II SA/Wa 110/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Mierzejewska po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia na inne stanowisko służbowe postanawia: - odrzucić skargę - Dyrektor Izby Celnej w W. pismem z dnia [...] sierpnia 2014 r. przeniósł K. B. na inne stanowisko służbowe. W dniu 03 września 2014 r. skarżący wniósł do Dyrektora wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W odpowiedzi Dyrektor Izby Celnej pismem z dnia [...] października 2014 r. utrzymał w mocy swoje stanowisko wyrażone w piśmie z dnia [...] sierpnia 2014 r. W dniu 24 grudnia 2014 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na "decyzję" z dnia [...] sierpnia 2014 r., podkreślając, że w jego ocenie stanowiska organu mają charakter decyzji administracyjnych oraz to, że organ zaniechał pouczenia skarżącego o przysługującym mu prawie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy podkreślić, że zarówno stanowisko organu z dnia [...] sierpnia 2014 r., jak i z dnia [...] października 2014 r., mają charakter decyzji administracyjnej, mimo że w postępowaniu administracyjnym zostały nazwane pismami informacyjnymi. Z treści art. 188 § 1 i 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1404 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji, wynika bowiem, że w sprawie przeniesienia na inne stanowisko służbowe wydaje się decyzję administracyjną, od której funkcjonariusz może, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, złożyć wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, a następnie od decyzji wydanej w postępowaniu z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przysługuje mu prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na zasadach określonych w odrębnych przepisach. Jednocześnie Sąd popiera stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 lipca 1981 r. SA 1163/81 (publ. OSP 1982/9-10/169), zgodnie z którym pisma zawierające rozstrzygnięcia w sprawie załatwianej w drodze decyzji są decyzjami, pomimo nieposiadania w pełni formy przewidzianej w art. 107 § 1 kpa, jeśli tylko zawierają minimum elementów niezbędnych dla zakwalifikowania ich jako decyzji. Do takich elementów należy zaliczyć: oznaczenie organu administracji państwowej wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji. W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że kwestia przeniesienia na inne stanowisko służbowe jest załatwiana w formie decyzji administracyjnej, a ponadto oba omawiane pisma zawierają powyżej wskazane elementy, tj. oznaczenie organu administracji państwowej wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji. Mimo zaistnienia powyżej wskazanych elementów skarga K. B. jest niedopuszczalna. Stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). W niniejszej sprawie skarżący uczynił przedmiotem skargi decyzję, od której przysługiwało mu prawo złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie 14 dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że skarżący z tego uprawnienia skorzystał. Odnosząc się natomiast do zarzutu skarżącego dotyczącego braku pouczenia w zakresie sposobu i terminu zaskarżania rozstrzygnięć organu, należy stwierdzić, że stosownie do art. 112 kpa błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Zatem skarżący ma prawo wniesienia, za pośrednictwem organu, skargi do sądu administracyjnego na decyzję II instancji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Mając na uwadze, iż skarga na decyzję organu pierwszej instancji, skierowana do Sądu jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.