do wystrzelenia pocisku lub substancji z lufy albo elementu ją zastępującego oraz nie będzie zdolna do wywołania efektu wizualnego lub akustycznego, a zatem przestanie być bronią palną w rozumieniu art. 7 ustawy. Podkreślić w tym miejscu należy, że musi być jednocześnie spełniony warunek wyrażający się w tym, aby przywrócenie broni palnej cech użytkowych bez podjęcia czynności specjalistycznych nie było możliwe. Należy zgodzić się ze stanowiskiem organu, że broń zgłoszona przez skarżącego do rejestracji jest bronią w rozumieniu przepisów ustawy, a zatem ma w tym przypadku zastosowanie powołana ustawa o broni i amunicji, w przepisach ustawy nie znajduje się żaden przepis, który wyłączałby jej stosowanie do broni pozbawionej cech użytkowych. Artykuł 3 cyt. ustawy zawiera wyłączenia i określa wprost przypadki, do których ustawy się nie stosuje, nie wymienia jednak broni palnej pozbawionej cech użytkowych, jako broni do której nie stosuje się przepisów ustawy. Z art. 6a ust. 1 ustawy wynika, że broń palna może zostać pozbawiona w sposób trwały cech użytkowych. Wymaga podkreślenia, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z bronią palną, tylko że broń ta została pozbawiona cech użytkowych. Zgodnie z art. 6a ust. 5 ustawy, broń palną pozbawioną cech użytkowych oznakowuje się w sposób określony w tym właśnie przepisie oraz rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 23 kwietnia 2004 r. w sprawie pozbawiania broni palnej cech użytkowych (Dz. U. Nr 94, poz. 924 ze zm.). Rozporządzenie określa między innymi: - tryb potwierdzania pozbawienia broni palnej cech użytkowych i sposób znakowania broni pozbawionej cech użytkowych oraz zakres informacji umieszczanych w ewidencji tej broni, - jednostki uprawnione do potwierdzania pozbawienia cech użytkowych i zatwierdzenia specyfikacji technicznej. Zgodnie z § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia, jednostką uprawnioną do potwierdzania pozbawienia cech użytkowych broni palnej wszelkiego rodzaju, typu i modelu i nanoszenia na niej stosownych oznaczeń jest Centralne Laboratorium Kryminalistyczne Komendy Głównej Policji. Okolicznością bezsporną w sprawie niniejszej jest, iż przedmiotowe dwie sztuki broni, nie posiadają takich oznaczeń, a więc w oparciu o cytowane przepisy decyzja organu jest prawidłowa. Zgodnie z art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o broni i amunicji, nabywca broni jest zobowiązany zarejestrować ją w ciągu 5 dni od dnia nabycia, rejestracji dokonuje się na podstawie dowodu nabycia, a w przypadku broni palnej pozbawionej cech użytkowych – dodatkowo po przedstawieniu potwierdzenia pozbawienia broni palnej cech użytkowych. Podkreślić należy, że dla zarejestrowania broni niezbędne jest przedstawienie dowodu nabycia broni, zgodnie bowiem z art. 2 ustawy, poza przypadkami w niej wskazanymi, nabywanie, posiadanie oraz zbywanie broni i amunicji jest zabronione, gdyż prawa te podlegają reglamentacji. Wyłączenia podmiotowe spod reżimu przepisów ustawy o broni i amunicji sformułowane są w ustawie, zaś przedmiotowe i podmiotowe w art. 11 ustawy. W istocie § 13 rozporządzenia zawiera wytyczne jak należy postępować z bronią pozbawioną cech użytkowych do czasu dokonania pierwszej rejestracji. Do czasu dokonania pierwszej rejestracji broni palnej pozbawionej cech użytkowych i potwierdzenia tego faktu w karcie rejestracyjnej broni należy ją traktować jako broń palną, na którą wydano pozwolenie, co oznacza, że do pozbawienia cech użytkowych broni przekazuje się nie tylko broń palną, na którą wydano pozwolenie na broń. Artykuły 4 i 7 ustawy wprowadzają definicję broni palnej, zaś art. 11 określa przypadki, w których nie jest wymagane pozwolenie na broń. Ponieważ broń palna pozbawiona cech użytkowych jest bronią palną w rozumieniu ustawy o broni i amunicji, to § 13 ww. rozporządzenia niewątpliwie ma zastosowanie do tej broni. Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o broni i amunicji nabywca broni jest zobowiązany zarejestrować ją w ciągu 5 dni od dnia nabycia. Przepis ten ma charakter obligatoryjny. Nabywca jest zatem zobowiązany nabytą broń zarejestrować. Natomiast w przypadku wydania decyzji administracyjnej o odmowie zarejestrowania broni palnej pozbawionej cech użytkowych, Policja może za pokwitowaniem przyjąć tę broń do depozytu. W sprawie niniejszej bezsporne jest, że skarżący nabył przedmiotową broń od bliżej nieznanej mu osoby na targu w [...], broń nie posiadała wymaganych oznaczeń Centralnego Laboratorium Kryminalistycznego Komendy Głównej Policji, potwierdzających, iż pozbawiono ją cech użytkowych w sposób określony w ustawie o broni i amunicji oraz w powoływanym rozporządzeniu. Ponadto w ocenie Sądu, należy zgodzić się z poglądem reprezentowanym przez organ, że Dyrektywa Rady nr 91/447/WE z dnia 18 czerwca 1991 r. w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni (Dz. Urz. UE L.91.256.51), nie przewiduje zwolnienia od wskazanego wyżej obowiązku. Z załącznika I, część II lit. a) wynika, że określone podmioty nie są wyłączone w zakresie definicji broni, jednakże Państwa członkowskie przyjmują przepisy dla weryfikacji przez właściwy organ środków pozbawienia broni palnej cech użytkowych. Państwa członkowskie przewidują w ramach wspomnianej weryfikacji wydanie świadectwa lub innego dokumentu zaświadczającego, że broń palna została pozbawiona cech użytkowych lub zastosowanie w tym celu wyraźnie widocznego oznakowania broni palnej. Postanowienie to oznacza, że do zakresu broni palnej nie należą przedmioty odpowiadające broni palnej, jeżeli spowodowano, że są trwale niezdatne do użytku poprzez zastosowanie procedur technicznych gwarantowanych przez jednostkę oficjalną lub uznaną przez taka jednostkę. W ocenie Sądu, M. K. poza twierdzeniem, że w kraju Unii Europejskiej broń została pozbawiona cech użytkowych, nie przedstawił żadnego dowodu na potwierdzenie tych twierdzeń. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.