II SA/Wa 1109/15

Starszy Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Lucyna Picho po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2016 r. w Warszawie na posiedzeniu niejawnym wniosku M. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi M. G. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia: umorzyć postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy. W toku postępowania M. G. zwróciła się do Sądu z wnioskiem z dnia 3 marca 2016 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia w jej sprawie adwokata (k- 98). Wskazać należy, że w przedmiotowej sprawie skarżąca złożyła wcześniej wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, a referendarz sądowy postanowieniem z dnia 9 listopada 2015 r., umorzył postępowanie w zakresie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych i przyznał prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata (k-33). W następstwie powyższego Okręgowa Rada Adwokacka w W. wyznaczyła do reprezentowania interesów skarżącej adwokata A. W. R. (k-52). Mając na względzie powyższe zważono, co następuje: Rozpoznając wniosek na wstępie należy stwierdzić, że w myśl przepisu art. 243 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U.2012.270 ze zm.), dalej "ustawa p.p.s.a."), prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Podkreślenia wymaga, że prawomocne orzeczenie wydane w przedmiocie prawa pomocy wyklucza rozpoznanie następnego wniosku złożonego w tym samym postępowaniu sądowoadministracyjnym, przez tę samą stronę, w tym samym zakresie, opartego na tych samych podstawach faktycznych. Taka sytuacja występuje w niniejszej sprawie. Jak wskazano już wcześniej postanowieniem z dnia 9 listopada 2015 r., referendarz sądowy przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata i umorzył w zakresie kosztów sądowych. Jednocześnie, do chwili obecnej, prawo to nie zostało skarżącej cofnięte na podstawie art. 249 ustawy p.p.s.a. Powyższe oznacza, że w toku całego postępowania sądowego (aż do jego prawomocnego zakończenia) skarżąca zwolniona jest od kosztów sądowych. Z tych względów skarżąca nie może skutecznie domagać ponownego przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. Z tych względów rozpoznanie ponownie złożonego przez skarżącą wniosku jest zbędne. Stosownie zaś do art. 249a ustawy p.p.s.a. jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 249a i art. 258 § 4 ustawy p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji postanowienia.