II SA/Wa 1115/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędziowie WSA Adam Lipiński, Andrzej Kołodziej (spr.), , Protokolant specjalista Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2013 r. sprawy ze skargi L. K. na decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania stypendium ministra za wybitne osiągnięcia na rok akademicki 2012/2013 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości; 3. zasądza od Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego na rzecz L. K. kwotę 200 (dwieście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 178 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2012 r. poz. 572 z późn. zm.) oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) odmówił przyznania L. K., stypendium za wybitne osiągnięcia na rok akademicki 2012/2013. Organ zaznaczył, że zgodnie z art. 181 ust. 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, stypendium ministra za wybitne osiągnięcia może być przyznane studentowi szczególnie wyróżniającemu się w nauce lub posiadającemu wybitne osiągnięcia naukowe, artystyczne lub sportowe. Oceny, wniosków o przyznanie stypendium dokonuje zespół w skład którego wchodzi 27 ekspertów reprezentujących osiem obszarów nauki i sztuki. Zespół ekspertów uchwalił, że wniosek może uzyskać maksymalnie 100 punktów z czego 5 punktów - za średnią ocen, a 95 punktów - za wybitne osiągnięcia. Wspomniany Zespół przyznawał od 0 do 5 punktów za każde wymienione we wniosku osiągnięcie, dbając o zachowanie porównywalności osiągnięć i obiektywizm oceny. Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego na podstawie przedstawionego przez Zespół ekspercki protokołu oceny stwierdził, iż wniosek L. K. o przyznanie stypendium uzyskał 5 punktów - za pierwszą pozycję na liście wniosków z danego kierunku uszeregowanej według średniej ocen (za średnią 5,00). Natomiast osiągnięcia wymienione we wniosku studenta, zdaniem organu nie stanowiły – osiągnięć określonych w § 2 ust. 4 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 1 września 2011 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłacania studentom stypendiów ministra za wybitne osiągnięcia (Dz. U. Nr 214, poz. 1270). Na podstawie rankingu wniosków uszeregowanego według największej liczby punktów organ ustalił, iż stypendium będzie przyznane 969 studentom, których wniosek uzyskał co najmniej 20 pkt. Wniosek L. K. został sklasyfikowany na 2298 pozycji. W dniu 17 stycznia 2013 r. L. K. złożył do organu wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego decyzją z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] grudnia 2012 r. Minister w uzasadnieniu decyzji zaznaczył, że wniosek L. K. został poddany ponownej ocenie jednak liczba punktów w stosunku do pierwotnej oceny nie uległa zmianie. L. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę, organ podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie, ale z powodów całkowicie odmiennych, aniżeli podnosi skarżący. Zezwala na to treść art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej ppsa, w myśl którego Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Postępowanie administracyjne cechuje, między innymi zasada skargowości z którą wiąże się możliwość wszczęcia postępowania wyłącznie na wniosek strony, przy czym wniosek wszczynający postępowanie musi być skutecznie wniesiony. Od decyzji Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] służy stronie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy na zasadach określonych w ustawie Kodeks postępowania administracyjnego. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy musi spełniać wymogi formalne przewidziane w art. 63 kodeksu postępowania administracyjnego, w tym zawierać również podpis osoby je wnoszącej. W przypadku, gdy wniosek, zawiera braki formalne, organ powinien wezwać do usunięcia w określonym terminie braków. W przewidzianym w ustawie terminie L. K. nadał w placówce pocztowej wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] . Jednakże pismo to nie zostało podpisane. Braku formalnego nie zauważył również organ, który rozpatrzył wniosek bez wezwania do podpisania wniosku. Tymczasem wskazany brak formalny spowodował, że nie można uznać pisma strony za wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Brak podpisu strony lub jej pełnomocnika pod wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, gdy nie zostanie usunięty, uniemożliwia wywołanie skutku prawnego wniesionego odwołania. (por. B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. C.H. Beck Warszawa 2006, s. 363 i 584). Postępowanie odwoławcze przed organami administracji publicznej jest wszczynane wyłącznie na wniosek strony (art. 127 § 1 kpa). Konsekwencją braku skutecznie wniesionego przez stronę wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy jest uznanie, iż postępowanie zostało wszczęte z urzędu, a zatem z rażącym naruszeniem prawa, stanowiącym podstawę do stwierdzenia nieważności orzeczenia organu administracji publicznej na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Wobec powyższego, na mocy art. 145 § 1 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku. W myśl art. 152 ustawy Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, natomiast o zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ww. ustawy.