II SA/Wa 11/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński (spraw.), Sędziowie WSA Ewa Marcinkowska, Ewa Grochowska-Jung, Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2013 r. sprawy ze skargi R. L. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia utrzymującego w mocy postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia żądanej treści oddala skargę Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] listopada 2012 r., działając na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, utrzymał w mocy swoje poprzedzające postanowienie z dnia [...] września 2012 r. o odmowie wszczęcia na wniosek R. L. postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji we [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. W uzasadnieniu powyższego postanowienia organ wskazał, co następuje: Emerytowany funkcjonariusz Policji - R. L. w dniu 22 kwietnia 2011 r. zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w J. z prośbą o wydanie zaświadczenia, zawierającego dane o wysokości podstawy wymiaru uposażenia należnego funkcjonariuszowi - Zastępcy Komendanta Powiatowego Policji w J. - według stanu na dzień 1 stycznia 2006 r. Komendant Powiatowy Policji w J., postanowieniem z dnia [...] maja 2011 r., odmówił wydania zaświadczenia o żądanej przez stronę treści. W wyniku wniesionego zażalenia sprawę zbadał Komendant Wojewódzki Policji we [...], który postanowieniem z dnia [...] czerwca 2012 r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Powyższe postanowienie zostało doręczone stronie w dniu 9 lipca 2012 r. Pismem z dnia 16 lipca 2012 r. zatytułowanym "wniosek o stwierdzenie nieważności aktu administracyjnego nieostatecznego z dnia [...] czerwca 2012 r. Nr [...]" R. L. oświadczył, iż rezygnuje z trybu odwoławczego na rzecz zastosowania trybu nadzwyczajnego i wniósł o wszczęcie postępowania o stwierdzenie nieważności powyższego postanowienia z uwagi na naruszenie prawa wskazane w art. 156 § 1 pkt 1 i 2 Kpa. Powyższe żądanie zainteresowany powtórzył w piśmie z dnia 16 sierpnia 2012 r. złożonym za pośrednictwem Komendanta Wojewódzkiego Policji we [...] do Komendy Głównej Policji, w odpowiedzi na pismo organu, wzywające o sprecyzowania stanowiska strony. W tym stanie sprawy w dniu [...] września 2012 r. Komendant Główny Policji wydał postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia, nieważności postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji we [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. W uzasadnieniu wskazał, że przepisy dotyczące stwierdzenia nieważności nie mają zastosowania do postępowania zaświadczeniowego. R. L. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Stwierdził, iż nie zgadza się ze stanem faktycznym i prawnym opisanym w przywołanym postanowieniu. Wskazał, że organ winien był rozpatrzyć sprawę przy zastosowaniu art. 61 § 3 Kpa, a ponadto winien "ustalić osoby zainteresowane z postępowania głównego, ustalić inne osoby mające prawo i uprawnienia do stwierdzenia nieważności, mające wpływ na wynik sprawy". Do wniosku załączył 33 karty kserokopii dokumentacji różnego rodzaju. Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] listopada 2012 r., po ponownym rozpatrzeniu sprawy, utrzymał w mocy swoje poprzedzające postanowienie. Organ ponownie podkreślił, iż do tak zw. trybu zaświadczeniowego tylko niektóre przepisy ogólne postępowania administracyjnego będą miały odpowiednie zastosowanie. Wskazał o niemożności zastosowania trybu przewidzianego w art. 156 Kpa do postanowień o odmowie wydania zaświadczenia. Polemizując z zarzutami R. L. wskazał na całkowitą niezasadność zastosowania art. 61 § 3 Kpa w niniejszej sprawie. Zaświadczenie jest aktem wiedzy, a nie woli organu i nie ma charakteru prawotwórczego ani charakteru interpretacyjnego (np. wykładni przepisów prawa). Zaświadczenie nie rozstrzyga żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej, ani nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Zaświadczeniem organ potwierdza jedynie istnienie określonego stanu w oparciu o posiadane już dane, a postępowanie wyjaśniające, o jakim mowa w art. 218 § 2 Kpa, spełnia jedynie rolę pomocniczą przy ustalaniu treści zaświadczenia. Organ wydający zaświadczenie nie prowadzi zatem postępowania dowodowego, lecz potwierdza fakty albo stan prawny, wynikający z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. W postępowaniu zaświadczeniowym nie będzie miał zastosowania art. 156 Kpa. Ponieważ zaświadczenia są poświadczeniem istnienia pewnego stanu, możliwe jest zatem ponowne wydanie zaświadczenia w tej samej sprawie, bez uprzedniego korygowania, czy unieważniania pierwotnie wydanego zaświadczenia. W konsekwencji zasada res iudicata nie będzie miała zastosowania do postanowień o odmowie wydania zaświadczenia określonej treści. Dopuszczalność wydania nowego zaświadczenia nie oznacza jednak, że strona może skutecznie ponawiać stale merytorycznie tożsame wnioski i to przy niezmienionym stanie prawnym sprawy i w sytuacji braku jakichkolwiek nowych, istotnych okoliczności i dowodów. R. L. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienia Komendant Głównego Policji z dnia [...] listopada 2012 r. W skardze oraz w dodatkowym piśmie z dnia 27 lutego 2013 r. wskazał między innymi, iż nie godzi się z treścią postanowień wydanych w niniejszej sprawie zaświadczeniowej. Opisał swoją służbę w Policji. Odwołał się do innych znanych mu podobnych postępowań dotyczących wydawania zaświadczeń w Policji oraz dokonał streszczenia przepisów dotyczących uposażenia i określenia uprawnień organów Policji w tym przedmiocie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na podstawie art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednol. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga nie jest zasadna. Komendant Główny Policji prawidłowo rozpatrzył niniejsza sprawę. Zaświadczenie jest aktem wiedzy, a nie woli organu i nie ma charakteru prawotwórczego ani charakteru interpretacyjnego (np. wykładni przepisów prawa). Zaświadczenie nie rozstrzyga żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej, ani nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Zaświadczeniem organ potwierdza jedynie istnienie określonego stanu w oparciu o posiadane już dane, a postępowanie wyjaśniające, o jakim mowa w art. 218 § 2 Kpa, spełnia jedynie rolę pomocniczą przy ustalaniu treści zaświadczenia. Organ wydający zaświadczenie nie prowadzi zatem postępowania dowodowego, lecz potwierdza fakty albo stan prawny, wynikający z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Ponieważ zaświadczenia są poświadczeniem istnienia pewnego stanu, możliwe jest zatem ponowne wydanie zaświadczenia w tej samej sprawie, bez uprzedniego korygowania, czy unieważniania pierwotnie wydanego zaświadczenia. W konsekwencji zasada res iudicata nie będzie miała zastosowania do postanowień o odmowie wydania zaświadczenia określonej treści. Dopuszczalność wydania nowego zaświadczenia nie oznacza jednak, że strona może skutecznie ponawiać stale merytorycznie tożsame wnioski i to przy niezmienionym stanie prawnym sprawy i w sytuacji braku jakichkolwiek nowych, istotnych okoliczności i dowodów. W postępowaniu zaświadczeniowym nie będzie miał zastosowania art. 156 Kpa. Z tych też przyczyn wniosek skarżącego nie mógł zostać rozpatrzony i nie ma tu znaczenia, iż skarżący nie potrafił we wniosku tym skonkretyzować na czym konkretnie osadzał twierdzenie o nieważności rzeczonego postanowienia we wskazanym przez niego we wniosku art. 156 § 1 i 2 Kpa. Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] września 2012 r. prawidłowo odmówił wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności postanowień wydanych w trybie, tzw. postępowania zaświadczeniowego i następnie prawidłowo utrzymał w mocy to rozstrzygniecie zaskarżonym postanowieniem. Argumentacja zawarta w skardze, całkowicie abstrahuje od szczególnych zasad, jakimi rządzi się postępowanie administracyjne w sprawie wydawania zaświadczeń. Nadto argumentacja ta odwołuje się do spraw z pewnością istotnych dla skarżącego, ale całkowicie obojętnych dla oceny prawidłowości zaskarżonego i utrzymanego nim w mocy postanowienia. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji wyroku.