II SA/Wa 1119/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.), Sędzia WSA Arkadiusz Koziarski, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 października 2025 r. sprawy ze skargi X. G. na postanowienie Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] maja 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych (dalej organ/Prezes UODO) postanowieniem z dnia [...] maja 2025 r. nr [...] działając na podstawie art. 61 a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572 t.j. dalej K.p.a.), w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz.U. z 2019 r. poz. 1781 t.j. dalej uodo), odmówił wszczęcia postępowania w sprawie skargi Pani A.G.(skarżąca) na nieprawidłowości w procesie przetwarzania bez podstawy prawnej jej danych osobowych przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K. przy ul. T. [...], (dalej Spółka). Skarżąca wniosła skargę na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jej danych osobowych przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K. przy ul. T. [...], polegające na przetwarzaniu bez podstawy prawnej jej danych osobowych w zakresie wizerunku, danych dot. zdrowia, pochodzenia etnicznego i rasowego za pomocą monitoringu zainstalowanego w paczkomatach [...] oraz [...] Skarżąca w treści skargi wskazała, że nie zbliżała się do urządzeń monitorujących zainstalowanych w paczkomatach [...] oraz [...] aby nie zostać nagraną (nie utrwalić swojego wizerunku). Jednocześnie złożyła skargę na przetwarzanie jej danych osobowych przez te same urządzenia cyt.: "(...) Ponieważ bez podchodzenia do urządzeń (z których nie korzystam) tak by się nie nagrać na te kamery nie da się odczytać więcej informacji niż «[...] » oraz «[...]» i nie umiem znaleźć informacji do kogo należą te automaty - wskazuję poniższe podmioty jako skarżone. Nie korzystam ani znajomi nie korzystają z tych maszyn i nie wiemy, która z tych 5 firm jest odpowiedzialna za te maszyny. (...)". Oświadczyła także, że cyt. "(...) wszystko co wiem na temat tych dwóch paczkomatów jest to, że należą do [...] , znajduje się na nich napis Paczkomat oraz [...] i nic więcej nie jest widoczne z dystansu, z którego nie nagram się czytelnie na kamerę. (...)". Prezes UODO, na podstawie wpisów w Krajowym Rejestrze Sądowym, ustalił, że: 1. Spółka 1 została wykreślona z Krajowego Rejestru Sądowego z dniem [...] stycznia 2018 r. (uprawomocnienie wpisu o wykreśleniu nastąpiło w dniu [...] lutego 2018 r.), 2. Spółka 2 została wykreślona z Krajowego Rejestru Sądowego z dniem [...] maja 2015 r. (uprawomocnienie wpisu o wykreśleniu nastąpiło w dniu [...] czerwca 2015 r.), a 3. Spółka 3 została wykreślona z Krajowego Rejestru Sądowego z dniem [...] czerwca 2020 r. (uprawomocnienie wpisu o wykreśleniu nastąpiło w dniu [...] lipca 2020 r.). Prezes UODO zważył, że godnie z art. 61 § 1 K.p.a., postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Natomiast stosownie do art. 61a K.p.a., gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 K.p.a., zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Odmowa wszczęcia postępowania na podstawie art. 61 a § 1 K.p.a. "z innych uzasadnionych przyczyn" może mieć miejsce w sytuacjach oczywistych, niewymagających analizy sprawy i przeprowadzenia dowodów, tj. gdy można stwierdzić, że brak jest podstaw do prowadzenia postępowania (por. wyrok NSA z dnia 22 maja 2015 r., sygn. akt II OSK 2671/13). Podniósł, że organ rozpatrując wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego ma obowiązek zbadać, czy nie zachodzi żadna z przesłanek wykluczających wszczęcie takiego postępowania, o których mowa w art. 61 a k.p.a. Jeżeli podmiot skarżony, którego działanie w procesie przetwarzania danych osobowych było przedmiotem analizowanej skargi, został wykreślony z Krajowego Rejestru Sądowego, to niemożliwe jest prowadzenie postępowania ze względu na nieistnienie podmiotu podlegającego kontroli. W jego ocenie prowadzenie postępowania wobec Spółek 1, 2 i 3 byłoby bezprzedmiotowe. Wskazał, że Jak wynika z treści skargi, skarżąca nie korzysta z paczkomatów ani nie była klientem administratora tych urządzeń. Zaznaczyła, że "nie zbliżała się do nich, żeby nie została czytelnie nagrana". W tym stanie rzeczy organ wskazał, że uznać należy, że nawet jeśli wizerunek skarżącej został zarejestrowany przez urządzenie, to był nieczytelny, co oznacza, że niemożliwa była identyfikacja Skarżącej. Organ uznał, że Spółka 5, jako administrator danych osobowych, nie pozyskała danych osobowych skarżącej, a jedynie nieczytelny wizerunek osoby niemożliwej do zidentyfikowania, co oświadczyła sama skarżąca. Jego zdaniem spółka nie przetwarza zatem danych osobowych skarżącej w sposób objęty skargą, co stanowi inną uzasadnioną przyczynę uniemożliwiającą wszczęcie postępowania w niniejszej sprawie w rozumieniu art. 61 a § 1 k.p.a. Mając na uwadze powyższe Prezes UODO odmówił wszczęcia postępowania w sprawie skargi. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła skargę skarżąca, żądając: 1.cyt. "(...) kasację (unieważnienie, cofnięcie) decyzji jako niezgodnej z prawdą i stanem faktycznym i/lub nie spełniającej zasady zawartej w art. 78 RODO oraz skierowanie tej skargi ponownie do rozpatrzenia przez (P)UODO w trybie pilnym w taki sposób, by PUODO raczył sprawę zbadać a nie za wszelką cenę pozbyć się tej skargi (...). W szczególności proszę Sąd, aby nakazał organowi: 1. wykonanie kontroli, czy zdjęcia robione przez paczkomaty przechodniom (szczególnie przez paczkomat WAW158M) są rzeczywiście niewyraźne - nie odnoszę takiego wrażenia skoro przechodziłam metr od tego paczkomatu; 2. wydanie nakazu podmiotowi numer 5 ze skargi usunięcie moich danych o pochodzeniu etnicznym, rasowym oraz danych o zdrowiu (oraz biometrycznych), które przenosi mój wizerunek, 3. zawezwanie do demontażu i skasowania monitoringu oraz zakazanie przetwarzania danych tuż przy samym chodniku dla pieszych (automat w odległości zaledwie metra od chodnika z kamerą nad ekranem skierowaną w kierunku przechodniów), 4. wymierzenie kar odpowiednich, licujących z przepisami powołanymi w skardze (m.in. art. 51 ust 1, art. 57 ust 1, art. 83 ust. 4 i 5 RODO), 5. sprawę rozpatrzyć z najwyższym priorytetem, w tym pierwsze pismo do podmiotu wszczynające postępowanie UODO powinien wysłać w przeciągu tygodnia od prawomocnej decyzji Sądu. 6. nakazanie zwrotu opłaty sądowej od tej skargi, jeżeli skarga zdaniem Sądu jest zasadna choć w części. (...)". W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest postanowienie Prezesa UODO z dnia [...] maja 2025 r. nr [...] , mocą którego organ, odmówił wszczęcia postępowania w sprawie skargi Pani A.G.na nieprawidłowości w procesie przetwarzania bez podstawy prawnej jej danych osobowych przez Spółkę. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 poz.1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.Dz. U. z 2024 r., poz. 935 - dalej P.p.s.a.). Zdaniem WSA w Warszawie prawidłowa jest teza organu, że ocena dokonywana przez Prezesa UODO w każdym przypadku służy zbadaniu zasadności skierowania pod adresem określonego podmiotu rozstrzygnięcia odpowiadającego dyspozycji art. 58 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych), (Dz. Urz. UE L 119 z 4.05.2016, str. 1, Dz. Urz. UE L 127 z 23.05.2018, str. 2 oraz Dz. Urz. UE L 74 z 4.03.2021, str. 35), określającego uprawnienia naprawcze organu w procesie przetwarzania danych w stosunku do podmiotu, który te dane przetwarza. Jest ona więc uzasadniona i potrzebna tylko o tyle, o ile przetwarzania tego dokonuje skarżony podmiot. Zgodnie z art. 61 § 1 K.p.a., postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Stosownie do art. 61a k.p.a., gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 K.p.a., zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Odmowa wszczęcia postępowania administracyjnego jest dopuszczalna wyłącznie z powodu oczywistych przeszkód o charakterze przedmiotowym i podmiotowym, tj. takich, których wystąpienie jest możliwe do stwierdzenia już po wstępnej analizie wniosku. Przyczyny, o których mowa w art. 61a § 1 k.p.a., muszą być oczywiste, dostrzegalne prima facie, obiektywne, a zatem których ustalenie i podanie nie wymaga prowadzenia postępowania wyjaśniającego ze strony organu. Tym samym musi zachodzić oczywistość i dostrzegalność tychże przyczyn na "pierwszy rzut oka", muszą one być obiektywne, a zatem ich ustalenie i wskazanie (podanie) nie powinno wymagać prowadzenia postępowania wyjaśniającego ze strony organu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 16 października 2025 r. sygn. akt IV SA/Po 647/25 - LEX nr 3935338). Bezprzedmiotowość postępowania oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty (B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", wydanie 17., Legalis C.H. Beck 2021 r., komentarz do art. 105) a to powoduje, że nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie co do istoty. W postanowieniu wydanym w trybie art. 61a § 1 k.p.a. organ nie gromadzi dowodów, na podstawie których ustala się stan faktyczny, nie może formułować wniosków i ocen dotyczących meritum żądania, lecz ogranicza się do stwierdzenia przesłanek formalnych uniemożliwiających merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. Wprawdzie ocena dopuszczalności odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego przez organ na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. wymaga również przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, ale tylko w takim zakresie, który służy ustaleniu okoliczności uprawniających do zastosowania tego przepisu. WSA w Warszawie w pełni podziela stanowisko organu wskazującego, że podmiot, którego działanie w procesie przetwarzania danych osobowych było przedmiotem analizowanej skargi, został wykreślony z Krajowego Rejestru Sądowego, to niemożliwe jest prowadzenie postępowania ze względu na nieistnienie podmiotu podlegającego kontroli. Wobec czego organ zasadnie uznał, że prowadzenie postępowania wobec Spółek 1, 2 i 3 jest bezprzedmiotowe. Należy zauważyć, że organ przeanalizował skargę i słusznie zauważył, że jak wynika z treści skargi, skarżąca nie korzysta z paczkomatów ani nie była klientem administratora tych urządzeń. Zaznaczyła, że nie zbliżała się do nich, żeby nie została czytelnie nagrana. Wobec powyższego zasadne jest twierdzenie organu, że nawet jeśli wizerunek skarżącej został zarejestrowany przez urządzenie, to był nieczytelny, co oznacza, że niemożliwa była identyfikacja skarżącej. Zgodnie z art. 1 ust. 1 rozporządzenia 2016/679 w akcie tym ustanowione zostają przepisy o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych oraz przepisy o swobodnym przepływie danych osobowych. Rozporządzenie to ma zastosowanie do przetwarzania danych osobowych w sposób całkowicie lub częściowo zautomatyzowany oraz do przetwarzania w sposób inny niż zautomatyzowany danych osobowych stanowiących część zbioru danych lub mających stanowić część zbioru danych (art. 2 ust. 1). Definicja danych osobowych zawarta została w art. 4 pkt 1 rozporządzenia 2016/679. W świetle tego przepisu dane osobowe" oznaczają wszelkie informacje o zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osobie fizycznej ("osobie, której dane dotyczą"); możliwa do zidentyfikowania osoba fizyczna to osoba, którą można bezpośrednio lub pośrednio zidentyfikować, w szczególności na podstawie identyfikatora takiego jak imię i nazwisko, numer identyfikacyjny, dane o lokalizacji, identyfikator internetowy lub jeden bądź kilka szczególnych czynników określających fizyczną, fizjologiczną, genetyczną, psychiczną, ekonomiczną, kulturową lub społeczną tożsamość osoby fizycznej. Jak słusznie wskazano, z przetwarzaniem mamy do czynienia dopiero od zebrania danych osobowych po ich usunięcie lub zniszczenie. Aktualny pozostaje w tym zakresie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, zwanego dalej NSA, z 28 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 1264/10. W wyroku tym NSA stwierdził, że "pierwszą czynnością na danych osobowych, do której zastosowanie ma omawiana ustawa [ustawa o ochronie danych osobowych] jest zbieranie danych. (...) «zbieranie» to pozyskanie, wejście w posiadanie danych osobowych, czyli uzyskanie faktycznego władztwa nad danymi przez inny podmiot niż osoba, której dane dotyczą. (...)". Oceniając zaistniał proces przetwarzania danych osobowych organ wskazał, że rozporządzenia 2016/679, ma ono chronić osoby fizyczne w związku z przetwarzaniem danych osobowych. Zgodnie z art. 1 ust. 1 rozporządzenia 2016/679 w akcie tym ustanowione zostają przepisy o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych oraz przepisy o swobodnym przepływie danych osobowych. Rozporządzenie to ma zastosowanie do przetwarzania danych osobowych w sposób całkowicie lub częściowo zautomatyzowany oraz do przetwarzania w sposób inny niż zautomatyzowany danych osobowych stanowiących część zbioru danych lub mających stanowić część zbioru danych (art. 2 ust. 1). W zaskarżonym postanowieniu Prezes UODO wskazał, że z treści skargi wynikało, że skarżona Spółka nie stała się administratorem danych osobowych Skarżącej, bowiem nie pozyskała jej danych osobowych, a jedynie nieczytelny wizerunek osoby niemożliwej do zidentyfikowania, co oświadczyła sama Skarżąca. Nie doszło zatem do procesu przetwarzania jej danych osobowych w sposób objęty skargą, co stanowi uzasadnioną przyczynę uniemożliwiającą wszczęcie postępowania w niniejszej sprawie w rozumieniu art. 61 a § 1 k.p.a. Żaden przepis rozporządzenia 2016/679 bowiem nie uprawnia Prezesa UODO do wydawania decyzji w sprawie indywidualnej osoby fizycznej w sytuacji, gdy do naruszenia jej danych osobowych nie doszło. W tym stanie rzeczy Spółka 4, 5, jako administrator danych osobowych, nie pozyskała danych osobowych skarżącej, a jedynie nieczytelny wizerunek osoby niemożliwej do zidentyfikowania, co oświadczyła sama skarżąca. Nie przetwarza zatem danych osobowych skarżącej w sposób objęty skargą, co stanowi inną uzasadnioną przyczynę uniemożliwiającą wszczęcie postępowania w niniejszej sprawie w rozumieniu art. 61 a § 1 k.p.a. Z tych wszystkich względów Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Sąd nie dopatrzył się żadnego naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie (w szczególności tych wskazanych w skardze). Organ właściwie zastosował art. 61a § 1 k.p.a. będący podstawą rozstrzygnięcia, właściwie zgromadził i ocenił materiał dowodowy, a następnie wnioski i argumentację w sposób wystarczający zaprezentował w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Zarzuty skargi należało uznać za bezzasadne. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w związku z art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ((t.j.Dz. U. z 2024 r., poz. 935), oddalił skargę.