II SA/Wa 1098/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. J. o sprostowanie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 listopada 2016 r. w sprawie ze skargi M. J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania statusu osoby bezrobotnej postanawia odmówić sprostowania uzasadnienia wyroku. W dniu 21 grudnia 2016 r. M. J. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o sprostowanie uzasadnienia wyroku wyroku tego Sądu z dnia 3 listopada 2016 r. Skarżąca wskazała, że na stronie 3 uzasadnienia wyroku Sąd wyjaśnił, że skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżąca zażądała natomiast sprostowania tego fragmentu uzasadnienia poprzez wpisanie, że naruszenie przepisów prawa miało charakter rażący. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.) – zwanej dalej P.p.s.a., sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym (art. 156 § 2 zdanie 1 P.p.s.a.). Wyjaśnić należy, że sprostować można dotyczyć sentencję, jak i uzasadnienie orzeczenia, dlatego też wniosek skarżącej należy uznać za dopuszczalny. Dodać należy, że instytucja sprostowania pozwala na wyeliminowanie oczywistych błędów w treści orzeczenia, ale nie mogą to być błędy o charakterze merytorycznym. Sprostowanie nie może zatem zmierzać do zmiany rozstrzygnięcia, przy czym chodzi tu zarówno o zmianę przedmiotową jak i podmiotową. Nie budzi także wątpliwości, że wszystkie opisane w art.156 § 1 P.p.s.a. nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty. Sprostowanie niedokładności obejmuje właściwe oznaczenie stron czy też dokładnie wymienienie podmiotów postępowania. Błąd pisarski to widoczny, wbrew zamierzeniom Sądu niewłaściwie użyty wyraz, widocznie mylna pisownia. Z kolei błąd rachunkowy, to błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia działań arytmetycznych. Natomiast "inna oczywista omyłka" jest swym charakterem zbliżona do niedokładności błędu pisarskiego lub rachunkowego. Wszystkie te nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Tymczasem wniosek skarżącej zmierza w rzeczywistości do zmiany rozstrzygnięcia zawartego w wyroku. Wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa stanowi bowiem podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a., co oznacza inne konsekwencje prawne wydania takiej decyzji. Tymczasem w ocenie Sądu zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja wydana została wprawdzie z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy i co zostało wykazane w uzasadnieniu wyroku, jednak naruszenie przepisów postępowania przez organ nie było aż tak ciężkie, by uznać, że zaskarżona decyzja dotknięta jest kwalifikowaną wadą prawną. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 156 §1 i § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.