II SA/Wa 1101/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bronisław Szydło (spr.), Sędzia WSA Adam Lipiński, Asesor WSA WSA Przemysław Szustakiewicz, Protokolant Michał Sułkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 02 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2004 r. Nr [...] w przedmiocie świadczenia przedemerytalnego oddala skargę Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 2004 r. nr [...], na podstawie art. 6c ust. 2 pkt 2 w związku z art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (t.j. Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514 z późn. zm.), w dalszej treści uzasadnienia zwanej ustawą o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2004 r. nr [...] orzekającą o odmowie przyznania Pani B.K. prawa do świadczenia przedemerytalnego. W uzasadnieniu takiego rozstrzygnięcia Wojewoda [...] podniósł, że nie spełnia ona warunków określonych w art. 37k powołanej ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu uzasadniających przyznanie jej prawa do świadczenia przedemerytalnego. Wyjaśnił, że wnioskodawczyni w dniu rejestracji jako bezrobotnej w Urzędzie Pracy. W. nie spełniała warunków do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, bowiem w okresie 18-stu miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, tj. od [...] maja 2002 r. do [...] listopada 2003 r., była wprawdzie zatrudniona przez okres 365 dni, jednak w tym czasie nie osiągnęła wynagrodzenia w kwocie co najmniej najniższego wynagrodzenia. Wobec tego, że p. B. K. w dniu rejestracji nie spełniała warunków do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, Wojewoda [...] uznał, że decyzja Prezydenta W.odmawiająca przyznanie jej prawa do świadczenia przedemerytalnego nie narusza prawa, nie może więc być zmieniona i dlatego zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, B. K. wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody [...] i utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydenta W.. W uzasadnieniu skargi zarzuciła naruszenie art. 37k ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, bowiem Wojewoda [...] nie rozważył, że w okresie przed zarejestrowaniem w urzędzie pracy była zatrudniona w wymiarze ½ etatu i otrzymywała wynagrodzenie dla tego wymiaru najniższe i od takiego wynagrodzenia odprowadzane były składki ubezpieczenia. Podniosła, że w warunkach znacznego bezrobocia, była zmuszona zgodzić się na warunki proponowane przez pracodawcę i dlatego przyjęła propozycję pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy, za stosowne do takiego wymiaru, najniższe wynagrodzenie. Twierdziła, że spełnia wszystkie warunki do przyznania świadczenia przedemerytalnego, bowiem ukończyła 50 lat życia, legitymuje się okresem zatrudnienia ponad 30 lat, ostatnia umowa o pracę została z nią rozwiązana z przyczyn dotyczących zakładu pracy i otrzymywała najniższe wynagrodzenie łącznie przez 365 dni w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, powołując się na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Innymi słowy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie niniejszego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Rozpatrując skargę p. B. K. pod tym kątem Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Z dyspozycji art. 37k ust. 1 powołanej ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu wynikają dwie podstawowe przesłanki, które muszą być spełnione łącznie, aby przysługiwało prawo do świadczenia przedemerytalnego. Mianowicie osoba ubiegająca się o to świadczenie musi spełniać warunki do uzyskania: 1. statusu bezrobotnego, 2. prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Pierwsza przesłanka uzasadniająca przyznanie prawa do świadczenia przedemerytalnego w tym trybie w niniejszej sprawie została spełniona i jej zaistnienie nie jest przez żądną ze stron kwestionowane. Istota sprawy sprowadza się zatem do oceny, czy skarżąca spełniała warunki przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Zgodnie z art. 23 ust. 2a powołanej ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej najniższego wynagrodzenia. Zdaniem Sądu, Wojewoda [...] w sposób należyty wykazał, że B.K. nie spełniła tego podstawowego warunku do przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego. Skarżąca bowiem przez okres 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji (od [...] maja 2002 r. do [...] listopada 2003 r.) była zatrudniona przez okres 365 dni w wymiarze ½ etatu i nie otrzymała z tego tytułu wynagrodzenia w kwocie co najmniej najniższego wynagrodzenia ogłoszonego w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 22 grudnia 2000 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie najmniejszego wynagrodzenia za pracę pracowników (Dz. U. Nr 121, poz. 1308), ustalonego w okresie od 1 stycznia 2001 r. do 31 grudnia 2002 r. na kwotę 760 złotych, a od 1 stycznia 2003 r. na kwotę 800 zł – zgodnie z ustawą z dnia 10 grudnia 2002 r. – o minimalnym wynagrodzeniu (Dz. U. Nr 200, poz. 1679). Dlatego też Sąd uznał, że zaskarżona decyzja Wojewody [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta W. o odmowie p. B.K. prawa do świadczenia przedemerytalnego jest uzasadniona w świetle postanowień powołanej ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu i w związku z tym, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), skargę oddalił.