II SA/Wa 1099/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku X. Spółki z o.o. z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania decyzji Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w sprawie ze skargi X. Spółki z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. X. Spółka z o.o. z siedzibą w W. przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uczyniła decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] marca 2011 r. nr [...], którą to decyzją organ ten utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w zakresie jej punktu [...], w którym nakazano Spółce usunięcie uchybień w procesie przetwarzania danych osobowych, poprzez zapewnienie klientom możliwości złożenia oświadczenia o niewyrażeniu zgody na przetwarzanie danych dodatkowych, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. Wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2011 r. X. Spółka z o.o. z siedzibą w W. zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z dnia [...] marca 2011 r. nr [...]. Uzasadniając swoje żądanie, Spółka podniosła, iż prowadzi działalność gospodarczą, polegającą na świadczeniu usług telekomunikacyjnych, w szczególności w zakresie [...], występując w obrocie gospodarczym pod marką handlową [...]. Wskazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji, a zatem wykonanie punktu [...] decyzji z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...], spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia Spółce znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Wnioskodawca podał, że Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych w obu wydanych w sprawie decyzjach wskazał – jako praktykę niedopuszczalną – brak możliwości złożenia przez klienta oświadczenia o innej treści, niż zgoda na przetwarzanie jego danych dodatkowych, ponieważ przy jego oświadczeniu nie umieszczono pól pozwalających na odznaczenie "tak" lub "nie". Spółka podkreśliła, że realizując punkt [...] decyzji GIODO z dnia [...] grudnia 2010 r., narażona jest na niebezpieczeństwo poniesienia znaczącej szkody. Przede wszystkim, musiałaby zmienić formularz umowy dla milionów abonentów, zaś taka zmiana jest bardzo kosztowna, wymaga zmiany samej treści umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych, a co za tym idzie, przeszkolenia pracowników sprzedaży oraz pracowników pionu operacyjnego w zakresie nowej – zdaniem Spółki – nieuzasadnionej zasady zbierania zgód klientów na przetwarzanie ich danych dodatkowych. Proces zmian będzie wymagał działań organizacyjnych w setkach punktów sprzedaży oraz będzie dotyczył tysięcy pracowników oraz dealerów, doradców biznesowych oraz franczyzobiorców. Skarżąca Spółka podniosła ponadto, że wprowadzenie w oświadczeniu dodatkowego znacznika "tak"/"nie" uruchomi masowe reklamacje klientów, którzy udostępnili swoje dane dodatkowe w związku ze świadczoną usługą i jednocześnie odmówili operatorowi zgody na ich przetwarzanie. Operator poniesie zatem dodatkowe koszty obsługi klienta związane z rozpatrywaniem reklamacji oraz koszty dodatkowej obsługi prawnej. X. Spółka z o.o. z siedzibą w W. podkreśliła również, że brak możliwości przetwarzania danych dodatkowych, takich jak adres do korespondencji (jeśli jest inny, niż adres zameldowania na pobyt stały), wiąże się z ryzykiem niewywiązania się przez Spółkę z obowiązków regulacyjnych wobec klienta, np. dostarczania faktur i podstawowych wykazów usług, co może skutkować nałożeniem na Spółkę kar przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej nawet do 3% przychodu rocznego, który za ubiegły rok wyniósł [...] złotych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Złożenie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu strona skarżąca winna tak określić ewentualną szkodę i wskazać na skutki, które trudno będzie odwrócić, by Sąd mógł stwierdzić, w oparciu o konkretne dane, że jej wielkość może być znaczna, a skutki wykonania decyzji istotnie trudne do odwrócenia. Wymieniony w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Ustawodawca szczegółowo i rygorystycznie wyznaczył podstawy wstrzymania wykonania decyzji, uzależniając tę możliwość od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest bowiem stanem niepożądanym, zaś prawo wnoszenia skarg do sądu administracyjnego nie może zakłócać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Oznacza to zatem, iż o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla strony skarżącej lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r. o sygn. akt GZ 138/2004, publ. LEX nr 281811). Analiza powołanych przez skarżącą Spółkę we wniosku okoliczności nie daje podstaw do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 powołanej ustawy, umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] marca 2011 r. nr [...]. W ocenie Sądu, z podanych przez skarżącą okoliczności nie wynika, aby wykonanie zaskarżonej decyzji, a co za tym idzie, punktu [...] decyzji z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...], rodziło niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody i powstania sytuacji, w której brak będzie możliwości przywrócenia pierwotnego stanu rzeczy, czy też wynagrodzenia ewentualnej szkody. Przede wszystkim podkreślenia wymaga, że skarżąca Spółka nie określiła konkretnie i w sposób wymierny, jak znaczącą szkodę może ponieść. Podniosła, jedynie w sposób ogólny, że w razie wykonania zaskarżonej decyzji musiałaby zmienić formularz umowy dla milionów abonentów, zaś taka zmiana jest bardzo kosztowna, wymaga dodatkowo zmiany samej treści umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych, a co za tym idzie, przeszkolenia pracowników sprzedaży i pionu operacyjnego w zakresie nowej – zdaniem Spółki – nieuzasadnionej zasady zbierania zgód klientów na przetwarzanie ich danych dodatkowych oraz może spowodować masowe reklamacje klientów. Należy mieć jednak na uwadze, że skarżąca nie wskazała konkretnych danych, pozwalających ocenić Sądowi, że wielkość ewentualnej szkody może być znaczna, a skutki wykonania decyzji istotnie trudne do odwrócenia. Co więcej, powoływane przez Spółkę okoliczności, mające – w jej ocenie – powodować znaczną szkodę stanowią w istocie koszty, których ryzyko poniesienia wiąże się z prowadzeniem działalności gospodarczej i nie mają one charakteru nadzwyczajnego, który pozwalałby na wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Z kolei argument o braku możliwości przetwarzania przez Spółkę niektórych danych osobowych dodatkowych, co w konsekwencji mogłoby spowodować nałożenie na Spółkę kary przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej również nie może spowodować wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzja ta nakłada bowiem na stronę skarżącą obowiązek usunięcia uchybień w procesie przetwarzania danych osobowych, poprzez zapewnienie klientom możliwości złożenia oświadczenia o niewyrażeniu zgody na przetwarzanie danych dodatkowych, zatem w żaden sposób nie powoduje braku możliwości przetwarzania tych danych przez Spółkę. Wobec powyższego, należy stwierdzić, iż w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki z art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Godzi się również wyjaśnić, że zawarte w skardze zarzuty dotyczące legalności decyzji Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] Sąd podda ocenie w trakcie rozpoznawania skargi, gdyż wchodzenie w meritum sprawy na etapie badania zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji mijałoby się z celem tej instytucji. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.