II SA/Wa 1098/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Sędzia WSA – Janusz Walawski Sędzia WSA – Olga Żurawska - Matusiak Protokolant – starszy asystent sędziego Arkadiusz Koziarski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2011 r. sprawy ze skargi Z. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej – uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...]. – zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Skarżąca Z. M. zarejestrowała się w Urzędzie Pracy w dniu [...] stycznia 2004 r. jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku. Następnie w dniu [...] września 2009 r. otrzymała skierowanie do pracy w "P." Sp. z o. o. na stanowisko pomocy aptecznej, po czym przedstawiła organowi odcinek B skierowania do pracy nr [...] wraz z adnotacją pracodawcy z treści którego miało wynikać, że odmówiła ona udziału w rozmowie kwalifikacyjnej w dniu [...] września 2009 r. ze względu na brak biletu. W tej sytuacji Prezydent W. decyzją z dnia [...] września 2009 r. nr [...], orzekł o utracie przez skarżącą statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] września 2009 r. z powodu odmowy przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy bez uzasadnionej przyczyny. W wyniku odwołania od powyższej decyzji, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] września 2009 r. nr [...]. Po rozpatrzeniu skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 sierpnia 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 90/10, uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał m.in., że: "W dniu [...] września 2009 r. Urząd Pracy [...] W. wystawił skarżącej skierowanie na rozmowę kwalifikacyjną do [...] "P." Sp. z o. o. [...]. rozmowa miała się odbyć w dniu [...] września 2009 r. W rozpoznawanej sprawie kwestią zasadniczą jest zatem, czy w istocie doszło do odmowy bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji zatrudnienia przez skarżącą w [...] "P." co w konsekwencji spowodowało pozbawienie skarżącej statusu bezrobotnego na okres 120 dni. Z dokonanych ustaleń organu wynika, że skarżąca w dniu [...] września 2009 r. a zatem w terminie wyznaczonym przez pracownika Urzędu Pracy stawiła się w celu odbycia rozmowy kwalifikacyjnej z przedstawicielem pracodawcy. Do rozmowy tej jednak nie doszło jak twierdzi skarżąca, a czego organ nie badał, z uwagi na fakt, iż na rozmowę stawiła się bardzo duża ilość osób i jej kontynuacja miała się odbyć w dniu następnym, tj. [...] września 2009 r. Jak twierdzi skarżąca z uwagi na brak środków finansowych na bilet, poinformowała osobę która z nią rozmawiała, iż nie ma środków do życia i nie stać jej na kolejny przyjazd do [...]. Ze znajdującego się w aktach sprawy skierowania wynika, iż rozmowa kwalifikacyjna faktycznie została przesunięta na dzień [...] września 2009 r. a skarżąca odmówiła uczestnictwa w rozmowie kwalifikacyjnej ze względu na brak biletu. W tej sytuacji organ przedwcześnie wywiódł, że zachowanie skarżącej stanowi nieuzasadnioną odmowę przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia. Zdaniem Sądu, aby można było uznać, iż skarżąca odmówiła bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia, konieczne było ustalenie jaka była faktyczna sytuacja w dniu [...] września 2009 r., która spowodowała, iż rozmowa kwalifikacyjna ze skarżącą w tym dniu nie odbyła się. Wskazać należy, iż skarżąca jako przyczynę niestawiennictwa w dniu [...] września 2009 r., w nowym terminie, wyznaczonym już przez składającego ofertę, wskazała brak środków finansowych na zakup biletu celem przyjazdu do siedziby [...] "[...]" przy ul. [...]. Tę okoliczność organy obu instancji w ogóle pominęły w uzasadnieniach decyzji, co nie pozwala na dokonanie kontroli decyzji w tym zakresie. W ocenie Sądu organy obu instancji z naruszeniem przepisów art. 7 – 9, art. 75, art. 77 oraz art. 80 k.p.a. nie zdołały należycie i dokładnie wyjaśnić stanu faktycznego leżącego u podstaw rozstrzygnięcia zawartego w wydanych decyzjach, pomimo przysługujących im uprawnień i spoczywającego na nich obowiązku czynienia własnych ustaleń. Istotne znaczenie w rozpoznawanej sprawie miało bowiem wyjaśnienie okoliczności związanych z uzasadnieniem przyczyn niestawiennictwa skarżącej w spółce składającej w Urzędzie Pracy ofertę pracy, w dniu [...] września 2009 r. oraz powody dla których rozmowa kwalifikacyjna, na którą skierowanie skarżąca otrzymała w dniu [...] września 2009 r. nie odbyła się, pomimo iż Z. M. w tym dniu stawiła się u składającego ofertę pracy. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy jeszcze raz wnikliwie przeanalizują przy zastosowaniu dostępnych środków dowodowych przewidzianych w przepisach k.p.a., czy spełnione zostały przesłanki z art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, do pozbawienia skarżącej statusu bezrobotnego". Prezydent W. decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...], działając na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a), art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 33 ust. 4 pkt 3 lit. a) ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. z 2008 r. Dz. U. Nr 69, poz. 415 ze zm.) [...] orzekł o utracie przez Z. M. z dniem [...] września 2009 r. statusu osoby bezrobotnej z powodu odmowy przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – stwierdził, że zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy określonej w ustawie lub poddania się badaniom lekarskim lub psychologicznym, mającym na celu ustalenie zdolności do pracy lub udziału w innej formie pomocy określonej w ustawie; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia odmowy na okres 120 dni w przypadku pierwszej odmowy, 180 dni w przypadku drugiej odmowy i 270 dni w przypadku trzeciej odmowy. W dalszej części wskazał na ustawową definicję osoby bezrobotnej, o czym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy i skonstatował, że niezbędnym warunkiem posiadania statusu osoby bezrobotnej jest poszukiwanie zatrudnienia przez tę osobę lub innej pracy zarobkowej, a niezbędnym tego elementem jest uczestniczenie w m.in. rozmowach kwalifikacyjnych, zaś ustawa nie przewiduje możliwości pokrywania kosztów przemieszczania się osoby bezrobotnej środkami transportu publicznego w celu poszukiwania pracy. Z treści zaś dokumentów wynika, że w dniu [...] września 2009 r. odbyła się rozmowa, zaś skarżąca odmówiła stawienia się na następnej rozmowie w dniu [...] września 2009 r. Zatem odmowa w rekrutacji jest równoznaczna z odmową przyjęcia zatrudnienia, zaś skoro przepisy ustawy nie przewidują – o czym mowa już wyżej – środków na przejazd transportem zbiorowym, to należy uznać przyczynę odmowy za nieuzasadnioną. W odwołaniu z dnia [...] stycznia 2011 r. do Wojewody [...], skarżąca wyjaśniła, że nie skorzystała z proponowanej pracy, ponieważ była niezgodna z jej kwalifikacjami, krótkotrwała i płatna dużo poniżej średniej krajowej. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 2011 nr [...], mając za postawę art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...]. W uzasadnieniu – powołując się na opisane w niej argumenty – podał, że w myśl art. 2 ust. 1 pkt 16 ustawy, zaproponowana praca była dla skarżącej odpowiednia, zaś umowa o pracę może być poprzedzona umową na okres próbny i wynagrodzenie [...] zł brutto nie jest za niskie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Z. M. zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie art. 33 ust. 3 pkt 5 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez brak ustalenia za pośrednictwem prawem przewidzianych środków powodu nie odbycia rozmowy kwalifikacyjnej w dniu [...] września 2009 r., w którym to dniu stawiła się u pracodawcy i co nie spełnia wytycznych zawartych w cytowanym już wyżej wyroku sądowym. W tej sytuacji wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi stwierdziła, że Sąd wyraźnie wskazał organowi, iż ma wyjaśnić powody jej niestawiennictwa na rozmowie w dniu [...] września 2009 r. pomimo, że stawiła się w dniu [...] września 2009 r. i w tym dniu rozmowa się nie odbyła. W dalszej części podała, że nie odmówiła zatrudnienia i tak też nie można traktować jej powodów niestawiennictwa dniu [...] września 2009 r. Nie wyjaśniono też, dlaczego pracodawca nie przeprowadził z nią rozmowy w dniu [...] września 2009 r. mimo zaleceń Sądu i w tej kwestii nie przeprowadzono żadnego postępowania dowodowego. Wszak nie odmówiła ona zatrudnienia tylko poinformowała o trudnej sytuacji materialnej i co uniemożliwiało jej przyjazd w dniu [...] września 2009 r. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, a wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne dodał, że przedstawione w skardze zarzuty nie wnoszą nowych okoliczności zarówno natury merytorycznej, jak i formalnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie zarówno Prezydent W., jak i Wojewoda [...] nie zastosowali się przy ponownym prowadzeniu sprawy administracyjnej i w konsekwencji przy wydaniu decyzji, co do wskazań dotyczących dalszego postępowania zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 sierpnia 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 90/10. Przede wszystkim organ pierwszej instancji poprzestał jedynie na przytoczeniu przepisów będących podstawą materialnoprawną wydanej decyzji stwierdzając jednocześnie, że z treści dokumentów wypływa wniosek, iż w dniu [...] września 2009 r. odbyła się rozmowa skarżącej z potencjalnym pracodawcą. Tymczasem z analizy rubryki B skierowania nr [...] nic takiego nie wynika, bowiem pod poz. 8 "Kandydat nie zostanie zatrudniony z powodu: "umieszczono jedynie adnotację "Rozmowa odbędzie się w dn. [...].09.2009"., co ewidentnie nie jest tożsame – jak ujął to organ w zaskarżonej decyzji – z odbytą rozmową. Reasumując, świadczy to jednoznacznie, że – wbrew ustaleniom organu – taka rozmowa absolutnie nie miała miejsca. Ponadto kwestia ta była badana już przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który stwierdził, że "Istotne znaczenie w rozpoznawanej sprawie miało bowiem wyjaśnienie okoliczności związanych z uzasadnieniem przyczyn niestawiennictwa skarżącej w spółce składającej w Urzędzie Pracy ofertę pracy, w dniu [...] września 2009 r. oraz powody dla których rozmowa kwalifikacyjna, na którą skierowanie skarżąca otrzymała w dniu [...] września 2009 r. nie odbyła się, pomimo iż Z. M. w tym dniu stawiła się u składającego ofertę pracy". Tymczasem organ w żaden sposób nie uwzględnił powyższych wskazań i nie wyjaśnił w sposób przekonywujący wskazanych wyżej wątpliwości w uzasadnieniu wyroku, a przede wszystkim nie wykorzystał żadnych dostępnych środków dowodowych – co zostało również wskazane w wyroku – do wyjaśnienia tej kwestii i do czego był zobowiązany. Zatem wnioski organu w zaskarżonej decyzji są całkowicie dowolne i gołosłowne oraz nie poparte żadnymi dowodami. Reasumując, organ rozpoznając sprawę na nowo całkowicie zignorował wskazania Sądu i – jak już wyżej wykazano – nadal w sposób wyczerpujący nie zebrał i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego oraz nie dokonał oceny tych dowodów. Zatem dalej aktualne są, przy ponownym rozpoznaniu sprawy, wskazania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawarte w wyroku z dnia 19 sierpnia 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 90/10, a tym względzie organ winien się kierować treścią art. 75 § 1 k.p.a. w myśl którego jako dowód należy dopuścić wszystko, co może się przyczynić do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny W tym stanie rzeczy, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 152 i w zw. z art. 132 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku.