II SA/Wa 1108/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska, Sędziowie WSA Janusz Walawski, Sławomir Antoniuk (spr.), Protokolant asystent sędziego Bartosz Piwoński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2012 r. sprawy ze skargi K. D. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz postanowienie [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości, 3. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącej K. D. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 oraz art. 97 § 1 k.p.a., utrzymał w mocy postanowienie [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] o zawieszeniu postępowania w sprawie cofnięcia K. D. pozwolenia na broń palną myśliwską. W uzasadnieniu powyższego postanowienia Komendant Główny Policji podniósł, iż organ I instancji postanowieniem z dnia [...] lutego 2012 r., powołując się na art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., zawiesił postępowanie w sprawie cofnięcia K. D. pozwolenia na broń palną myśliwską, z uwagi na toczące się przeciwko niej w Sądzie Okręgowym w [...] ([...]) postępowanie karne o popełnienie czynu z art. 229 § 1 k.k. Zgodnie zaś z art. 18 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe lub skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo przeciwko życiu lub zdrowiu, przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia. [...] Komendant Wojewódzki Policji stwierdził, że rozpatrzenie sprawy dotyczącej cofnięcia K. D. pozwolenia na broń palną myśliwską uzależnione jest od wyniku toczącego się postępowania karnego, stąd też zasadnym stało się zawieszenie postępowania administracyjnego do czasu prawomocnego zakończenia postępowania karnego. W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik K. D. zarzucił organowi I instancji naruszenie przepisów art. 18 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, poprzez przyjęcie, że dają one podstawę do wszczęcia z urzędu, w trybie art. 61 § 4 k.p.a., postępowania w sprawie cofnięcia odwołującej się pozwolenia na broń. Zdaniem strony, przywołane przepisy nie stanowią podstawy do wszczęcia takiego postępowania ponieważ dotyczą osób prawomocnie skazanych, podczas gdy K. D. jest osobą niekaraną. Z tego względu pełnomocnik strony wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i umorzenie prowadzonego postępowania administracyjnego. Komendant Główny Policji nie znalazł podstaw do uwzględnienia zażalenia i rozstrzygnięciem z dnia [...] kwietnia 2012 r. utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż zawieszenie postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. zasadne jest jedynie w sytuacji, gdy na przeszkodzie rozpatrzeniu sprawy administracyjnej co do istoty staje problem prawny (zagadnienie wstępne), od którego rozstrzygnięcia przez inny organ lub sąd zależne jest wydanie decyzji w sprawie administracyjnej. Organ odwoławczy wyjaśnił, że ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. z 2011 r. Nr 38, poz. 195) zmieniono między innymi treść przepisu art. 118 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z nowym brzmieniem tego przepisu, obowiązującym od dnia 10 marca 2011 r., pozwolenia na broń nie może posiadać osoba, w szczególności, skazana za przestępstwo umyślne. Skoro zatem wobec strony toczy się postępowanie karne o przestępstwo umyślne (a takim jest zarzucany jej czyn z art. 299 § 1 k.k.), to wynik tego postępowania ma istotne znaczenie dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy dotyczącej cofnięcia jej pozwolenia na broń. Wynik tego postępowania stanowi zatem zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., bez rozstrzygnięcia którego nie jest możliwe zastosowanie norm prawa materialnego. Organ I instancji wszczął bowiem postępowanie w sprawie cofnięcia pozwolenia, które jest uzależnione od wyniku sprawy karnej strony, a wynik ten ustalić może tylko sąd, a nie organ administracji publicznej prowadzący niniejsze postępowanie. Organ ten nie może więc wydać decyzji merytorycznej w sprawie cofnięcia stronie pozwolenia na broń bez prawomocnego rozstrzygnięcia jej sprawy karnej. Ponadto, przepisy ustawy o broni i amunicji w brzmieniu obowiązującym od 10 marca 2011 r. nie przewidują możliwości cofnięcia pozwolenia na broń na etapie toczącego się postępowania karnego, jak to było możliwe w myśl art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 w brzmieniu obowiązującym przed 10 marca 2011 r. Przepis ten stanowił wówczas, że właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Przepis ten dopuszczał zatem merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy już w przypadku toczącego się postępowania karnego o przestępstwo przeciwko zdrowiu, życiu lub mieniu (tu cofnięcie było obligatoryjne), a także w przypadku postępowań karnych dotyczących innych przestępstw, o ile okoliczności ich popełnienia oraz cechy osobowe oskarżonego dawały podstawę do obaw, iż może on użyć broni sprzecznie z prawem. Dlatego zawieszenie postępowania w tym stanie prawnym nie było zasadne, tj. nie miało podstaw faktycznych (toczące się postępowanie karne nie stanowiło wówczas zagadnienia prejudycjalnego, skoro umożliwiało merytoryczne zakończenie sprawy administracyjnej, co potwierdzają orzeczenia sądów administracyjnych. Organ wskazał także, iż nowelizacja przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 sytuację tę zmieniła diametralnie. O ile obecnie organ Policji ustali, iż przeciwko osobie posiadającej pozwolenie na broń toczy się postępowanie karne i zainicjuje z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia tego pozwolenia, to zasadne jest zawieszenie tego postępowania do czasu rozstrzygnięcia postępowania karnego (jego efektem może być skazanie wnioskodawcy). Ponadto, jeśli postępowanie karne o przestępstwa wskazane w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a i b toczy się przeciwko osobie, która posiada już pozwolenie na broń, to zgodnie z art. 19 ust. 1 a Policja może odebrać jej broń i amunicję oraz dokumenty potwierdzające legalność jej posiadania do czasu prawomocnego zakończenia tego postępowania, na okres nie dłuższy niż 3 lata. Bez wątpienia w przeciwieństwie do twierdzeń pełnomocnika zawartych w odwołaniu - wolą ustawodawcy nie jest zatem, by osoby, przeciwko którym toczy się postępowanie karne mogły dysponować bronią. Mając powyższe na uwadze, Komendant Główny Policji stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie zasadnym było zastosowanie dyspozycji art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., tj. zawieszenie z urzędu postępowania w sprawie cofnięcia stronie pozwolenia na broń palną myśliwską. Tym samym zarzuty pełnomocnika strony o naruszeniu przez organ przepisów prawa materialnego oraz procesowego należało uznać za bezzasadne. Postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2012 r. stało się przedmiotem skargi wniesionej przez pełnomocnika K. D. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] lutego 2012 r. strona skarżąca podniosła zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, w brzmieniu nadanym nowelą ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, poprzez niewłaściwą jego wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż w stosunku do osób, które posiadają pozwolenie na broń palną, a wobec której toczy się przed Sądem postępowanie karne o przestępstwo umyślne, uzasadnione jest wszczęcie z urzędu postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie przedmiotowej broni, podczas gdy wymienione powyżej przepisy prawa w żaden sposób nie mogą stanowić podstawy prawnej do zastosowania ich w niniejszej sprawie albowiem skarżąca, jako osoba niekarana nie wypełnia żadnej z przesłanek do tego, aby zostać podmiotem, o którym mowa w art. 18 ust. 1 pkt 2 i art. 15 ust.1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Ponadto strona skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego, mające istotny wpływ na treść zapadłego w sprawie orzeczenia: 1) art. 105 § k.p.a., poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego (w związku z treścią z art. 184 Konstytucji RP) wynika, iż postępowanie administracyjne winno być umorzone z uwagi na jego wszczęcie bez wymaganej prawnej podstawy; 2) art. 97 1 pkt 4 k.p.a., poprzez zawieszenie przedmiotowego postępowania do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia wyżej wskazanego postępowania karnego, podczas gdy przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji w nowym brzmieniu, jednoznacznie definiuje krąg osób, co do których organ administracyjny może wszcząć z urzędu postępowanie w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni, bądź odmówić wydania pozwolenia na broń (m.in. osoby prawomocnie skazane za przestępstwo umyślne), nie regulując kwestii zawieszenia postępowania, w stosunku do osób, wobec których toczy się postępowanie karne. W ocenie strony skarżącej dokonana przez organy Policji wykładnia art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji w nowym brzmieniu, prowadzi do obejścia przepisów ustawy, które zostały doprecyzowane przez prawodawcę nowelą z dnia 5 stycznia 2011 r., poprzez wyłączenie z kręgu osób, o których mowa w ww. artykule, tj. osób co do których dopiero toczy się postępowanie o popełnienie przestępstwa. Powoduje to, iż organ administracyjny w dalszym ciągu stosuje w tej materii przepisy uprzednio obowiązujące, tyle że pod pretekstem zastosowania innych przepisów k.p.a. - instytucji zawieszenia postępowania administracyjnego. W niniejszej zaś sprawie nie występuje zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., przez które rozumie się sytuacje, w których wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem, nie jest możliwe bez uprzedniego rozstrzygnięcia wstępnego zagadnienia prawnego. W analizowanym przypadku organ może, a wręcz powinien na obecnym etapie postępowania, wydać decyzję merytoryczną, w oparciu o istniejący stan faktyczny, bez konieczności oczekiwania na prawomocne zakończenie postępowania karnego toczącego się wobec skarżącej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270). Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga zasługuje na uwzględnienie. Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest to, czy postępowanie karne o przestępstwo umyślne, toczące się wobec strony postępowania w sprawie o cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej prowadzonego na podstawie przepisów ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. Nr 38, poz. 195 ze zm.), stanowi w tym postępowaniu zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., uzasadniające zawieszenie postępowania. Zgodnie z powołanym wyżej przepisem, organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Przepis ten określa zatem jedną z przesłanek obligatoryjnego zawieszenia postępowania administracyjnego. Pojęcie zagadnienia wstępnego użyte w powołanym przepisie jest sporne, nie mniej przyjmuje się, że zagadnieniem wstępnym w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. są kwestie (zagadnienia) prawne, które ujawniły się w toku postępowania i dotyczą istotnej dla sprawy przesłanki decyzji albo z przepisów prawa materialnego wynika wprost konieczność rozstrzygnięcia danej kwestii prawnej. Obowiązek wyjaśnienia sprawy pod względem faktycznym i prawnym należy do organu administracji publicznej prowadzącego postępowanie, należy zatem przyjąć, że zagadnieniem wstępnym w rozumieniu powyższego przepisu może być tylko zagadnienie prawne, którego rozstrzygnięcie należy do właściwości innego organu lub sądu i zagadnienie to może być przedmiotem odrębnego postępowania przed takim organem lub sądem. Nie chodzi tu zatem o wyjaśnienie nawet poważnych wątpliwości dotyczących aspektów prawnych sprawy będącej przedmiotem postępowania administracyjnego, lecz o rozstrzygnięcie zagadnienia prawnego przez inny organ lub sąd. Zawieszenie postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. uzależnione jest od wystąpienia łącznie trzech przesłanek: postępowanie administracyjne jest w toku, zagadnienie wstępne nie zostało jeszcze rozstrzygnięte oraz rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd (zob. orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 19 maja 1998 r., sygn. akt I SA 1874/97, z dnia 21 września 2001 r., sygn. akt I SA 2314/00). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 lipca 2003 r., sygn. akt II SA 427/02 (niepubl.) podkreślił, iż prejudycjalność zachodzi tylko wtedy, gdy rozstrzygnięcie co do pewnej kwestii prawnej stanowi wiążącą przesłankę wydania decyzji w postępowaniu głównym. Oznacza to, że bez rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd wydanie decyzji w danej sprawie jest niemożliwe. Musi zatem istnieć wyraźny związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej a zagadnieniem wstępnym. W przypadku braku takiego związku zawieszenie postępowania na tej podstawie nie jest dopuszczalne. Kodeks postępowania administracyjnego nie określa wyraźnie podstaw prawnych ww. zależności. W orzecznictwie przyjmuje się, że przesądza o niej treść przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę prawną decyzji administracyjnej i w nich nakazuje ich poszukiwać (zob. wyroki NSA: z dnia 22 października 1991 r., sygn. akt SA/Wr 936/91, ONSA 1991, nr 3-4, poz. 90 oraz z dnia 22 grudnia 1993 r., sygn. akt SA/Wr 1160/93, ONSA 1995 nr 1, poz. 21). Z kolei w literaturze przedmiotu przyjmuje się, że zagadnieniem wstępnym nie może być wyjaśnienie okoliczności faktycznych (por. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2009, str. 479). Związek zagadnienia wstępnego z rozpoznaniem sprawy administracyjnej i wydaniem decyzji w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. wyraża się zatem relacją, w której brak rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd stanowi bezwzględną przeszkodę do wydania decyzji przez organ orzekający w sprawie. W sytuacji, gdy związek ten nie występuje, nie jest dopuszczalne zawieszenie postępowania. Organ administracji jest obowiązany zatem do zawieszenia postępowania administracyjnego na podstawie wymienionego przepisu tylko wtedy, gdy w sprawie wystąpi zagadnienie, którego brak rozstrzygnięcia wyklucza każde, zarówno pozytywne, jak i negatywne dla strony zakończenie postępowania administracyjnego. Zawieszając postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie organy Policji przyjęły, iż wynik postępowania karnego toczącego się w stosunku do skarżącego przed Sądem Okręgowym w [...], stanowi zagadnienie wstępne w postępowaniu w sprawie o cofnięcie pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. W ocenie Sądu, w świetle zaprezentowanych wyżej uwag, stanowisko organu, co do konieczności zawieszenia postępowania administracyjnego w takiej sytuacji jest błędne. Przesłanki cofnięcia wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej zostały, poprzez odesłanie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o baronii amunicji, enumeratywnie wymienione w art. 15 ust. 1 tej ustawy. Przepis ten został znowelizowany ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym. Zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji w brzmieniu obowiązującym przed datą wejścia w życie wskazanej wyżej nowelizacji, tj. przed 10 marca 2011 r., pozwolenia na broń nie wydawało się osobom, co do których istniała uzasadniona obawa, że mogły użyć broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności zaś skazanym prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczyło się postępowanie karne o popełnienie tych przestępstw. Ustawodawca, mając na względzie fundamentalną zasadę domniemania niewinności oraz zasadę proporcjonalności zrezygnował z rozwiązania cofania uprawnień posiadania broni w stosunku do osób, wobec których toczy się postępowanie karne. W obecnie obowiązującym brzmieniu przepis ten stanowi, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: a) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, b) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo: - przeciwko życiu i zdrowiu, - przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia. Ustawodawca w wyniku nowelizacji ustawy o broni i amunicji "zrezygnował" zatem z obowiązującej wcześniej zasady, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom "wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstw" wymienionych w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Taki stan, zdaniem Sądu oznacza, że organy Policji nie mogą w sposób dowolny zmieniać woli ustawodawcy poprzez stosowanie takich instytucji prawnych, które pozwalałyby na obejście ustanowionych przepisów. Zaprezentowane zatem w zaskarżonym postanowieniu stanowisko organu, zgodnie z którym do czasu rozstrzygnięcia sprawy karnej toczącej się przeciwko skarżącej organ administracji publicznej ma obowiązek zawiesić postępowanie administracyjne w sprawie o wydanie pozwolenia na broń, albowiem brak rozstrzygnięcia ww. sprawy karnej uniemożliwia zastosowanie przepisów prawa materialnego, nie ma umocowania w obowiązujących przepisach ustawy o broni i amunicji. Fakt toczącego się postępowania karnego w stosunku do strony postępowania o cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., gdyż okoliczność ta nie stanowi przeszkody do rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji. Nie ma zatem podstaw do zastosowania, w okolicznościach kontrolowanej sprawy, instytucji zawieszenia postępowania z przyczyn wskazanych w zaskarżonym postanowieniu. Wbrew twierdzeniom zawartym w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, stanowiska organu nie uzasadnia również treść art. 19 ust. 1a znowelizowanej ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z tym przepisem, Policja może za pokwitowaniem odebrać broń i amunicję oraz dokumenty potwierdzające legalność posiadania broni osobie posiadającej broń zgodnie z przepisami, przeciwko której toczy się postępowanie karne o przestępstwa określone w art. 15 ust. 1 pkt 6, do czasu prawomocnego zakończenia tego postępowania, na okres nie dłuższy niż 3 lata. Przepis ten umożliwia organom Policji działanie prewencyjne wobec osoby posiadającej pozwolenie na broń (fizyczne odebranie broni i amunicji), lecz w żaden sposób nie odnosi się do samego uprawnienia (pozwolenia) do posiadania broni. Nie można zatem z przepisu tego wywieść, iż postępowanie w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej winno być zawieszone w sytuacji, gdy w stosunku do wnioskodawcy toczy się postępowania karne. Reasumując, w ocenie Sądu, organy Policji dopuściły się naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. W oparciu o art. 152 ww. ustawy Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonego postanowienia w całości. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 ww. ustawy.