II SA/Wa 1119/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski (spr.), Sędziowie WSA Ewa Marcinkowska, Przemysław Szustakiewicz, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2011 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia z urzędu do dalszego pełnienia służby oddala skargę Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...]stycznia 2011 r., działając na podstawie art. 32 ust. 1 oraz art. 36 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) zwolnił [...] M. C. - referenta [...]- z dniem [...]lutego 2011 r. z zajmowanego stanowiska i z dniem [...]lutego 2011 r. przeniósł z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komendzie Rejonowej Policji [...]. Na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. rozkazowi nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu wskazano, iż wydany rozkaz stanowi realizację wniosku personalnego Dyrektora [...] KGP, mającego na celu wzmocnienie pionu prewencji Komendy Rejonowej Policji [...]. Natomiast rygor natychmiastowej wykonalności uzasadniono ważnym interesem społecznym tożsamym z interesem służby, przejawiającym się w konieczności niezwłocznego zapewnienia prawidłowego funkcjonowania wskazanych jednostek Policji. Od powyższego rozkazu M. C. złożył odwołanie do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, w którym wniósł o wstrzymanie - na podstawie art. 135 k.p.a. - natychmiastowego wykonania decyzji oraz uchylenie rozkazu w całości i przekazanie sprawy do rozpoznania organowi I instancji. W dalszej części odwołania stwierdził, że decyzja nie może pozostać w obrocie prawnym z powodu rażącego naruszenia prawa proceduralnego i materialnego, polegającego na: - niepowiadomieniu o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu, - naruszeniu jego uprawnień wynikających z art. 10 k.p.a., - naruszeniu jego słusznego interesu poprzez pominięcie rozważań w tej kwestii, a "służba w dotychczasowej komórce organizacyjnej odpowiadała mu pod względem finansowym, czasu służby i wolnego", - zastosowaniu rygoru natychmiastowej wykonalności pomimo braku przesłanek określonych w art. 108 k.p.a., - naruszeniu art. 7, art. 77, art. 107 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego i niewłaściwe uzasadnienie rozkazu. Ponadto wskazał, że art. 36 ustawy o Policji stanowi o możliwości przeniesienia policjanta do innej miejscowości, on zaś został przeniesiony w ramach tej samej miejscowości. Zauważył, że decyzja jest niewykonalna, gdyż nie wiadomo na jakie stanowisko i do jakiej komórki organizacyjnej następuje przeniesienie, zaś w KRP [...] nie ma stanowiska równorzędnego referenta [...]. W jego ocenie przeniesienie do jednostki szczebla powiatowego jest faktycznie degradacją, a degradacja jest poważną karą dyscyplinarną. Dodał również, że w rozkazie nie wskazano liczby nadgodzin, które ma do wykorzystania. Zdaniem strony w postępowaniu pominięto prawdziwe przyczyny przeniesienia i podano fikcyjne. Do odwołania załączył dwa raporty skierowane do Komendanta Głównego Policji wraz z odpowiedzią. Ponadto wskazał na naruszenie § 18 ust. 1, 2 i 3 Statutu [...]. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2011 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał na charakter służby w Policji podlegającej określonym rygorom i ograniczeniom. Warunkiem jej pełnienia jest - wynikająca z art. 25 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - dyspozycyjność, która polega na poddaniu się szczególnej dyscyplinie służbowej, której każdy policjant gotów jest się podporządkować. Granice tej dyspozycyjności określa ustawa o Policji oraz wydane na jej podstawie akty wykonawcze. W myśl art. 36 ust. 1 ustawy o Policji, policjant może być przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę. Przywołany przepis nie wskazuje przesłanek uzasadniających podjęcie takiej decyzji, co daje możliwość właściwemu przełożonemu rozstrzygnięcia sprawy w granicach uznania administracyjnego. Organy uprawnione do podejmowania decyzji w tym zakresie zostały określone w art. 36 ust. 2 cytowanej ustawy. W rozpatrywanym przypadku właściwym przełożonym jest Komendant Główny Policji, który może przenieść bądź delegować policjanta na obszarze całego państwa. Podano, iż Komenda Rejonowa Policji [...] na dzień 1 lutego 2011 r. posiadała 35 wakatów. Dlatego też wzmocnienie wskazanej jednostki o policjanta ze stosownym doświadczeniem i kwalifikacjami zawodowymi jest ze wszech miar celowe i zasadne. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ stwierdził, że argumenty w nim zawarte nie zasługują na uwzględnienie. Nawet uznanie, że w sprawie ewentualnie doszło do uchybienia art. 10 k.p.a. nie stanowi, że mogło to mieć wpływ na wynik sprawy. Naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. nie uzasadnia bowiem uchylenia decyzji, jeśli nie towarzyszy mu takie naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik postępowania administracyjnego. W analizowanej sprawie nie doszło do uchybienia zasadzie czynnego udziału strony w postępowaniu, które miałoby wpływ na ostateczny wynik postępowania. Organ nie zgodził, się też z zarzutem nieuwzględnienia słusznego interesu strony. Komendant Główny Policji zważył bowiem interes strony oraz interes społeczny i dał prymat temu drugiemu. Nie zasługuje również na uznanie zarzut braku przesłanek do zastosowania rygoru natychmiastowej wykonalności. Ważny interes społeczny jest bowiem w tym wypadku tożsamy z interesem służby. Wykonywanie ustawowych zadań Policji jest uzależnione od stabilizacji etatowej i personalnej w poszczególnych jednostkach, w tym przypadku Komendzie Głównej Policji i w Komendzie Rejonowej Policji [...]. W odniesieniu do argumentu o naruszeniu art. 36 ust. 1 ustawy o Policji poprzez przeniesienie do dalszego pełnienia służby w tej samej miejscowości, organ zauważył, że trudno sobie wyobrazić taką sytuację, że policjant może być przeniesiony do pełnienia służby w innej miejscowości, a nie ma takiej możliwości przeniesienia na równorzędne stanowisko służbowe w tej samej miejscowości. Co do zarzutu jakoby decyzja była niewykonalna, bo nie wskazuje na jakie stanowisko został przeniesiony policjant, wskazał, że Komendant Główny Policji w granicach swoich kompetencji nakreślonych art. 32 ust. 1 cyt. ustawy, uprawniony był do podjęcia decyzji jedynie co do zwolnienia policjanta ze stanowiska służbowego w Komendzie Głównej Policji i przeniesienia go do pełnienia służby w Komendzie Rejonowej Policji [...]. Organem właściwym do mianowania na konkretne stanowisko służbowe w KRP [...] jest natomiast komendant tej jednostki. Przepisy ustawy o Policji nie kategoryzują jednostek organizacyjnych Policji i w myśl stosownych przepisów pragmatycznych grupa zaszeregowania w przypadku stanowisk wykonawczych jest jednakowa. Tym samym zarzuty strony odnośnie "degradacji" uznać należy za odnoszące się jedynie do kwestii o charakterze prestiżowym, a zatem nie mających znaczenia w niniejszym postępowaniu. Organ nadmienił, że rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...]lutego 2011 r. Komendant Rejonowy Policji [...] mianował M. C. na równorzędne stanowisko, tj. referenta w 3 grupie zaszeregowania, z mnożnikiem 1,35 i dodatkiem służbowym w dotychczasowej wysokości oraz dodatkiem [...]. Odnośnie niewskazania w rozkazie personalnym o przeniesieniu liczby nadgodzin, wyjaśniono, iż zaskarżony rozkaz personalny jest rozstrzygnięciem kształtującym sytuację prawną policjanta wyłącznie w zakresie miejsca pełnienia służby, zaś co do sugestii pominięcia prawdziwych przyczyn przeniesienia, których istnienie dowodzić mają raporty dołączone do odwołania, organ stwierdził, że zakres badania tego argumentu wykraczałby poza przedmiot tego postępowania. Organ podkreślił również, że przepisy Statutu [...], na które powołuje się zainteresowany, stanowią ochronę przed jednostronną zmianą warunków pracy lub płacy na niekorzyść pracownika, natomiast M. C. został przeniesiony do jednostki Policji w tej samej miejscowości, a następnie mianowany na stanowisko służbowe z korzystniejszymi od dotychczasowych parametrami finansowymi (tj. z dodatkiem [...]). W tym stanie sprawy nie można stwierdzić, że jest to zmiana na niekorzyść. W odniesieniu do wniosku M. C. o wstrzymanie natychmiastowego wykonania decyzji organ stwierdził, że w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z uzasadnionym przypadkiem, o jakim mowa w art. 135 k.p.a. Nie może tu być mowy ani o wadliwości decyzji nieostatecznej, ani o wywołaniu przez jej wykonanie nieodwracalnych skutków prawnych, czy też zmianie okoliczności uzasadniających nadanie rygoru. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. C. zarzucił powyższej decyzji naruszenie art. 77 § 2, 80 i 107 k.p.a. oraz naruszenie art. 36 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.). Wskazując na powyższe skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania, a także domagał się wstrzymania wykonania decyzji. W uzasadnieniu skargi podniósł, iż organ I instancji nie powiadomił go o wszczęciu postępowania, nie dał możliwości wniesienia do postępowania jakichkolwiek dowodów, a nawet zapoznać się z materiałami zebranymi przez organ Policji. Organ II instancji rozstrzygając w sprawie kierował się wyłącznie interesem społecznym, nie dostrzegając interesu strony. Skarżący zarzucił organowi, iż nie wskazał prawdziwej przyczyny jego przeniesienia i podał, że pozostaje ona w związku z jego raportami, które skierował do Komendanta Głównego Policji, w których zarzucił swojemu bezpośredniemu przełożonemu nienależyte wypełnianie obowiązków służbowych oraz niezapewnienie właściwych warunków socjalnych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując się na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne, sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności zaskarżonego aktu administracyjnego z prawem obowiązującym w dacie jego wydania. Skarga analizowana w aspekcie tych podstaw nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Służba w Policji jest szczególnym rodzajem służby publicznej podlegającym określonym rygorom i ograniczeniom. Stosunek służbowy policjanta charakteryzuje się dyspozycyjnością, która polega na poddaniu się szczególnej dyscyplinie służbowej, której policjant gotów jest się podporządkować (art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji). Granice tej dyspozycyjności określa ustawa o Policji i wydane na jej podstawie akty wykonawcze. Zwolnienie skarżącego z zajmowanego stanowiska referenta [...] Komendy Głównej Policji i przeniesienie do dalszego pełnienie służby w Komendzie Rejonowej Policji [...] nastąpiło na podstawie art. 32 ust. 1 oraz art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji. Zgodnie z art. 36 powołanej ustawy, policjant może być przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę. Kryteria, na jakich oparto się, podejmując decyzję o przeniesieniu skarżącego do Komendy Rejonowej Policji, odnoszą się wprost do wykorzystania kadr w Policji. Skoro skarżący w nowym miejscu służby mianowany został na równorzędne stanowisko służbowe, to działanie organu na podstawie art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji mieściło się w sferze uznaniowej przełożonego służbowego i prawa nie narusza. Rozkaz Komendanta Głównego Policji został zaopatrzony w rygor natychmiastowej wykonalności z uwagi na tożsamy z interesem służby interes społeczny, wyrażający się koniecznością zapewnienia właściwego toku realizacji zadań powierzonych poszczególnym jednostkom Policji. Argumentacja zawarta w obszernym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jest wystarczająca, odnosi się do wszystkich zarzutów odwołania i spełnia wymagania art. 107 § 3 k.p.a. Organ wskazał zarówno na przesłanki faktyczne, powodujące przeniesienie funkcjonariusza do innej jednostki Policji, jak i przepisy prawa, które były podstawą podjętej decyzji. Jeśli zaś chodzi o zachowanie przez organ warunków do wydania decyzji uznaniowej, to należy stwierdzić, że słuszny interes, o którym mowa w art. 7 k.p.a. nie stoi w zasadniczej sprzeczności z podjętą decyzją, a ponadto należy wskazać, że argumentacja skarżącego kwestionująca przedmiotową decyzję, głównie ze względów prestiżowych, nie równoważy potrzeb służby - Policji. W sprawie nie można zarzucić organom obu instancji naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podjęte w sprawie rozkazy organ doręczył skarżącemu, który składając odwołanie zajął stanowisko w sprawie. Z istoty sprawy nie wynikała potrzeba przeprowadzania w niej postępowania dowodowego. Z akt osobowych skarżącego wynika, iż rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2008 r. został on mianowany z dniem 1 lutego 2008 r. na stanowisko referenta [...] Komendy Głównej Policji. W pozostającej w tych aktach opinii służbowej dotyczącej służby M. C. za okres od 1 lutego 2008 r. do 12 stycznia 2011 r. w nazwie zajmowanego stanowiska podano, referent. Nie może zatem budzić wątpliwości, iż skarżący zajmował stanowisko referenta, a nie asystenta, jak to wskazano w złożonej na rozprawie "karcie opisu stanowiska pracy". Zwalniając skarżącego z zajmowanego stanowiska i przenosząc do innej jednostki Policji Komendant Główny Policji nie był właściwy do określenia stanowiska jakie policjant miał zająć w Komendzie Rejonowej Policji [...]. Tym organem był Komendant tej jednostki, który rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r. mianował skarżącego na stanowisko referenta z uposażeniem i dodatkiem służbowym w wysokości dotychczas pobieranej, a ponadto został mu przyznany dodatek [...]. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 marca 2002 r., sygn. akt II SA 350/01 w sytuacji, gdy funkcjonariusz został przeniesiony na równorzędne stanowisko służbowe, nie można mówić o naruszeniu art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w wyroku.