II SA/Wa 1097/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Bronisław Szydło, Sędziowie WSA - Ewa Pisula – Dąbrowska, - Janusz Walawski (spr.), Protokolant - Aneta Duszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2008 r. sprawy ze skargi D. C. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] czerwca 2008 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym oddala skargę. Dyrektor Oddziału Regionalnego "[...]" Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W., działając na podstawie art. 13 ust. 6 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 z późn. zm.) oraz art. 23 ust. 1a i 1b ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 116, poz. 1203 z późn. zm.), w dniu [...] marca 2008 r. wydał decyzję nr [...], którą odmówił D. C. wydania decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym nr [...] położonym w Z. przy ul. [...]. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że powyżej określony lokal został przydzielony W. C. decyzją Dowódcy Garnizonu w Ł. z dnia [...] grudnia 1991 r. nr [...]. Przy ustalaniu powierzchni mieszkalnej tego lokalu uwzględniono żonę J.C. i syna D. C. Po śmierci W. C., decyzją Dyrektora Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddział Terenowy w B. z dnia [...] października 2001 r. nr [...] przedmiotowy lokal został przydzielony żonie zmarłego J. C. Mocą tej decyzji prawo do zamieszkiwania w nim nabył ich syn D. C. W dniu 4 czerwca 2006 r. zmarła J. C. Organ wskazał, że materialnoprawną podstawę do wydania dzieciom decyzji o prawie zamieszkiwania w osobnej kwaterze stałej po śmierci rodziców, stanowi art. 23 ust. 1a i 1b ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw. Zgodnie z dyspozycją tego przepisu w razie śmierci osoby, której do dnia wejścia w życie powyżej określonej ustawy, tj. do dnia 30 czerwca 2004 r. przydzielono osobną kwaterę stałą, zamieszkałej w lokalu mieszkalnym, będącym w dyspozycji Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, niebędącym kwaterą, wspólnie z nią zamieszkałe w chwili jej śmierci osoby, o których mowa w art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, mają prawo zamieszkiwać w tym lokalu mieszkalnym. W takim przypadku dyrektor oddziału regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej wydaje tym osobom decyzje o prawie zamieszkiwania w tym lokalu. Art. 26 ust. 2 powołanej ustawy zawiera zamknięty katalog osób uprawnionych do otrzymania decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu, są to: małżonek, wspólnie zamieszkałe dzieci własne, przysposobione oraz przyjęte na wychowanie na podstawie orzeczenia sądu opiekuńczego, jak również dzieci małżonka, do czasu zawarcia związku małżeńskiego, nie dłużej jednak niż do ukończenia dwudziestu pięciu lat życia, chyba że przed tym dniem stały się niezdolne do pracy oraz do samodzielnej egzystencji i nie zawarły związku małżeńskiego. Organ stwierdził, iż wnioskodawca, tj. D. C. nie spełnia warunków określonych w powyższym przepisie, gdyż pomimo, że zamieszkiwał w przedmiotowym lokalu w dniu śmierci matki, to ukończył 25 lat życia. Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, po rozpatrzeniu odwołania ww., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz art. 13 ust. 7 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 z późn. zm.), w dniu [...] czerwca 2008 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W jej uzasadnieniu organ odwoławczy podał m.in., że organ pierwszej instancji prawidłowo uznał, iż odwołujący się nie należy do osób uprawnionych, w rozumieniu art. 26 powołanej ustawy. Wprawdzie organ pierwszej instancji nie prowadził postępowania wyjaśniającego, czy odwołujący się przed ukończeniem 25 roku życia nie stał się osobą niezdolną do pracy i samodzielnej egzystencji, niemniej jest to oczywiste skoro sam wskazał, że pracuje w Policji. Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej stwierdził, że podawane przez odwołującego się okoliczności, dotyczące jego stanu majątkowego i rodzinnego nie mają znaczenia z punktu widzenia przepisów mających zastosowanie w sprawie i nie mogą stanowić podstawy do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji. Odnosząc się do podnoszonego zarzutu w zakresie nieuwzględnienia w sprawie art. 29 powołanej ustawy, stwierdzić należy, że przepis ten ma zastosowanie do odrębnego postępowania i nie może mieć wpływu na decyzję wydaną w trybie art. 23 ust. 1a i 1b przedmiotowej ustawy. Decyzja organu odwoławczego stała się przedmiotem skargi wniesionej przez D. C. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze zarzucił on, że zaskarżona decyzja została wydana "z naruszeniem przepisów prawa poprzez nienależyte ustalenie stanu faktycznego, nadinterpretację przepisów prawa poprzez naruszenie prawa", tj. art. 7, art. 9 i art. 107 § 3 Kpa oraz błędną interpretację art. 23 ust. 1a przedmiotowej ustawy. Jednocześnie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powyższych kryteriów skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 23 ust. 1 i 1a ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. Nr 116, poz. 1203 z późn. zm.) osoby, którym do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy przydzielono osobną kwaterę stałą, zachowują nabyte do tego dnia uprawnienia na czas zajmowania tej kwatery. W razie śmierci osoby, o której mowa w ust. 1, zamieszkałej w lokalu mieszkalnym, będącym w dyspozycji Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, niebędącym kwaterą, wspólnie z nią zamieszkałe w chwili jej śmierci osoby, o których mowa w art. 26 ust. 2 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, mają prawo zamieszkiwać w tym lokalu mieszkalnym. Natomiast art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 z późn. zm.) stanowi, że członkami rodziny żołnierza służby stałej, których uwzględnia się przy ustalaniu przysługującej powierzchni użytkowej podstawowej, są: 1) małżonek; 2) wspólnie zamieszkałe dzieci własne, przysposobione oraz przyjęte na wychowanie na podstawie orzeczenia sądu opiekuńczego, jak również dzieci małżonka, zwane dalej "dziećmi", do czasu zawarcia związku małżeńskiego, nie dłużej jednak niż do dnia ukończenia dwudziestu pięciu lat życia, chyba że przed tym dniem stały się niezdolne do pracy oraz do samodzielnej egzystencji i nie zawarły związku małżeńskiego. W świetle powyżej przytoczonych przepisów, nie ulega wątpliwości, że skarżący nie jest osobą uprawnioną do zamieszkiwania w spornym lokalu mieszkalnym i organ zgodnie z prawem i zasadnie wydał decyzję o odmowie zamieszkiwania przez skarżącego w tym lokalu. Odnosząc się do zarzutów skarżącego, stwierdzić należy, że nie są one zasadne, bowiem w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, zakończonego zaskarżoną decyzją, nie doszło do naruszenia wskazanych przez niego przepisów (zasad) postępowania administracyjnego, jak również przepisu prawa materialnego, tj. art. 23 ust. 1a ustawy o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz innych ustaw. Zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji odpowiadają prawu. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 i art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.