II SA/Wa 1118/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska - Matusiak po rozpoznaniu w dniu 21 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku J. L. z dnia 13 kwietnia 2011 r. o wstrzymanie wykonania decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską p o s t a n a w i a: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji- J. L. (dalej jako skarżący) w skardze z 13 kwietnia 2011 r. na decyzję Komendanta Głównego Policji z [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że myślistwo jest od lat jego pasją, a w jego kultywowaniu oczywistym jest, że broń stanowi podstawowy walor myśliwego, który świadczy o jego prestiżu w środowisku łowieckim oraz nawiązuje do historii i tradycji łowiectwa. Z tych powodów zachodzi ścisły związek emocjonalny między myśliwym a jego bronią. Dodatkowo broń dla myśliwego jest świadectwem polowań, w których brał udział oraz jego dokonań łowieckich. Zatem wartość broni ze względów emocjonalnych jest dla niego o wiele wyższa niż możliwa do uzyskania wartość rynkowa. Wskazał, że posiadana przez niego broń ze względu na swe właściwości nie może być zastąpiona żadną inną bronią. Konkludując skarżący wskazał, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji spowoduje konieczność zbycia (utraty) broni, z którą jest emocjonalnie związany przez fakt, że od lat jest myśliwym i doprowadzi do nieodwracalnych skutków oraz spowoduje powstanie szkody majątkowej, a przede wszystkim niemajątkowej. W piśmie procesowym z 5 września 2011 r. skarżący podtrzymał swój wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zawarty w skardze Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej jako "ppsa") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Złożenie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu strona skarżąca winna tak określić ewentualną szkodę i wskazać na skutki, które trudno będzie odwrócić, by Sąd mógł stwierdzić, w oparciu o konkretne dane, że jej wielkość może być znaczna, a skutki wykonania decyzji istotnie trudne do odwrócenia. Wymieniony w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Ustawodawca szczegółowo i rygorystycznie wyznaczył sądowi orzekającemu w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przesłanki orzeczenia zgodnego z roszczeniem wnioskującego, uzależniając tę możliwość od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji sąd administracyjny może orzec tylko, gdy stwierdzi, że wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (zob. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/2004.). W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie przywiązanie emocjonalne do broni, właściwości posiadanej broni oraz pasja skarżącego do myślistwa nie stanowią uzasadnienia do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Należy zwrócić przy tym uwagę, że skarżący wcale nie musi sprzedawać broni (i tym samym nie ponosi szkody niematerialnej), może bowiem ją oddać do depozytu właściwej jednostki Policji. W świetle powyższego, argumenty przedstawione przez skarżącego nie stanowią zatem spełnienia przesłanek, o których mowa w przepisie 61 § 3 ppsa. Dodatkowo zważyć należy, że z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie wynika również by spełniona została którakolwiek z przesłanek dotyczących wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wobec powyższego, należy uznać, że brak jest podstaw do zastosowania ochrony w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Z tych względów wniosek skarżącego nie mógł zostać uwzględniony i na podstawie art. 61 § 3 i 5 ppsa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w postanowieniu.