II SA/Wa 1103/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.) Sędzia WSA Adam Lipiński Sędzia WSA Andrzej Kołodziej Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi M. O. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę. Komendant Wojewódzki Policji w L., działając na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6, art. 18 ust. 5 pkt 4, art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t. j. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525) oraz art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) - dalej: kpa, decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...], cofnął M. O. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich, przyznane na mocy decyzji z dnia [...] września 2006 r. nr [...], w związku z ustaleniem, iż przeciwko wymienionemu toczy się postępowanie karne o czyn z art. 263 § 2 kk (przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu – narażenie na niebezpieczeństwo) oraz w związku z naruszeniem zasad przechowywania amunicji. Pismem z dnia [...] grudnia 2010 r. wymieniony, reprezentowany przez pełnomocnika, złożył odwołanie od przedmiotowej decyzji. Komendant Główny Policji po rozpatrzeniu odwołania, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 268a kpa, art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), decyzją z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] listopada 2010 r. W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji organ wyjaśnił, że w myśl art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, organ Policji cofa pozwolenie na broń osobom, o których mowa, m.in. w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, tj. wzbudzającym uzasadnioną obawę, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, przy czym, jako okoliczność tę obawę w szczególności uzasadniającą ustawodawca wskazał m.in. także toczące się postępowanie karne o przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu. Komendant wskazał, że z akt sprawy wynika, iż M. O. został oskarżony o popełnienie czynów z art. 263 § 2 kk oraz art. 160 § 1 kk. W dniu [...] stycznia 2011 r. w sprawie ww. zapadł wyrok, który jest nieprawomocny, w związku z czym wymieniony nadal jest oskarżony o to, że od bliżej nieustalonego czasu do dnia [...] października 2009 r. w R. przy ul. [...] posiadał bez wymaganego zezwolenia amunicję różnego typu w ilości 67 sztuk, tj. o czyn z art. 263 § 2 kk oraz o to, że w dniu [...] października 2009 r. w R. nie poinformował funkcjonariuszy Straży Pożarnej prowadzących akcję gaśniczą pożaru posesji przy ul. [...] w R., że w płonącym budynku znajduje się duża ilość sprawnej amunicji, narażając tym samym funkcjonariuszy na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia bądź zdrowia, tj. o czyn z art. 160 § 1 kk. W ocenie organu odwoławczego, w rozpoznawanej sprawie ustawowa przesłanka obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji została spełniona, co oznacza, że strona, stosownie do dyspozycji art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy, nie powinna posiadać pozwolenia na broń. Jej postępowanie budzi bowiem uzasadnioną obawę możliwości użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Komendant Główny Policji odnosząc się do drugiej podstawy prawnej cofnięcia M. O. pozwolenia na broń, zastosowanej przez organ I instancji, tj. art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, mocą którego ustawodawca przyznał organom właściwym w sprawach pozwoleń na broń kompetencję cofnięcia prawa do broni w sytuacji, gdy osoba je posiadająca naruszy zasady bezpiecznego przechowywania broni i amunicji, określone w art. 32 ust. 1 ustawy, a skonkretyzowane przepisami rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 03 kwietnia 2000 r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji (Dz. U. Nr 27, poz. 343), odrzucił ten przepis jako dodatkową podstawę rozstrzygnięcia sprawy. Organ odwoławczy wyjaśnił, że organ I instancji przyjął, iż strona naruszyła zasady przechowywania amunicji, przechowując ją w pudełkach tekturowych, mimo że strona amunicji tej w ogóle nie miała prawa posiadać, dlatego też jest oskarżona o nielegalne posiadanie amunicji (art. 263 § 2 kk). Z tego też względu organ prowadzący postępowanie karne w sprawie uznał, że nie należy dodatkowo obejmować ściganiem niewłaściwego przechowywania nielegalnej amunicji, dlatego też nie można zarzucić stronie nieprawidłowego przechowywania amunicji, której w ogóle nie powinna mieć. W ocenie Komendanta Głównego Policji żadne argumenty odwołania, w tym pozytywne opinie z miejsca zamieszkania, nie eliminują faktu toczącego się przeciwko stronie postępowania karnego m.in. o czyn wymierzony w życie i zdrowie. Zaznaczył, że organ prowadzący postępowanie administracyjne nie jest uprawniony do orzekania o winie w postępowaniach karnych, a także do oceny, czy i jakie przestępstwo posiadacz pozwolenia na broń faktycznie popełnił, nie ma też kompetencji do badania prawidłowości postępowania karnego, w tym weryfikacji zasadności zastosowanej kwalifikacji prawnej czynu. Pismem z dnia 13 kwietnia 2011 r. M. O., reprezentowany przez pełnomocnika, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2011 r. nr [...], wnosząc o jej uchylenie, uchylenie decyzji ją poprzedzającej oraz załączenie do akt sprawy akt Sądu Rejonowego w R. w sprawie o sygn. [...]. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że w czasie postępowania administracyjnego złożył wniosek o zawieszenie postępowania administracyjnego z powodu toczącego się postępowania karnego, które na chwilę obecną jest w fazie postępowania odwoławczego, zakładając uniewinnienie przynajmniej od jednego ze stawianych zarzutów. Postępowanie karne determinuje bowiem wynik postępowania administracyjnego i w przypadku uniewinnienia odpadają zarzuty, iż skarżący należy do kategorii osób wymienionych w ustawie o broni i amunicji, którym należy cofnąć pozwolenie na broń z powodu toczącego się postępowania karnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów uznać należy, iż nie narusza ona prawa. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy zostały spełnione przez skarżącego przesłanki uzasadniające cofnięcie mu pozwolenia na broń palną myśliwską. Zgodnie z treścią art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, który znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie, w myśl regulacji zawartej w art. 18 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Wyżej powołany przepis przewiduje więc dwie główne okoliczności przemawiające za cofnięciem pozwolenia na broń: - cechy charakteru strony lub jej sposób życia i działania sprawiają, że zachodzi obawa użycia przez nią broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, - strona jest skazana lub toczy się wobec niej postępowanie karne o popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, co powoduje powstanie obawy użycia przez nią broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Sposób sformułowania omawianego przepisu wskazuje na to, iż zaistnienie drugiej z powyższych przesłanek powoduje obligatoryjne cofnięcie pozwolenia na broń. Z samego faktu skazania lub toczenia się postępowania karnego odnośnie wskazanych rodzajów przestępstw, ustawodawca wywiódł bowiem skutek równoznaczny z pojawieniem się obawy, że dana osoba użyje broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Pojawienie się zaś takiej obawy jest wystarczające do tego, aby odebrać stronie posiadane przez nią uprawnienie. W przedmiotowej normie prawnej nie znajduje się żadne rozróżnienie odnośnie tego, czy skazanie lub toczenie się postępowania dotyczącego przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, odnosi się do czynów popełnionych w sposób umyślny, czy też nieumyślny. Niezależnie bowiem od kwestii umyślności, każde przestępstwo z ww. powoduje pojawienie się obawy, o której mowa w omawianym przepisie. Aby więc możliwym było cofnięcie pozwolenia na broń, jej posiadacz musi należeć do kategorii osób skazanych prawomocnym wyrokiem za ww. przestępstwa, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw, lub też sposób postępowania czy cechy charakteru posiadacza broni rodzą uzasadnioną obawę, iż mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Podkreślenia także wymaga to, iż prawo do posiadania broni nie należy w Polsce do kategorii praw i wolności obywatelskich. Jest to bowiem uprawnienie ściśle reglamentowane i to także w zakresie korzystania z prawa przyznanego już wcześniej prawomocną decyzją administracyjną. Z powyższego punktu widzenia warunki uzyskania pozwolenia na broń i jej posiadania winny być badane w sposób restrykcyjny. Możliwość cofnięcia pozwolenia na broń nie może zaś być postrzegana jako zamach na swobody obywatela, a jedynie jako działanie prewencyjne zmierzające do zapewnienia szeroko rozumianego bezpieczeństwa (patrz wyrok NSA z dnia 30 października 2008 r. sygn. akt II OSK 1296/07). Przechodząc do realiów niniejszej sprawy wskazać należy, iż okolicznością niesporną jest fakt, iż wobec skarżącego, wskutek wniesionych apelacji, nadal toczy się postępowanie karne dotyczące kwestii popełnienia przez stronę m.in. czynu opisanego w art. 160 kk, tj. przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu. Taka okoliczność sprawia, że spełniona zostaje przesłanka z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, zmuszająca organ do cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni. Organ nie był zaś zobligowany do tego, aby badać kwestie umyślności zarzucanego stronie czynu. Sam fakt toczenia się postępowania karnego odnośnie popełnienia przedmiotowego przestępstwa, uzasadnia pojawienie się obawy, o jakiej mówi ustawodawca w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Stąd więc także wynika wniosek, iż w niniejszym postępowaniu nie zachodzi konieczność badania winy, czy niewinności skarżącego w zakresie objętym zarzutem postawionym w akcie oskarżenia. Niezależnie bowiem od tego, iż poza sądem karnym, przed którym toczy się postępowanie wywołane wniesieniem aktu oskarżenia, organ administracji, czy sąd administracyjny nie mają uprawnień do tego, aby wypowiadać się w kwestii winy skarżącego, omawiana norma prawna nakłada na organ obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w sytuacji, gdy toczy się postępowanie karne. Stąd więc nie zachodzi konieczność oczekiwania na wynik sprawy karnej i uzależniania od tego wyniku treści decyzji w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni. Fakt toczenia się postępowania karnego związanego z zarzutem popełnienia przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu ustawodawca uznał bowiem za równoznaczny z istnieniem powyższej obawy. Nadto kwestia zawieszenia przedmiotowego postępowania była już przedmiotem rozstrzygnięcia przez organ w odrębnym postępowaniu. Stąd tutejszy Sąd nie posiada uprawnień do badania tej materii. Uwypuklenia wymaga również to, iż na istnienie obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, wywołanej faktem toczenia się przedmiotowego postępowania karnego, bez wpływu pozostają pozytywne opinie środowiskowe posiadane przez skarżącego. Według ustawodawcy toczące się postępowanie karne jest wystarczającą przesłanką świadczącą o pojawieniu się omawianej obawy. W tym stanie sprawy, uznając iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy oraz że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.). ----------------------- 2