II SA/Wa 1119/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Ewa Pisula-Dąbrowska, Protokolant referent stażysta Małgorzata Ciach, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2015 r. sprawy ze skargi J.R. na postanowienie Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę J. R. wnioskiem z dnia [...] grudnia 2012 r. zwrócił się o wznowienie postępowania zakończonego decyzją [...] Komendanta [...] PSP w K. z dnia [...] września 2011 r. w przedmiocie przyznania i wypłaty zaległego uposażenia. Wnioskodawca jako podstawę prawną żądania wskazał art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. oraz powołał się na wyrok Sądu Apelacyjnego w K. z dnia [...] października 2011 r. [...] Komendant [...] PSP postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013 r. odmówił wznowienia postępowania argumentując, że od wyroku Sądu Apelacyjnego w K. do złożenia wniosku o wznowienie postępowania upłynął ponad rok, uchybiono zatem terminowi miesięcznemu na wniesienie podania. Po rozpatrzeniu zażalenia, Komendant Główny PSP postanowieniem z dnia [...] lutego 2013 r. uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. [...] Komendant [...] PSP po ponownym rozpatrzeniu sprawy, postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r. odmówił wznowienia postępowania. Komendant Główny PSP, po rozpatrzeniu zażalenia strony, postanowieniem z dnia [...] maja 2013 r. uchylił zaskarżone postanowienie o odmowie wznowienia postępowania i wznowił postępowanie administracyjne. Organ odwoławczy uznał bowiem, iż należało w pierwszej kolejności ustalić jaki dokument należy przyjąć jako źródło informacji o nowych okolicznościach oraz precyzyjnie określić przesłankę wstępną wskazaną w art. 148 § 1 k.p.a. W tym celu wystosował do J. R. pismo z prośbą o podanie konkretnie z jakiego dokumentu uzyskał informacje o zaistnieniu okoliczności będących podstawą do wznowienia postępowania oraz kiedy otrzymał wspomniany wyrok Sądu Apelacyjnego w K. W odpowiedzi z dnia [...] maja 2013 r. zainteresowany poinformował, że o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania dowiedział się w dniu 12 grudnia 2012 r. "w czasie rozmowy telefonicznej z Sądem Najwyższym", który wyrokiem z dnia [...] grudnia 2012 r. oddalił skargę ZUS na wyrok Sądu Apelacyjnego w K. z dnia [...] października 2011 r. Ponadto poinformował, iż wyrok Sądu Apelacyjnego w K. otrzymał w dniu 24 listopada 2011 r. W świetle poczynionych ustaleń organ uznał, iż strona dochowała terminu jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia (określonego w art. 148 § 1 k.p.a.), zatem zostały spełnione wszystkie przesłanki do wznowienia postępowania, a postępowanie merytoryczne i wydanie stosownego rozstrzygnięcia w trybie art. 151 k.p.a., należeć będzie do organu pierwszej instancji, czyli [...] Komendanta [...] PSP. Postanowienie Komendanta Głównego PSP z dnia [...] maja 2013 r. stało się przedmiotem skargi wniesionej przez J. R. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie który wyrokiem z dnia 19 grudnia 2013 r. o sygn. akt II SA/Wa 1522/13 stwierdził nieważność zaskarżonego postanowienia i stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd wskazał, że organ odwoławczy nieprawidłowo zastosował art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylając zaskarżone postanowienie [...] Komendanta [...] PSP o odmowie wznowienia postępowania, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną i wydając postanowienie o wznowieniu postępowania. Uczynił to bowiem niejako "w zastępstwie" organu I instancji. Sąd wskazał bowiem, że organy właściwe do wznowienia postępowania wyznacza się na podstawie art. 150 k.p.a., a zgodnie z jego § 1 organem administracji publicznej właściwym w sprawach wymienionych w art. 149 jest organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji. Natomiast zgodnie z § 2 powołanego przepisu, jeżeli przyczyną wznowienia postępowania jest działalność organu wymienionego w § 1, o wznowieniu postępowania rozstrzyga organ wyższego stopnia, który jednocześnie wyznacza organ właściwy w sprawach wymienionych w art. 149 § 2. Sąd podkreślił, że przepisy o właściwości mają charakter bezwzględnie obowiązujący, a ich naruszenie skutkuje stwierdzeniem nieważności decyzji, o czym przesądza treść art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. Przypadki przejmowania kompetencji przez jeden organ administracyjny od drugiego nie mogą być dorozumiane bądź interpretowane rozszerzająco. Jeśli w art. 150 § 1 k.p.a. ustanowiono organ właściwy do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania, a w § 2 tego artykułu ustanowiono wyjątki, to nie można przenosić tych kompetencji na inne organy przez zastosowanie przepisów dotyczących właściwości organu odwoławczego. Przeciwko takiej wykładni przemawia odrębność celu i przedmiotu postępowania prowadzonego w trybie nadzwyczajnym od celu i przedmiotu realizowanych w trybie postępowania głównego. Wyrok ten stał się prawomocny z dniem 4 marca 2014 r. Komendant Główny PSP ponownie rozpoznając zażalenie J. R. z dnia [...] kwietnia 2013 r., postanowieniem z dnia [...] maja 2014 r., wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy postanowienie [...] Komendanta [...] PSP z dnia [...] kwietnia 2013 r. o nr [...] o odmowie wznowienia postępowania w sprawie przyznania i wypłaty zaległego uposażenia i innych świadczeń pieniężnych. W uzasadnieniu postanowienia Komendant Główny PSP wskazał, że analizując sprawę pod kątem formalnym należy rozważyć, czy J. R. wniósł podanie o wznowienie postępowania z zachowaniem wymaganego terminu, tj. w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Strona we wniosku o wznowienie nie podała jednak jakie wystąpiły nowe okoliczności czy dowody istniejące w dniu wydania decyzji, które nie były znane organowi, który wydał decyzję. Następnie organ wskazał, że już w uprzedniej fazie postępowania wystąpiono do strony pismem o podanie tych nowych okoliczności czy dowodów oraz o podanie daty otrzymania wyroku na który się powołuje. W złożonej odpowiedzi do organu z dnia [...] maja 2013 r., J. R. podał, że o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia dowiedział się w dniu 12 grudnia 2012 r., po otrzymaniu w czasie rozmowy telefonicznej informacji z Sądu Najwyższego o wydaniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną, wniesioną przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, jednakże poinformował również, że wyrok Sądu Apelacyjnego w K. z dnia [...] października 2011 r., doręczono mu w dniu 24 listopada 2011 r. Organ wskazał, że analizując zebrane dokumenty stwierdził, że istota rozstrzygnięcia zaskarżonego postanowienia [...] Komendanta [...] PSP jest prawidłowa bowiem J. R. nie zachował terminu jednomiesięcznego pomiędzy dniem, w którym dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, a dniem złożenia wniosku w tej sprawie. Wobec zaś podawania przez stronę różnych okoliczności sprawy, organ przyjął – zgodnie z głównym argumentem strony, że okolicznością będącą podstawą do wznowienia jest wyrok Sądu Apelacyjnego w K. z dnia [...] października 2011 r., który otrzymał w dniu 24 listopada 2011 r. Następnie organ stwierdził, że wyrok Sądu Apelacyjnego jest wyrokiem prawomocnym, a rozpatrzenie sprawy przed Sądem Najwyższym jest trybem nadzwyczajnym, a zatem od dnia 24 listopada 2011 r. do dnia złożenia wniosku o wznowienie postępowania upłynął ponad rok. Ponadto organ wskazał, że J. R. nie podał żadnych okoliczności faktycznych ani nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, a nieznanych organowi, który wydał decyzję. Podał jedynie wyroki sądowe lub akty administracyjne, które nie mają związku ze sprawą rozstrzygniętą decyzją, którą chce wzruszyć w trybie wznowienia. Organ podał, że wyrok Sądu Apelacyjnego w K. stwierdza, że J. R. w okresie zatrudnienia w latach 1978 – 1981 wykonywał takie same obowiązki jak mianowany funkcjonariusz pożarnictwa, a zajmowane przez niego stanowisko mogło być objęte również przez pracownika nieposiadającego aktu mianowania. Natomiast postanowienie Komendanta [...] PSP w G. z dnia [...] grudnia 2012 r. dotyczy możliwości sprostowania świadectwa służby. Nie ma to związku z decyzją, której uchylenia strona żąda w drodze wznowienia postępowania, a która dotyczy możliwości przyznania i wypłaty zaległego uposażenia i innych świadczeń pieniężnych. Ponadto sprawy poruszane zarówno w tym wyroku sądowym jak i w postanowieniu Komendanta [...] PSP są i były znane organom PSP, gdyż dokumentacja spraw dotyczących wnioskodawcy jest obszerna. Wyrok sądowy jedynie przedstawił inną interpretację okresu pracy strony dla celów emerytalnych w ramach systemu ubezpieczeń społecznych. Reasumując organ stwierdził, że J. R. nie dochował terminu określonego w art. 148 kpa a ponadto nie przedstawił nowych okoliczności lub dowodów, powołuje się jedynie gołosłownie na art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Postanowienie to stało się przedmiotem skargi J. R. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, uzupełnionej następnie pismem z dnia [...] lipca 2014 r. w której wniósł o jego uchylenie oraz uchylenie postanowienia [...] Komendanta [...] PSP z dnia [...] kwietnia 2013 r. z powodu rażącego naruszenia prawa. Wniósł również na podstawie art. 106 § 3 ppsa o dopuszczenie jako dowodu w sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o sygnaturze akt II SA/Wa 1522/13 z dnia 19 grudnia 2013 r. Wniósł też o ustalenie przez sąd rozpoznający sprawę, w jakiej dacie skarżący dowiedział się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania i wskazał na stronę 3 uzasadnienia powołanego wyroku. Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy a także rażące naruszenie przepisów postępowania tj. art. 151 § 1 k.p.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez zaniechanie odmowy uchylenia decyzji dotychczasowej (decyzji Nr [...]), zaniechanie przez Komendanta Głównego PSP stwierdzenia wydania z naruszeniem prawa zaskarżonej decyzji z dnia [...] września 2011 r. Nr [...], dokonanie dowolnej analizy stanu faktycznego sprawy i wydanie zaskarżonego orzeczenia. W uzasadnieniu orzeczenia skarżący podał, że swojego wniosku o wznowienie postępowania nie opierał na nowych dowodach. Następnie skarżący odniósł się do przepisu art. 148 § 1 kpa i wskazał, że do dnia 12 grudnia 2012 r., tj. do dnia, w którym otrzymał telefoniczną informację z Sądu Najwyższego o wydaniu wyroku z dnia [...] grudnia 2012 r., oddalającym skargę kasacyjną, nie zastanawiał nad wznowieniem postępowania, ponieważ myślał wtedy o sprawach ważniejszych, a ponadto wskazał, że uzasadnienie prawomocnego wyroku z dnia [...] października 2011 r. Sądu Apelacyjnego w K. nie zawierało informacji pouczających skarżącego o sposobie postępowania pod kątem nadzwyczajnych postępowań, właściwych dla uchylenia decyzji ostatecznych wadliwych. A to oznacza, zdaniem skarżącego, że jego podanie o wznowienie postępowania wpłynęło w terminie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i ponowił argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), zaś jedynym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Na wstępie wskazać należy, że instytucja wznowienia postępowania administracyjnego, uregulowana została w k.p.a. w rozdziale 12 – wznowienie postępowania w art. 145-152 k.p.a. i umożliwia ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zakończonej ostateczną decyzją. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania można podzielić na dwie fazy. W pierwszej z nich bada się formalne podstawy wznowienia (zachowanie terminu do zgłoszenia żądania wznowienia postępowania oraz wskazanie jednej z przesłanek enumeratywnie wymienionych w 145 § 1 k.p.a. lub art. 145a § 1 k.p.a.), w drugiej natomiast, organ po przeprowadzonym postępowaniu wydaje na podstawie art. 151 k.p.a. orzeczenie, którym: – odmawia uchylenia dotychczasowej decyzji (postanowienia), gdy ustali, że brak jest podstaw do jej uchylenia na mocy art. 145 § 1 lub art. 145a § 1, – uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi wystąpienie podstaw do jej uchylenia na mocy art. 145 § 1 lub art. 145a i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy, – stwierdza wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa, gdy wystąpią przesłanki negatywne określone w art. 146 § 1 i 2 wyłączające dopuszczalność uchylenia decyzji w trybie wznowienia postępowania. Tak więc, złożenie podania o wznowienie postępowania administracyjnego uruchamia postępowanie wstępne, w którym organ administracji bada wyłącznie, czy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest o ustawowe przesłanki wznowienia, enumeratywnie wymienione w art. 145 § 1 lub art. 145a § 1 oraz czy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148. Tylko w przypadku ujawnienia, iż podanie o wznowienie nie wskazuje przesłanek przewidzianych w art. 145 § 1 lub art. 145a § 1 bądź nie zachowany został termin do jego złożenia przewidziany w art. 148 k.p.a. – organ administracji może na podstawie art. 149 § 3 odmówić wznowienia postępowania. W pozostałych przypadkach organ administracji ma obowiązek wydać postanowienie o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 k.p.a.) i przeprowadzić postępowanie zgodne z zasadami określonymi w art. 150 i 151 k.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 czerwca 1999 r., sygn. akt IV SA 2391/98, LEX nr 47857). Podkreślić należy, iż ocena przyczyn wznowienia przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania jest niedopuszczalna, gdyż ustalenie, czy zachodzą podstawy wznowienia, może nastąpić wyłącznie w toku wznowionego postępowania. Sądowoadministracyjna kontrola zaskarżonego postanowienia wykazała, iż akt ten nie narusza prawa. Powyższe powoduje, iż skarga J. R., jako nieusprawiedliwiona, podlega oddaleniu. Należy podkreślić, że samo wniesienie podania o wznowienie postępowania przez zainteresowaną stronę, nie wszczyna automatycznie tego postępowania. O wznowieniu, bądź odmowie wznowienia postępowania rozstrzyga bowiem, stosownie do art. 149 k.p.a., właściwy organ. Złożenie wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego rozpoczyna dopiero pierwszy etap, w którym organ właściwy bada przesłanki formalne, niezbędne do uruchomienia tego postępowania. W przypadku wznowienia postępowania na żądanie strony - oznacza badanie, czy inicjatywa w sprawie wznowienia pochodzi od osoby mającej legitymację procesową (strony), czy wniosek złożono z zachowaniem terminów określonych w art. 148 i art. 145a § 2 K.p.a., a także czy wskazano przyczynę wznowienia, z katalogu ujętego w art. 145 § 1 i art. 145a § 1 K.p.a. Jeżeli wstępna weryfikacja powyżej wskazanych przesłanek pozwoli organowi administracji na stwierdzenie, że warunki formalne wniosku zostały spełnione, wydane zostanie postanowienie wznawiające postępowanie. Postanowienie takie, jak wskazano wyżej, skutkuje przejściem do kolejnej fazy postępowania, polegającej na przeprowadzeniu ustaleń w zakresie przyczyn wznowienia, a następnie wydaniu stosownego rozstrzygnięcia. Natomiast negatywna ocena wniosku, skutkuje odmową wznowienia postępowania. W kontrolowanej sprawie, zaskarżone zostało postanowienie wydane w trybie art. 149 § 3 K.p.a., odmawiające wznowienia postępowania. Oznacza to, iż sąd oceniając obecnie prawidłowość tego postanowienia bada wyłącznie to, czy organ miał podstawy do odmowy wznowienia postępowania z przyczyn formalnych, które powyżej zostały wskazane. Sąd nie kontroluje natomiast innych okoliczności, w tym zasadności podnoszonej przez J. R. we wniosku o wznowienie postępowania kwestii faktycznego wykonywania przez skarżącego pracy należącej do obowiązków funkcjonariuszy pożarnictwa. Sąd nie kontroluje zatem decyzji administracyjnych, wydanych w zwykłym (jurysdykcyjnym) toku instancji. Granice orzekania wyznaczone są tylko i wyłącznie granicami rozpatrywanej przez sąd sprawy, którą, co należy ponownie podkreślić, stanowi wyłącznie kwestia odmowy wznowienia postępowania. Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że trafne było stanowisko wyrażone w postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...], o odmowie wznowienia postępowania w sprawie przyznania i wypłat zaległego uposażenia i innych świadczeń pieniężnych, utrzymane następnie postanowieniem Komendanta Głównego PSP z dnia [...] maja 2014 r., iż podanie J. R. z dnia [...] grudnia 2012 r. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją [...] Komendanta [...] PSP z dnia [...] września 2011 r., w sprawie przyznania i wypłaty zaległego uposażenia i innych świadczeń pieniężnych, wniesione zostało z uchybieniem terminu do dokonania tej czynności oraz braku podania nowych okoliczności faktycznych ani nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, a nie znanych organowi, który wydał decyzję. J. R., jako podstawę prawną żądania wznowienia postępowania wskazał art. 145 § 1 pkt 5 kpa oraz powołał się na wyrok Sądu Apelacyjnego w K. z dnia [...] października 2011 r. Wskazać należy, że wprawdzie skarżący w treści wniosku z dnia [...] grudnia 2012 r. o wznowienie postępowania wskazuje, że o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania, wyroku Sądu Apelacyjnego, dowiedział się w dniu 12 grudnia 2012 r. po otrzymaniu w czasie rozmowy telefonicznej informacji z Sądu Najwyższego o wydaniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną, wniesioną przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych oraz w wyniku dokonania analizy postanowienia Komendanta [...] PSP w G. z dnia [...] grudnia 2012 r. w dniu [...] grudnia 2012 r. Ponadto poinformował, że wyrok Sądu Apelacyjnego w K. z dnia [...] października 2011 r., doręczono mu w dniu 24 listopada 2011 r. Odnośnie zaś co do oceny zachowania terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania administracyjnego z przyczyny określonej we wskazanym wyżej art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. zastosowanie znajdzie art. 148 § 1 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem, podanie o wznowienie postępowania wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Zgodzić się należy z organem, że analiza zebranych przez organ dokumentów upoważnia do stwierdzenia, że rozstrzygnięcie zaskarżonego postanowienia jest prawidłowe. Po pierwsze wskazać należy, że J. R. nie zachował terminu jednomiesięcznego pomiędzy dniem, w którym dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, a dniem złożenia wniosku w tej sprawie. Zdaniem Sądu, organ zasadnie przyjął, wobec podawania przez stronę różnych okoliczności sprawy, że okolicznością będącą podstawą do wznowienia postępowania jest wyrok Sądu Apelacyjnego w K. z dnia [...] października 2011 r., który otrzymał skarżący w dniu 24 listopada 2011 r. W tej kwestii wypowiedział się bowiem skarżący w piśmie z dnia [...] maja 2013 r. W złożonej odpowiedzi do organu z dnia [...] maja 2013 r., na postanowienie z dnia [...] maja 2013 r., J. R. podał wprawdzie, że o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia dowiedział się w dniu 12 grudnia 2012 r., po otrzymaniu w czasie rozmowy telefonicznej informacji z Sądu Najwyższego o wydaniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną, wniesioną przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, jednakże poinformował również, że wyrok Sądu Apelacyjnego w K. z dnia [...] października 2011 r., doręczono mu w dniu 24 listopada 2011 r. (akapit nr 2 na stronie 2 pisma skarżącego). Podkreślić należy, że wyrok Sądu Apelacyjnego jest wyrokiem prawomocnym, a rozpatrzenie sprawy przed Sądem Najwyższym jest trybem nadzwyczajnym, a zatem skoro skarżący otrzymał wyrok Sądu Apelacyjnego, w oparciu o który uznał, że istnieją przesłanki do wznowienia postępowania w sprawie uchylenia decyzji [...] Komendanta [...] PSP w K. z dnia [...] września 2011 r., w przedmiocie przyznania i wypłaty zaległego uposażenia w dniu 24 listopada 2011 r. to niewątpliwie do dnia złożenia wniosku o wznowienie postępowania w dniu [...] grudnia 2012 r., upłynął okres o jakim mowa w art. 148 § 1 k.p.a. Zdaniem sądu, twierdzenie J. R. o zachowaniu terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania, w okolicznościach niniejszej sprawy uznać należy za nieuprawnione. Sąd nie podziela poglądu skarżącego, że w wyroku z dnia 19 grudnia 2013 r. o sygn. akt II SA/Wa 1522/13, który to wyrok jest Sądowi znany z urzędu, Sąd rozpoznający sprawę uznał, że skarżący o okoliczności bądź dowodzie, o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. dowiedział się w dniu 12 grudnia 2012 r., o czym ma świadczyć zapis na stronie 3 tego orzeczenia. Otóż wskazać należy, że data ta została wskazana w części historycznej uzasadnienia, w której Sąd przytoczył jedynie słowa skarżącego na tę okoliczność. W uzasadnieniu zaś wyroku, w których Sąd przedstawił swoje stanowisko nie wypowiadał się na temat tej okoliczności. Ponadto zgodzić się należy z organem, że skarżący w swoim wniosku z dnia [...] grudnia 2012 r. o wznowienie postępowania, nie podał żadnych okoliczności faktycznych ani nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, a które nieznane były organowi, który wydał decyzję. Skarżący powołał jedynie wyroki sądowe lub akty administracyjne, które nie mają związku ze sprawą rozstrzygniętą decyzją, którą chciał wzruszyć w trybie wznowienia. Faktem jest, że wyrok Sądu Apelacyjnego w [...] stwierdza, że J. R. w okresie zatrudnienia w latach 1978 – 1981 wykonywał takie same obowiązki jak mianowany funkcjonariusz pożarnictwa, a zajmowane przez niego stanowisko mogło być objęte również przez pracownika nieposiadającego aktu mianowania. Natomiast postanowienie Komendanta [...] PSP w G. z dnia [...] grudnia 2012 r. dotyczy możliwości sprostowania świadectwa służby. Nie ma to związku z decyzją, której uchylenia skarżący żądał w drodze wznowienia postępowania, a która dotyczy możliwości przyznania i wypłaty zaległego uposażenia i innych świadczeń pieniężnych. Ponadto sprawy poruszane zarówno w tym wyroku sądowym jak i w postanowieniu Komendanta [...] PSP są i były znane organom PSP, gdyż dokumentacja spraw dotyczących wnioskodawcy istotnie jest obszerna. Wyrok sądowy jedynie przedstawił inną interpretację okresu pracy strony dla celów emerytalnych w ramach systemu ubezpieczeń społecznych. Mając przedstawione rozważania na uwadze, sąd oddalił skargi, działając w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).