II SA/Wa 111/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Andrzej Kołodziej Sędzia WSA - Stanisław Marek Pietras Asesor WSA - Przemysław Szustakiewicz (spr.) Protokolant: - Monika Niewińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] i [...] w przedmiocie transferu zasiłku dla bezrobotnych 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej decyzji, 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. II SA/Wa 111/06 UZASADNIENIE Minister Pracy i Polityki Społecznej, działając na podstawie art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. Nr 99, poz. 1001 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), decyzją nr [...];[...] z dnia [...] listopada 2005 r. utrzymał w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] września 2005 r. nr [...] orzekającą o zachowaniu prawa do świadczeń z tytułu bezrobocia, przyznanych na podstawie ustawodawstwa [...], na okres od [...] marca 2005 r. do [...] kwietnia 2005 r. dla Pani M. M. W uzasadnieniu organ stwierdził, iż dnia [...] marca 2005 r. Pani M. M. została zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy w G. jako osoba bezrobotna. W dniu [...] marca 2005 r. do Wojewódzkiego Urzędu Pracy [...] wpłynął wniosek strony o stwierdzenie zachowania prawa do zasiłku dla bezrobotnych nabytego w [...] na okres poszukiwania pracy w Polsce. Strona przedstawiła formularz E-303 będący podstawą do dokonania "transferu" świadczeń z tytułu bezrobocia zgodnie z art. 69 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71. Z powyższego formularza wynika, że zainteresowana powinna zgłosić się do dyspozycji polskich służb zatrudnienia najpóźniej do dnia [...] stycznia 2005 r. Tymczasem Pani M. stawiła się w Powiatowym Urzędzie Pracy w G. dopiero w dniu [...] marca 2005 r. Należy wskazać, że formularz E-303 został wystawiony z datą [...] marca 2005 r. W związku z naruszeniem terminu na rejestrację w powiatowym urzędzie pracy, pismem z dnia [...] marca 2005 r. Wojewódzki Urząd Pracy [...] zwrócił się do [...] ([...] instytucja właściwa) z wnioskiem o zajęcie stanowiska w sprawie transferu zasiłku Pani M. M. Służby [...] poinformowały Marszałka Województwa [...], że termin na dokonanie rejestracji w przypadku strony nie może zostać przedłużony, a świadczenia z tytułu bezrobocia mogą zostać wypłacone za okres od [...] marca 2005 r. do [...] kwietnia 2005 r. Służby [...] wskazały też, że na początku stycznia 2005 r. Pani M. złożyła w [...] wniosek o wydanie formularza E-303 umożliwiającego transfer świadczeń z tytułu bezrobocia przysługujących jej od dnia [...] stycznia 2005 r. Natychmiastowe wystawienie formularza E-303 nie było możliwe, a Pani M. M. została poinformowana, że powinna niezwłocznie zarejestrować się we właściwym powiatowym urzędzie pracy w Polsce. W dniu [...] marca 2005 r. Pani M. stawiła się osobiście w [...] i odebrała formularz E-303. Jednocześnie Pani M. oświadczyła, że została zarejestrowana we właściwym powiatowym urzędzie pracy w Polsce z zachowaniem terminu wskazanego w formularzu E-303, który upłynął z dniem [...] stycznia 2005 r. Organ podkreślił, że jednak z akt sprawy wynika, że strona została zarejestrowana w dniu [...] marca 2005 r. W tej sytuacji Marszałek Województwa [...] wydał decyzję o zachowaniu prawa do świadczeń z tytułu bezrobocia, przyznanych stronie na podstawie ustawodawstwa [...], na okres od [...] marca 2005 r. do [...] kwietnia 2005 r. Od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie zachowując termin do wniesienia odwołania określony w art. 129 § 2 kpa. W odwołaniu domagała się wypłaty świadczeń z tytułu bezrobocia, przyznanych na podstawie ustawodawstwa [...], za okres od [...] stycznia 2005 r. do [...] kwietnia 2005 r. Jednak zdaniem Ministra osoba bezrobotna uprawniona do świadczeń z tytułu bezrobocia, udająca się do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej w celu poszukiwania pracy, zachowuje prawo do tych świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 1408/71 i rozporządzeniu Rady (EWG) nr 574/72. Tak więc aby zachować prawo do świadczeń z tytułu bezrobocia, bezrobotny musi zarejestrować się jako poszukujący pracy w służbach zatrudnienia państwa poszukiwania pracy. Warunek ten uważa się za spełniony w odniesieniu do okresu poprzedzającego rejestrację, jeżeli zainteresowany dokona jej w ciągu siedmiu dni, licząc od dnia, w którym przestał pozostawać w dyspozycji służb. Wobec tego brak jest podstaw do wzruszenia decyzji wydanej przez organ orzekający w pierwszej instancji. Od powyższej decyzji Pani M. M. złożyła skargę w dniu [...] grudnia 2005 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze podniosła ona, iż po zaprzestaniu pracy w [...] zdecydowała się na transfer zasiłku dla bezrobotnych do Polski, ale właściwy [...] urząd pracy nie był w stanie przygotować druku E-303 od razu. Wobec tego, gdy powróciła do kraju w pierwszych dniach stycznia 2005 r. zgłosiła się do Powiatowego Urzędu Pracy W G., gdzie poinformowano ją, że rejestracja nie jest możliwa, ponieważ nie posiada dokumentów wystawionych przez [...] służby zatrudnienia i dopiero po dostarczeniu dokumentów została ona zarejestrowana jako bezrobotna. Jednak zasiłek został jej przyznany tylko za jeden miesiąc. Zdaniem skarżącej fakt, że nie zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy w G. w styczniu 2005 r. nie wynikał z jej winy, a był spowodowany niekompetencją urzędników, za którą nie może ponosić odpowiedzialności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na podstawie art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga oceniona pod tym względem zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z powodów innych, niż podniesione w skardze. W myśl bowiem art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W rozpatrywanej sprawie bezsporne jest, że Marszałek Województwa [...] postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2005 r., działając na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zawiesił z urzędu postępowanie dotyczące przyznania Pani M. M. prawa do transferu zasiłku dla bezrobotnych na zasadach wspólnotowej koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Zgodnie z treścią art. 102 kpa, w czasie zawieszenia postępowania organ administracji publicznej może podejmować czynności niezbędne w celu zapobieżenia niebezpieczeństwu dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnym szkodom dla interesu społecznego. Oznacza to, iż w trakcie zawieszonego postępowania sprawa nie ma biegu, zaś organ administracji publicznej obowiązany jest, oprócz czynności podejmowanych w celu usunięcia przeszkód, określonych w art. 100 kpa, podejmować tylko czynności, które są dopuszczalne w zawieszonym postępowaniu. Nie może zatem wydać rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie, bez uprzedniego podjęcia zawieszonego postępowania z urzędu lub na żądanie strony. Obowiązek podjęcia zawieszonego postępowania, gdy ustąpiły przyczyny uzasadniające jego zawieszenie, wynika wprost z brzmienia art. 97 § 2 kpa, zaś formą realizacji tego obowiązku jest postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania, stosownie do treści art. 101 § 1 kpa, na które zgodnie z § 3 tego przepisu służy zażalenie. Niedopełnienie zatem powyższego obowiązku należy zakwalifikować jako rażące naruszenie prawa, określone w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. W myśl bowiem poglądów doktryny: "naruszenia prawa mają charakter rażący w takim przypadku, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażana stanowią zaprzeczenia stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Można powiedzieć, że czynności prowadzące do załatwienia sprawy lub samo jej załatwienie następuje w odniesieniu do stanu prawnego sprawy i jego elementów, lecz jak gdyby do ich kontratypów, do zanegowanych w całości lub w części treści przepisów regulujących stan prawny sprawy" (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, 7 wydanie, C.H. Beck, Warszawa 2005, str. 738). W tej sytuacji również zaskarżona decyzja utrzymująca w mocy decyzję obarczoną wadą rażącego naruszenia prawa, rażąco narusza prawo. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa, orzekł jak w sentencji wyroku. O zakresie, w jakim zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu orzeczono na podstawie art. 152 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.