II SA/Wa 1108/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska, Sędziowie WSA Anna Mierzejewska (spr.), Joanna Kube, Protokolant Izabela Filipowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2008 r. sprawy ze skargi I. K. na decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie wypłaty zaległego uposażenia oddala skargę Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2008 r., na podstawie art. 105 par. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), oraz par. 4 zarządzenia nr 52 Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia 29 sierpnia 2007 r., w sprawie właściwości przełożonych w niektórych sprawach osobowych, umorzył postępowanie w sprawie z wniosku I. K. z dnia 3 kwietnia 2008 r. w przedmiocie wypłaty zaległego uposażenia oraz innych świadczeń pieniężnych za okres sześciu miesięcy od dnia zwolnienia ze służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego rozkazem personalnym Szefa ABW nr [...] z dnia [...] lipca 2002 r. W uzasadnieniu rozkazu personalnego organ wskazał, że pismem z dnia 3 kwietnia 2008 r. Pan I. K. wystąpił do Szefa ABW z wnioskiem o wypłatę uposażenia za okres sześciu miesięcy od dnia zwolnienia ze służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. W uzasadnieniu wniosku powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 kwietnia 2004 r. sygn. akt. K45/02, oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 stycznia 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 1986/07, z których to orzeczeń zdaniem w/w wynika, iż okres pozostawania w służbie wskutek wydania rozkazów o zwolnieniu, winien być dłuższy o co najmniej sześć miesięcy. Dalej organ podał, że Szef ABW rozstrzygnął już kwestię wypłaty Panu I. K. zaległego uposażenia za okres od dnia 1 sierpnia 2002 r. do dnia 8 lipca 2004 r. Na podstawie art. 114 ust. 1-2, oraz art. 121 ust. 3 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. Nr 74, poz. 676 ze zm.), rozkazem personalnym nr 1682 z dnia 28 lipca 2005 r. odmówiono Panu I. K. wypłaty uposażenia, oraz innych świadczeń pieniężnych za sporny okres. Przywołana decyzja jest prawomocna i ostateczna. Rozstrzygnięcie w zakresie odmowy wypłaty uposażenia za okres dwóch lat od dnia 1 sierpnia 2002 r. do dnia 8 lipca 2004 r., skutkuje tym, że postępowanie o wypłatę uposażenia oraz innych świadczeń pieniężnych za okres sześciu miesięcy licząc od dnia 29 lipca 2002 r. jest bezprzedmiotowe i zgodnie z art. 105 kodeksu postępowania administracyjnego, podlega umorzeniu. I. K. wystąpił z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, rozstrzygniętej powyższą decyzją, podnosząc, że rozkaz z dnia 28 lipca 2005 r. wydany w przedmiocie wypłaty zaległego uposażenia jest nieważny i dlatego z mocy ustawy należy się zaległe uposażenie. Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 r., na podstawie art. 138 par. 1 pkt. 1, w związku z art. 127 par. 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpoznaniu wniosku z dnia 23 maja 2008 r. o ponowne rozpoznanie sprawy rozstrzygniętej decyzją Szefa ABW nr [...] z dnia [...] maja 2008 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ ponownie wskazał, że sprawa wypłaty zaległego uposażenia za okres wskazany we wniosku został już ostatecznie rozstrzygnięty rozkazem personalnym z dnia [...] lipca 2005 r., w konsekwencji czego nie może być ponownie rozpoznany przez Szefa ABW. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji lub stwierdzenie jej nieważności oraz o zasądzenie kosztów. W uzasadnieniu skargi zarzucił, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 114 ust. 1 - 2 oraz art. 121 ust. 3 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu ze zmianami, par. 4 zarządzenia nr 52 Szefa ABW z dnia 29. 08. 2007 r., art. 50 ust. 1, art. 230 ust. 1 pkt. 1 oraz art. 114 ust. 1 w zw. z art. 115 i w zw. z art. 118 ust 1 i art. 228 ust 1 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. Nr 74 , poz. 676 z 2002 r. ze zm.), art. 156 par. 1 pkt. 2 kodeksu postępowania administracyjnego. Dalej zarzucił, iż wydając zaskarżoną decyzję organ zignorował zapatrywania prawne Wymiaru Sprawiedliwości tj. orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego i Trybunału Konstytucyjnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 §1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 105 par. 1 kpa., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe. organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. O bezprzedmiotowości postępowania mówimy wówczas, jeżeli brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie co do jej istoty. W niniejszej sprawie, zdaniem Sądu została wydana decyzja orzekająca co do jej istoty, tj. decyzja Szefa ABW nr [...] z dnia [...] lipca 2005 r. orzekająca o braku prawa Pana I. K. do uposażenia za okres obejmujący również, wskazany przez skarżącego okres w 2002 r. Wobec powyższego organ prawidłowo umorzył postępowanie w przedmiotowej sprawie ponieważ występuje tożsamość sprawy rozstrzygniętej wcześniejszą decyzją ostateczną. Żądanie wydania, w takiej sytuacji przez ten sam organ następnej decyzji, w sprawie rozstrzygniętej wcześniej decyzją ostateczną z dnia [...] lipca 2008 r., która pozostaje w obiegu prawnym, należy uznać za całkowicie bezpodstawne, a przede wszystkim niedopuszczalne. Gdyby organ w takiej sytuacji wydał decyzję byłaby ona dotknięta wadą nieważności (art. 156 par 1 pkt. 3 kpa). Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 w zw. z art. 132 cytowanej ustawy, - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.