II SA/Wa 1089/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. W. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] z dnia [...] października 2020 r., znak [...] przedmiocie odmowy wypłaty ekwiwalentu za niewykorzystany urlop postanawia odrzucić skargę. A. W. – skarżący w niniejszej sprawie, pismem z [...] grudnia 2020 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] (KWP) z [...] października 2020 r., znak [...] w przedmiocie odmowy wypłaty ekwiwalentu za niewykorzystany urlop. Natomiast, jak wynika z akt administracyjnych sprawy, pismem z [...] listopada 2020 r. złożył do Komendanta Głównego Policji odwołanie. W odpowiedzi na skargę KGP wniósł o jej odrzucenie, stwierdzając w szczególności, że skarżący złożył skargę nie czekając do zakończenia postępowania odwoławczego, które sam zainicjował poprzez złożenie odwołania z [...] listopada 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach postanowieniem z dnia 18 lutego 2021 r., sygn. akt II SA/Ke 76/21, stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę do rozpoznania właściwemu Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Na wstępie wskazać należy, że z dniem 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r. poz. 935), którą wprowadzono szereg istotnych zmian w procedurze sądowoadministracyjnej uregulowanej w ustawie z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na mocy art. 9 pkt 2 powołanej ustawy z 7 kwietnia 2017 r. nowe brzmienie otrzymał między innymi art. 52 § 2 i § 3 p.p.s.a.. Stosownie do treści art. 52 p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym od 1 czerwca 2017 r., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§ 1). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2). Jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa (§ 3). Z powyższego wynika zatem, że w art. 52 § 1 p.p.s.a. ustawodawca wprowadził wymóg wyczerpania środków zaskarżenia przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego. Skarżący skorzystał z przysługującego mu środka zaskarżenia bowiem pismem z [...] listopada 2020 r. złożył odwołanie od decyzji KWP z [...] października 2020 r., składając następnie, pismem z [...] grudnia 2020 r. za pośrednictwem KWP, skargę do Sądu na wspomnianą decyzję. Sąd wskazuje, że skarżący nie był uprawniony do wniesienia skargi – po uruchomieniu trybu weryfikacji decyzji KWP z [...] października 2020 r. a zatem w toku postępowania administracyjnego. W obecnym stanie sprawy, jedynie decyzja KGP wydana w wyniku złożonego przez skarżącego odwołania, będzie mogła stanowić przedmiot zaskarżenia do Sądu. Wobec powyższego, zasadne jest odrzucenie skargi na decyzję KWP z [...] października 2020 r., o czym Sąd orzekł w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a..