II SA/Wa 1087/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski (spr.), Sędziowie WSA Ewa Kwiecińska, Maria Werpachowska, Protokolant sekretarz Maryla Wiśniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2019 r. sprawy ze skargi W.J. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego oddala skargę. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów, dalej jako: "Centralna Komisja", na podstawie art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1789 z późn. zm.), dalej jako: "ustawa", w dniu [...] stycznia 2018 r. wydała decyzję nr [...], którą utrzymała w mocy uchwałę nr [...] Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...], dalej jako: "Rada Wydziału", z dnia [...] lutego 2016 r. o odmowie nadania W.J. stopnia naukowego [...] w dziedzinie [...] w dyscyplinie [...]. Centralna Komisja w uzasadnieniu decyzji podała, że Sekcja [...] Centralnej Komisji po wysłuchaniu opinii recenzentów Centralnej Komisji, w głosowaniu tajnym, wypowiedziała się ostatecznie przeciwko wnioskowi o uchylenie uchwały Rady Wydziału, której dotyczy odwołanie (wynik głosowania: za uchyleniem zaskarżonej uchwały – 7 głosów, przeciw – 23 głosy, wstrzymujących się – 6 głosów). Prezydium Centralnej Komisji, w głosowaniu tajnym, postanowiło nie uwzględnić odwołania i utrzymać w mocy zaskarżoną uchwałę Rady Wydziału (wynik głosowania: za uchyleniem zaskarżonej uchwały – 0 głosów, przeciw – 10 głosów, wstrzymujących się - 0 głosów). Przedmiotem oceny Rady Wydziału były osiągnięcia naukowe W.J.. Przedstawione w sprawie recenzje mają charakter merytoryczny i nie zawierają elementów mogących świadczyć o ich stronniczości. W uzasadnieniu odwołania wskazano na brak rzeczywistego merytorycznego uzasadnienia, brak stenogramu z jawnego posiedzenia, brak uwzględnienia roli Centralnej Komisji w postępowaniu habilitacyjnym, brak kontroli Rady Wydziału nad zagwarantowaną ustawą kompetencyjną własną do oceny dorobku naukowego habilitanta, błędy w określeniu specjalności naukowo – badawczej habilitanta, a na koniec formalne niedociągnięcia w części procesu habilitacyjnego polegające na wydłużeniu do 8 miesięcy. Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy, w postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora oraz nadania, ograniczenia, zawieszenia i pozbawienia uprawnienia do nadawania tych stopni w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Do zaskarżenia decyzji wydanych w tych postępowaniach stosuje się przepisy o zaskarżeniu decyzji administracyjnych do sądu administracyjnego. Recenzent Centralnej Komisji [...] P.M. wskazywał, że sekretarz Komisji habilitacyjnej nie powinien wchodzić w role superrecenzenta dorobku naukowego habilitanta, a jedynie zdać sprawozdanie z dyskusji jej członków. Uznał również, że brak obecności na posiedzeniu autorów pozytywnych opinii mógł mieć wpływ na wynik końcowy. Uznał także zarzut braku merytorycznego uzasadnienia oraz wydłużenie procesu habilitacyjnego, choć przyznał, że wartość merytoryczna osiągnięcia habilitanta nie zasługuje na pozytywną ocenę. Rzeczoznawca Centralnej Komisji [...] T.W. uznał, że uzasadnienie uchwały Rady Wydziału zawiera argumenty, które miały wpływ na podjęcie negatywnej decyzji w sprawie. Stwierdził niezgodność treści dwóch recenzji z konkluzjami i uzasadnieniem opinii Komisji habilitacyjnej i potwierdził istnienie zwięzłego protokołu, o dostęp do którego habilitant nie występował. Rada Wydziału wypełniła wszystkie zadania zgodnie z obowiązującymi przepisami, a głosowanie nad opinią Komisji habilitacyjnej zostało poprzedzone dyskusją. Analiza dorobku naukowego habilitanta wykazała, ze znaczna jej część znajduje się w obszarze nauk o mediach, a nie nauk o polityce. Habilitant zajmuje się niespotykaną tematyką w badaniach naukowych, czego dowodem jest monografia "[...]", w której formułuje tezy, których nie uzasadnia. W ocenie recenzentów powołanych przez Centralną Komisję dorobek naukowy habilitanta jest niewielki, popularnonaukowy i tym samym jest niewystarczający, bowiem nie spełnia warunków określonych w art. 16 ustawy. Zdaniem recenzentów habilitant nie wniósł znacznego wkładu do rozwoju dyscypliny naukowej. Ocena ta została przyjęta przez Centralna Komisję. W związku z powyższym Centralna Komisja postanowiła utrzymać w mocy zaskarżoną uchwałę Rady Wydziału. W.J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Centralnej Komisji z dnia [...] stycznia 2018 r., w której zakwestionował wybór recenzentów i treść sporządzonej recenzji jego dorobku naukowego. W ocenie skarżącego całe postępowanie o nadanie stopnia naukowego [...] było niezgodne z prawem. Skarżący w piśmie procesowym z dnia [...] stycznia 2019 r. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. Centralna Komisja w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie i podtrzymała stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto skarżący w piśmie tym wywodzi, że nieudostępnienie mu przez organ dokumentów dotyczących przedmiotowej sprawy skutkowało naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 36 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096, ze zm.; zwanej dalej: "K.p.a."). oraz przepisów prawa materialnego, tzn. art. 21 i art. 29 § 1 oraz § 4 pkt 1) i 8) i § 5 pkt 2), 6), 7), 8) rozporządzenia Ministra Nauki i szkolnictwa Wyższego z dnia 1 września 2011 r. w sprawie kryteriów oceny osiągnięć osoby ubiegającej się o nadanie stopnia [...]. W ocenie skarżącego naruszenie tych przepisów powinno skutkować stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt) K.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ocenie Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Centralnej Komisji utrzymująca w mocy uchwałę Rady Wydziału nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia. Na wstępie należy wyjaśnić, że sąd administracyjny w ramach posiadanej kognicji nie jest uprawniony do oceny, czy osoba ubiegająca się o nadanie stopnia naukowego doktora habilitowanego posiada znaczący dorobek naukowy oraz czy przedłożona rozprawa habilitacyjna stanowi znaczny wkład w rozwój określonej dyscypliny naukowej. Sąd nie ocenia również trafności opinii recenzentów w aspekcie dorobku naukowego habilitanta i wartości naukowej przedstawionej pracy habilitacyjnej. Postępowania w sprawach o nadanie tytułu naukowego mają wyjątkowy charakter wynikający z ich specyfiki i cechują się znaczną odrębnością od postępowań prowadzonych wprost na podstawie przepisów K.p.a. Wynika to wprost z art. 29 ust. 1 ustawy, który stanowi, że w postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora oraz nadania, ograniczenia, zawieszenia i pozbawienia uprawnienia do nadawania tych stopni w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Ten szczególny charakter dotyczy również postępowania odwoławczego toczącego się przed Centralną Komisją, w którym osoba nie korzysta z praw strony w rozumieniu art. 28 K.p.a. Postępowanie dowodowe prowadzone przed Centralną Komisją ograniczone jest wyłącznie do uzyskania recenzji jednego lub dwóch recenzentów, co wynika z art. 35 ust. 3 ustawy. Z przepisów mających zastosowanie w sprawie nie wynika również obowiązek zapoznania habilitanta, w szczególności przed podjęciem decyzji przez Centralną Komisję z opiniami powołanych przez ten organ recenzentów. Centralna Komisja, jako organ odwoławczy prowadzi w pewnym sensie własne postępowanie dowodowe, choć ograniczone jedynie do postępowania opiniodawczego. Z tego powodu nie jest organem, który ma obowiązek stosowania art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a., gdyż musi dokonywać oceny, nie tylko materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu prowadzonym przez Radę Wydziału, ale i materiału dowodowego, zebranego w toku postępowania odwoławczego. Opinie recenzentów, powołanych w postępowaniu odwoławczym, powinny się odnosić również do tych aspektów, które dotyczyły opinii recenzentów, powołanych w postępowaniu przed Radą Wydziału. Pokreślić należy, że żaden przepis ustawy nie zawiera ograniczenia w zakresie recenzentów powoływanych w postępowaniu przed Centralną Komisją, która musi skontrolować prawidłowość zaskarżonej uchwały Rady Wydziału w zakresie oceny dorobku naukowego habilitanta i rozprawy naukowej. Przepisy ustawy nie zawierają również przepisów, które umożliwiałyby habilitantowi toczenie dyskusji na temat recenzji. Z akt sprawy wynika, że zarówno dorobek naukowy habilitanta, jak i rozprawa habilitacyjna zostały negatywnie ocenione przez Komisję Habilitacyjną, jak też nie zyskały one akceptacji recenzentów powołanych przez Centralna Komisję. Sprawa była przedmiotem obrad Prezydium Komisji, które podzieliło stanowisko Sekcji [...] Centralnej Komisji i opowiedziała się przeciwko wnioskowi o uchylenie zaskarżonej uchwały Rady Wydziału. Następnie Centralna Komisja nie przychyliła się do wniosku habilitanta i postanowiła zaskarżoną decyzją utrzymać w mocy uchwałę Rady Wydziału. W ocenie Sądu uzasadnienie zaskarżonej decyzji może budzić pewien niedosyt ze względu na jego ogólnikowość. Należy jednak wziąć pod uwagę charakter Centralnej Komisji i tajny tryb głosowania, który siłą rzeczy stanowi wypadkową szeregu ocen i poglądów. Reasumując, Sąd podziela ocenę wyrażoną w zaskarżonej decyzji, że w toku postępowania prowadzonego przez Radę Wydziału nie doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na prawidłowość podjętej uchwały. Zdaniem Sądu, wbrew zarzutom podniesionym w skardze, jak również w piśmie procesowy skarżącego z dnia [...] stycznia 2019 r. przedmiotowe postępowanie było prowadzone zgodnie z przepisami ustawy i rozporządzenia wskazanego przez skarżącego w tym piśmie. W postępowaniu tym nie doszło również do naruszenia przepisów K.p.a. w zakresie, w jakim miały one zastosowanie w sprawie. Podsumowując, Sąd stwierdza, iż analiza podjętych w sprawie czynności zakończonych zaskarżoną decyzją wskazuje, iż Centralna Komisja nie naruszyła prawa w sposób uzasadniający usunięcie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 i art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.).