II SA/Wa 1085/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędziowie WSA Iwona Maciejuk (spr.), Anna Mierzejewska, Protokolant specjalista Aleksandra Weiher, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2015 r. sprawy ze skargi S. L. na orzeczenie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia dyscyplinarnego 1. uchyla zaskarżone orzeczenie w całości oraz orzeczenie Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji nr [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. w całości, 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego S. L. kwotę 240 zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Komendant Centralnego Biura Śledczego Policji orzeczeniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2015 r., na podstawie art. 135j ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687, z późn. zm.), po dokonaniu oceny materiału dowodowego zebranego w postępowaniu dyscyplinarnym przeciwko [...] S. L. - [...] Wydziału [...] Zarządu w [...] CBŚP obwinionemu o to, że: w dniu [...] lipca 2014 r., jako policjant Zarządu w [...] CBŚ KGP naruszył dyscyplinę służbową w ten sposób, iż upoważnił telefonicznie swojego brata, [...] L. L., policjanta tego samego zarządu, do podpisania w swoim imieniu raportu ze zwolnienia z zajęć służbowych z tytułu wypracowanych nadgodzin i przedłożenia go Naczelnikowi Wydziału [...] Zarządu w [...] CBŚ KGP, nie informując swojego przełożonego o powyższym upoważnieniu, tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji, uznał wymienionego winnym popełnienia zarzucanego przewinienia dyscyplinarnego i wymierzył karę dyscyplinarną nagany. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu [...] października 2014 r., postanowieniem nr [...] Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji, zostało wszczęte postępowanie dyscyplinarne przeciwko [...] S. L. Rzecznik dyscyplinarny w sprawozdaniu zawnioskował o uniewinnienie [...] S. L. od zarzucanego mu czynu, wskazując na brak obowiązujących w Policji przepisów regulujących kwestię udzielania upoważnień do reprezentowania policjanta w sprawach osobowych przez inne osoby, w tym najbliższe. Organ wskazał, że z akt sprawy wynika, iż w dniu [...] lipca 2014 r. [...] S. L. sporządził raport o udzielenie dni wolnych w okresie od [...] do [...] lipca 2014 r. z tytułu "nadgodzin". W rubryce dotyczącej zastępstwa wskazał [...] G. G. Przełożony policjanta, tj. Naczelnik Wydziału [...] Zarządu w [...] CBŚ KGP, [...] R. M., zapoznał się z raportem w dniu [...] lipca 2014 r. i odmówił udzielenia dni wolnych dokonując zapisu na raporcie "odmowa ze względu na błędy merytoryczne". Przyczyną odmowy było wskazanie przez obwinionego w raporcie jako zastępującego go w czasie nieobecności [...] G. G., który przebywał na urlopie wypoczynkowym. Jednocześnie [...] R. M. telefonicznie skontaktował się z wykonującym poza terenem zarządu czynności służbowe obwinionym powiadamiając o decyzji. Na pytanie, czy obwiniony uzgadniał zastępstwo z [...] G. G., [...] S. L. zaprzeczył. Przełożony polecił mu skorygować raport po powrocie z czynności do zarządu. Po tej rozmowie [...] S. L. telefonicznie uzgodnił z innym policjantem, [...] M. N., że będzie go zastępować. Następnie zadzwonił do [...] T. T., aby w komputerze poprawił jego raport i wydrukował. Potem porozumiał się z bratem, [...] L. L., prosząc aby podpisał się w jego imieniu na raporcie i zaniósł go do sekretariatu [...] R. M. Powyższy sposób załatwienia sprawy wyjaśnił obawą, że udzielenie zgody na dni wolne może nastąpić w ostatniej chwili, co mogło wpłynąć na utrudnienie objęcia zaplanowanej opieki nad dzieckiem. Raport przekazała sekretarka J. S. informując, że dostarczył go [...] L. L. Z uwagi na to, iż [...] R. M. wiedział o nieobecności [...] S. L. na terenie uznał, iż podpis na nowym raporcie został podrobiony. Z tych też powodów ponownie skontaktował się z obwinionym telefonicznie informując o swoich zastrzeżeniach i podrobionym - według jego oceny - podpisie na drugim raporcie. Z relacji przełożonego wynika, że [...] S. L. podczas rozmowy był zdenerwowany i odezwał się do niego ordynarnie. Do akt sprawy włączono postanowienie Prokuratury Rejonowej [...] w [...] sygn. [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. o odmowie wszczęcia dochodzenia na zasadzie art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k. W uzasadnieniu odmowy wszczęcia postępowania przygotowawczego prokurator m.in. wskazał, że w istocie [...] L. L. złożył podpis na raporcie swojego brata, przy czym obydwaj zgodnie potwierdzili, iż [...] L. L. zrobił to z upoważnienia. W ocenie prokuratora motywem takiego postępowania była chęć szybkiego załatwienia sprawy. Raport podpisany przez [...] L. L. miał charakter wewnętrzny i jego podpisanie przez brata obwinionego nie wyrządziło żadnej szkody w działaniu Policji. Przesłuchany w charakterze obwinionego [...] S. L. oświadczył, że zrozumiał treść zarzutu i nie przyznał się do jego popełnienia. Potwierdził, że będąc na działaniach poza terenem zarządu przełożony skontaktował się z nim telefonicznie informując, że policjant, którego w raporcie wskazał na zastępstwo jest na urlopie i polecił skorygowanie raportu. Wyjaśnił, że w czasie rozmowy telefonicznej powiadomił przełożonego o tym, że poprawiony raport przyniesie jego brat, [...] L. L. Telefonicznie poprosił [...] T. T. o poprawienie raportu i wydrukowanie a następnie swojego brata o odebranie, podpisanie i przekazanie raportu [...] R. M. Stwierdził, że telefonicznie upoważnił swojego brata do złożenia podpisu na dokumencie. Opisany sposób postępowania tłumaczył tym, że poprawiony raport chciał złożyć jak najszybciej tego samego dnia, gdyż pilnie musiał mieć wiedzę o tym, czy dostanie wolne ze względu na opiekę nad dzieckiem. W ocenie organu powyższe okoliczności dają podstawę do uznania, iż [...] S. L. popełnił zarzucany mu czyn. Obwiniony korygując treść raportu o uzyskanie wolnych dni, upoważniając swojego brata, [...] L. L. do złożenia podpisu na raporcie winien o takim sposobie załatwienia sprawy powiadomić swojego przełożonego, [...] R. M., i upewnić się, czy przełożony na taki sposób załatwienia sprawy wyrazi zgodę. Z akt sprawy wynika, że [...] R. M. był zaskoczony, otrzymując niedługo po opisanej rozmowie raport [...] S. L., który był nieobecny na terenie zarządu. Nadto, raport nie był podpisany przez autora. Nie można uwzględnić tłumaczenia obwinionego zawartego w jego wyjaśnieniach, że telefonicznie powiadomił przełożonego o tym, że raport przyniesie jego brat. W sporządzonej przez siebie, na polecenie [...] R. M. oraz [...] A. P., notatce służbowej z dnia [...] lipca 2014 r. jak i notatce służbowej rzecznika dyscyplinarnego z dnia [...] sierpnia 2014 r. z rozpytania [...] S. L. brak jest informacji, aby powiadamiał przełożonego o takiej okoliczności, a w szczególności o upoważnieniu brata do podpisania raportu. Takie twierdzenie obwinionego zawarte w wyjaśnieniach z dnia [...] grudnia 2014 r. organ uznał za później przyjętą linię obrony. W opinii Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji zasadnym jest uznanie [...] S. L. winnym popełnienia przewinienia dyscyplinarnego i wymierzenie kary dyscyplinarnej. Wymieniony nie zastanowił się nad konsekwencjami swojego postępowania, które może skutkować podejrzliwością i brakiem zaufania w relacjach między przełożonym a podwładnym. W ocenie przełożonego dyscyplinarnego postąpił bez zastanowienia i samowolnie. Z tych też powodów wymierzenie obwinionemu kary dyscyplinarnej nagany będzie karą współmierną do popełnionego czynu i stopnia zawinienia. W odwołaniu obrońca obwinionego wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia i uniewinnienie [...] S. L. od zarzucanego mu czynu. W swoim odwołaniu wskazał, iż przełożony dyscyplinarny dokonał niewłaściwej oceny materiału dowodowego polegającej na przyjęciu, iż obwiniony nie poinformował telefonicznie przełożonego o udzielonym bratu upoważnieniu do podpisania za niego raportu i dostarczenia go, podczas gdy z materiałów wynika wniosek przeciwny. Obrońca obwinionego zarzucił, iż błędnie przyjęto, że zachowanie obwinionego, nawet w przypadku nieuprzedzenia przełożonego o udzielonym bratu upoważnieniu, wypełniło znamiona przewinienia dyscyplinarnego. Zdaniem obrońcy obwinionego zachowanie obwinionego polegające na złożeniu raportu o nadgodziny i upoważnieniu [...] L. L. do podpisania się na tym raporcie nie może być uznane za czynność służbową i zakwalifikowane jako naruszenie określone w art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji. Komendant Główny Policji orzeczeniem nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r., na podstawie art. 135n ust. 4 ustawy o Policji w punkcie 1 uchylił zaskarżone orzeczenie w części dotyczącej orzeczonej kary dyscyplinarnej nagany; w punkcie 2 utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie w pozostałym zakresie i odstąpił od ukarania. Organ przedstawił stan faktyczny stanowiący podstawę postawienia zarzutu w postępowaniu dyscyplinarnym. Rozpatrując argumenty podane przez obrońcę [...] S. L. organ wskazał, iż ze zgromadzonego materiału wynika, że [...] S. L. upoważnił swojego brata do podpisania się za niego na raporcie o zwolnienie z zajęć służbowych z tytułu nadpracowanych godzin służbowych, nie informując o tym fakcie [...] R. M. Tłumaczenie obwinionego, że poinformował on o tym naczelnika w rozmowie telefonicznej uznać należy za przyjętą przez niego linię obrony. Ponadto powyższa okoliczność nie została potwierdzona w zeznaniach [...] R. M. Rozpatrując kwestię czy raport o zwolnienie z zajęć służbowych z tytułu nadpracowanych godzin jest związany bezpośrednio ze służbą i stanowi czynność służbową organ wskazał, iż policjanci wykonują w związku ze swoimi zadaniami dużo różnych czynności, pomimo iż nie są one opisane w ustawie o Policji. Natomiast odnosząc się do zarzutu obrońcy obwinionego, według którego dokonano błędnej kwalifikacji zarzucanego [...] S. L. czynu organ stwierdził, iż w ustawie oraz innych aktach prawnych dotyczących służby w Policji nie znajdują się przepisy dotyczące wymogu informowania przełożonego o upoważnieniu innej osoby do złożenia podpisu na cudzym dokumencie. Jednakże nie budzi wątpliwości, że na raporcie policjanta dotyczącym sprawy osobowej powinien podpisać się jego wytwórca, a nie inna osoba. Dlatego też sposób postępowania obwinionego polegający na niepoinformowaniu przełożonego o wystąpieniu takiej sytuacji jest niedopuszczalny we wzajemnych relacjach służbowych. W tej sytuacji [...] R. M. mógł mieć uzasadnione zastrzeżenia do autentyczności dokumentu i nie wyrazić zgody na przyjęcie go w takiej formie. Konsekwencją opisanych okoliczności czynu popełnionego przez [...] S. L. było zakwalifikowanie jego zachowania jako naruszenia dyscypliny służbowej określonego w art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji. Ponadto w odbiorze [...] R. M. niepoinformowanie go przez obwinionego o zaistniałej sytuacji było lekceważeniem go i niewłaściwym zawinionym zachowaniem policjanta. Okoliczności, w następstwie których doszło do zdarzenia wskazują, iż zachowanie [...] S. L. było zawinione. Nie ulega wątpliwości, że obwiniony świadomie poprosił swojego brata, aby ten podpisał się za niego na raporcie o odbiór nadpracowanych godzin i nie poinformował o tym swojego przełożonego. Komendant Główny Policji uwzględniając charakter popełnionego przez [...] S. L. przewinienia dyscyplinarnego uznał, że wymierzona mu kara dyscyplinarna nagany jest niewspółmierna do stopnia zawinienia popełnionego przez niego czynu oraz ustalonych okoliczności opisanego zdarzenia. Komendant Główny Policji uwzględniając przedstawione przez obrońcę obwinionego argumenty, w tym jego dotychczasowy przebieg służby, opinię u przełożonych oraz charakter popełnionego przez [...] S. L. przewinienia dyscyplinarnego, w tym brak negatywnych skutków dla służby stwierdził, że uznanie go winnym zarzucanego mu czynu i odstąpienie od jego ukarania jest zasadne. Orzeczenie Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r. w zakresie punktu 2 stało się przedmiotem skargi S. L., reprezentowanego przez radcę prawnego, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o zmianę zaskarżonego orzeczenia w pkt 2) i uniewinnienie S. L. od zarzucanego mu czynu, ewentualnie o uchylenie pkt 2) zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Komendantowi Głównemu Policji oraz zasądzenie na rzecz S. L. kosztów postępowania, z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, pełnomocnik zarzucił: a) niewłaściwą ocenę zebranego materiału dowodowego i wynikającego z niej błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, polegającego na uznaniu, że obwiniony S. L. nie informował przełożonego o udzielonym bratu upoważnieniu do podpisania i dostarczenia raportu - podczas gdy analiza akt sprawy, w tym zwłaszcza wyjaśnień samego obwinionego, uprawnia wniosek przeciwny; b) błędne przyjęcie, że zachowanie obwinionego S. L. - nawet gdyby uznać, że nie doszło do uprzedniego zawiadomienia przełożonego o udzielonym bratu upoważnieniu do podpisania i dostarczenia raportu - wypełniało znamiona przewinienia dyscyplinarnego; - w sytuacji gdy zachowanie obwinionego, polegające na złożeniu raportu o urlop i upoważnienia [...] L. L. do podpisania się na tym raporcie za obwinionego, nie może być uznane za "czynność służbową" sensu stricto w rozumieniu art. 132 ust. 3 pkt 2 Ustawy, gdyż była to jedynie czynność wewnętrzna, dotycząca wyłącznie wykonywania pracowniczych uprawnień obwinionego i niezwiązana z realizacją zadań ustawowych Policji wymienionych w art. 14 ust. 1 i 15 ust. 1 Ustawy; - pomimo że analiza zebranego materiału dowodowego wykazuje, że nie zostały spełnione przesłanki określone w art. 132 ust. 1 i 2 i art. 132a Ustawy, nie doszło bowiem do naruszenia dyscypliny służbowej poprzez zawinione przekroczenie uprawnień lub niewykonanie obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów ani do działania stanowiącego przejaw nieprzestrzegania zasad etyki zawodowej; c) uznanie odpowiedzialności dyscyplinarnej obwinionego w sytuacji, gdy czyn zarzucany S. L. - nawet jeśli przyjąć, że formalnie stanowił przewinienie stypizowane w art. 132 ust. 3 pkt 2 Ustawy - charakteryzował się zerowym stopniem społecznej szkodliwości, nie doprowadził do jakiegokolwiek zakłócenia pracy Policji ani naruszenia jej dobrego imienia; d) naruszenie art. 77 § 1, art. 107 § 3 i art. 124 § 2 kpa - poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i sporządzenie uzasadnienia, które nie spełnia ustawowych wymogów, gdyż zawiera nie wyjaśnia w sposób wyczerpujący podstawy faktycznej i prawnej orzeczenia i bardzo pobieżnie odnosi się do podniesionych w odwołaniu obwinionego zarzutów. W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącego wskazał m.in., że nie było podstaw do przyjęcia jakoby wyjaśnienia obwinionego o tym, że poinformował przełożonego o udzielonym bratu upoważnieniu, stanowiły tylko przyjętą później linię obrony. Brak potwierdzenia tej okoliczności w zeznaniach [...] M. nie może być równoznaczny z zaprzeczeniem przez przełożonego, że takie powiadomienie miało miejsce - tym bardziej że [...] M. szczegółów odbytej z obwinionym (krótkiej i prowadzonej w pośpiechu) rozmowy telefonicznej mógł zwyczajnie nie pamiętać albo też inaczej niż obwiniony interpretować niektóre stwierdzenia, jakie podczas tej rozmowy padły. Zgodnie zresztą z ogólną dyrektywą stosowaną w postępowaniu karnym - a przez analogię także i w niniejszym postępowaniu dyscyplinarnym - wszelkie niedające się usunąć wątpliwości należy rozstrzygać na korzyść oskarżonego (obwinionego). W uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia ta reguła niestety nie znalazła zastosowania. Gdyby nawet przyjąć bardzo szeroką definicję "czynności służbowej" i zaliczać do tej kategorii również składanie wniosków urlopowych, to oczywiste jest, że ewentualne uchybienia przy tego rodzaju czynnościach należy traktować inaczej niż nieprawidłowości podczas wykonywania typowo "policyjnych" działań, takich jak przesłuchiwanie świadków, zatrzymywanie podejrzanych czy konwojowanie więźniów. Z rozważań Komendanta Głównego Policji wynika, że w takich nieuregulowanych prawnie przypadkach decydujące znaczenie ma subiektywna ocena przełożonego (a w sprawie niniejszej - "odbiór" [...] M.), który bazując jedynie na własnych odczuciach, ma możliwość decydowania, czy jakieś zachowanie stanowi przewinienie dyscyplinarne. Taki subiektywizm i w rezultacie relatywizację zasad odpowiedzialności dyscyplinarnej należy uznać za niedopuszczalną, zwłaszcza jeśli mieć na uwadze, że mamy tu do czynienia z systemem zbliżonym do reguł prawa karnego i procedury karnej, gdzie reguła nullum crimen sine lege ma charakter fundamentalny. [...] M. nie został w żaden sposób wprowadzony w błąd wskutek tego, że obwiniony nie dostarczył raportu osobiście i że upoważnił brata do złożenia podpisu w jego imieniu. Ze zgromadzonego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że przełożony od razu zdał sobie sprawę, że wniosku nie podpisał sam S. L. [...] M. doskonale wiedział, że S. L. nie mógł osobiście złożyć w dniu [...] lipca 2014 r. poprawionego raportu urlopowego, gdyż przebywał w tym czasie daleko poza siedzibą zarządu. Tym samym musiał mieć świadomość, że wniosek urlopowy został podpisany przez osobę inną niż S. L. i działającą z jego upoważnienia - zresztą przecież od razu zakwestionował figurujący na raporcie podpis. Co więcej, ostatecznie wniosek o urlop dla obwinionego nie został uwzględniony - tak więc wskutek rzekomo "nieprawidłowego" wykonania "czynności służbowej" S. L. nie uzyskał żadnej korzyści. Przełożony dyscyplinarny całkowicie bezpodstawnie i w istocie bez jakiegokolwiek uzasadnienia przyjął, że działanie S. L. miało charakter zawiniony. Czyn rzekomo popełniony przez S. L. nie zawierał de facto żadnego ładunku społecznej szkodliwości, nie godził w wizerunek Policji ani nie doprowadził do jakiegokolwiek zakłócenia jej funkcjonowania. Orzeczenie wyższego przełożonego dyscyplinarnego o przypisaniu obwinionemu sprawstwa wykroczenia dyscyplinarnego i odstąpieniu od ukarania, choć w teorii nie nakłada na S. L. żadnej kary, w rzeczywistości wiąże się dla niego z wieloma wymiernymi i daleko idącymi negatywnymi skutkami. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, powołując się na dotychczasowe ustalenia. Dodatkowo pełnomocnik organu wskazał, że udzielenie urlopu należy do zakresu spraw osobowych policjanta. Z treści § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów, policjant składa wniosek w sprawie osobowej drogą służbową, z wyjątkiem przypadków określonych w odrębnych przepisach. Jak wynika z powyższego, policjant w sprawach osobowych zwraca się osobiście. Możliwe jest oczywiście działanie przez pełnomocnika, ale wówczas zakres umocowania pełnomocnika i sam fakt jego ustanowienia powinien być udowodniony na piśmie. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 5 listopada 2015 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie orzeczenia KGP w zaskarżonej części i umorzenie postępowania. Dodatkowo podniósł zarzut naruszenia przepisu art. 135 ust. 3 ustawy o Policji. Pełnomocnik organu na pytanie Sądu o wskazanie, w jakim dniu przełożony dyscyplinarny powziął wiadomość o popełnieniu przez S. L. przewinienia dyscyplinarnego, oświadczył, na podstawie treści pisma z dnia [...] lipca 2014 r. znajdującego się w aktach postępowania dyscyplinarnego, iż dekretacji na Naczelnika A. N. (dnia [...] lipca 2014 r.) mógł dokonać Komendant CBŚ Policji [...] I. P. bądź jego zastępca. Pełnomocnik organu podał, że nie jest w stanie oświadczyć, czy jest to podpis Komendanta I. P. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 132 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687, ze zm.), policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Stosownie zaś do art. 135 ust. 3 tej ustawy, postępowania dyscyplinarnego nie wszczyna się po upływie 90 dni od dnia powzięcia przez przełożonego dyscyplinarnego wiadomości o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego. Dopuszczalność wszczęcia postępowania dyscyplinarnego uzależniona jest zatem w pierwszej kolejności od zachowania terminu, o którym mowa w powołanym wyżej przepisie. Wszczęcie postępowania dyscyplinarnego po tym terminie jest niedopuszczalne. W sprawie niniejszej, ani z zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego Komendanta Głównego Policji, ani z orzeczenia Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji, jak też z postanowienia Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji z dnia [...] października 2014 r. o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego przeciwko S. L. nie wynika, w jakim dniu Komendant Centralnego Biura Śledczego Policji – przełożony dyscyplinarny policjanta, powziął wiadomość o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego. Powyższe nie wynika także z pozostałych dokumentów nadesłanych przez organ do Sądu. Również pełnomocnik organu na rozprawie w dniu 5 listopada 2015 r. nie potrafił wskazać, w jakim dniu przełożony dyscyplinarny powziął wiadomość o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego. Pełnomocnik podniósł, iż nie ma całkowitej pewności, co do tego, kogo podpis widnieje pod dekretacją na Naczelnika A. N. ([...] lipca 2014 r.). Pełnomocnik oświadczył, że dekretacji mógł dokonać Komendant CBŚ Policji bądź jego zastępca. W tym stanie sprawy, niemożliwe jest nawet pośrednie ustalenie przez Sąd, czy postępowanie dyscyplinarne wszczęte zostało w niniejszej sprawie z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 135 ust. 3 ustawy o Policji, co w konsekwencji czyni przedwczesną ocenę zasadności zarzutów podniesionych w skardze. Wobec braku całkowitej pewności, co do tego, czy podpis na rzeczonej dekretacji (znajdującej się na piśmie [...] M. M. (KGP CBŚ [...]) z dnia [...] lipca 2014 r. l.dz. [...]) należy do Komendanta CBŚ Policji [...] I. P., Sąd nie miał podstaw do samodzielnego ustalenia, że w tym dniu nastąpiło powzięcie przez przełożonego dyscyplinarnego wiadomości o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego. Sąd nie miał też podstaw do przyjęcia, że postępowanie dyscyplinarne wszczęte zostało w ustawowym terminie. Zaskarżone orzeczenie, orzeczenie organu I instancji i akta sprawy nie pozwalają bowiem na dokonanie ustalenia, iż to np. dzień zlecenia przez Komendanta CBŚ Policji przeprowadzenia czynności wyjaśniających ([...] lipca 2014 r.) był dniem powzięcia przez wymienionego wiadomości o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego. Dzień zlecenia czynności wyjaśniających nie musi być bowiem dniem powzięcia przez przełożonego dyscyplinarnego wiadomości o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego. Wobec niewykazania przez organy, że wszczęcie postępowania dyscyplinarnego nastąpiło z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 135 ust. 3 ustawy o Policji i jednocześnie braku możliwości dokonania samodzielnych ustaleń w tym zakresie przez Sąd, konieczne stało się uchylenie – z uwagi na naruszenie powołanego przepisu – zarówno zaskarżonego orzeczenia Komendanta Głównego Policji w całości, jak i orzeczenia Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji w całości. Okoliczność zaskarżenia przez S. L. punktu 2 orzeczenia Komendanta Głównego Policji nie stanowiła przeszkody co rozpatrzenia sprawy przez Sąd w jej całokształcie, albowiem zarówno orzeczenie o odstąpieniu od ukarania, jak i orzeczenie o ukaraniu są nierozerwalnie związane ze stwierdzeniem winy. Rozstrzygnięcie zaś w tym zakresie mogło być podjęte tylko w postępowaniu dyscyplinarnym wszczętym z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 135 ust. 3 ustawy o Policji. Po zwrocie akt sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem organ podejmie działania w celu ustalenia, w jakim dniu przełożony dyscyplinarny powziął wiadomość o popełnieniu przez S. L. przewinienia dyscyplinarnego. W przypadku stwierdzenia, że postępowanie dyscyplinarne wszczęte zostało w terminie, o którym mowa w art. 135 ust. 3 ustawy o Policji, organ wykaże powyższe w orzeczeniu dyscyplinarnym w sposób, który będzie pozwalał na weryfikację tegoż ustalenia. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w punkcie 1 wyroku. W punkcie 2 wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 powołanej ustawy.