II SA/Wa 1113/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak, Sędziowie WSA Andrzej Góraj (spr.), Janusz Walawski, Protokolant Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2010 r. sprawy ze skargi K.G. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę. K.G. w dniu [...] maja 2008 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Komendanta Głównego Policji w Warszawie z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] marca 2008 r. nr [...], nr [...], cofającą pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Komendant Wojewódzki Policji w P. decyzją z dnia [...] marca 2008 r. nr [...], nr [...] cofnął K.G. na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity z 2004 r. Dz. U. Nr 52, poz, 525 ze zm.), pozwolenie na broń palną myśliwską, ponieważ ustalił, że prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Z. z dnia [...] października 2007 r. sygn. akt [...] został on skazany za przestępstwo z art. 178a § 1 kk – prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości – przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji na karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych po 10 zł, oraz orzeczono wobec niego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 1 roku. W związku z powyższym, skarżący został uznany za osobę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, tj. co do której istnieje obawa, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu odwołania od powyższej decyzji nie znalazł podstaw do jej zmiany lub uchylenia. W dniu [...] kwietnia 2008 r. Komendant Główny Policji wydał decyzję, nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] marca 2008 r., nr [...]. Powyższa decyzja Komendanta Głównego Policji z stała się przedmiotem skargi K.G. do tutejszego Sądu. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przywrócenie pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr.153, poz.1269 z późn. zm.), Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ona prawa. Na obecnym etapie postępowania, jego istota sprowadzała się do wykonania zaleceń Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartych w wyroku uchylającym poprzednie rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zgodnie bowiem z regulacją zawartą w przepisie art.190 p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W świetle powyższego podnieść należy, iż Sąd II instancji przesądził, że przestępstwo, które popełnił skarżący, a za które został skazany, ma charakter umyślny przez co, po stronie sprawcy występuje świadomość znajdowania się w stanie nietrzeźwym. Sprawca takiego czynu świadomie godzi się na popełnienie przestępstwa, a także na ewentualne jego skutki w postaci śmierci i kalectwa innych osób, lub uszkodzenia pojazdów. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał również, że pomimo tego, iż przestępstwo popełnione przez skarżącego jest przestępstwem przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, to jego skutki mogą być takie same, jak przy przestępstwie przeciwko życiu, zdrowiu i mieniu. Prowadzenie przez skarżącego pojazdu w stanie nietrzeźwości świadczy o nieodpowiedzialności i braku wyobraźni sprawcy czynu, który naraża na uszczerbek życie, zdrowie i mienie, nie tylko swoje, ale także i innych uczestników ruchu drogowego. Takie zachowanie jest zaś wyrazem lekceważenia porządku prawnego i w tego rodzaju sytuacji istnieje uzasadniona obawa, że osoba taka może naruszyć zasadę bezwzględnej trzeźwości przy korzystaniu z pozwolenia na broń, lub w inny sposób użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wobec dokonania przez Naczelny Sąd Administracyjny wykładni prawnej przepisów leżących u podstaw wydania skarżonej decyzji oraz oceny stanu faktycznego, a także wobec związania tą wykładnią, tut. Sąd był zobligowany do tego, aby oddalić skargę jako niezasadną. Na marginesie wskazać także należy, iż prawo do posiadania broni nie należy w Polsce do kategorii praw i wolności obywatelskich. Jest to bowiem uprawnienie ściśle reglamentowane i to także w zakresie korzystania z prawa przyznanego już wcześniej prawomocną decyzją administracyjną. Z powyższego punktu widzenia, warunki uzyskania pozwolenia na broń i jej posiadania, winny być badane w sposób restrykcyjny. Możliwość cofnięcia pozwolenia na broń nie może zaś być postrzegana jako zamach na swobody obywatela, a jedynie jako działanie prewencyjne zmierzające do zapewnienia szeroko rozumianego bezpieczeństwa (patrz wyrok NSA z dnia 30 października 2008 r. sygn. akt II OSK 1296/07). Stąd też każda zdarzenie dotyczące skarżącego, a poddające w wątpliwość jego odpowiedzialność, winno w rezultacie prowadzić do cofnięcia udzielonego mu zezwolenia na posiadanie broni. W tym stanie sprawy, uznając iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, oraz iż przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.).