II SA/Wa 1122/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski, Sędziowie WSA Andrzej Góraj, Iwona Maciejuk (spr.), Protokolant specjalista Wiesława Jesiotr, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi A. J. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; 2. zasądza od Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów na rzecz A. J. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2016 r., na podstawie art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (tj. Dz. U. z 2014, poz. 1852), po rozpatrzeniu odwołania [...] A. J. od Uchwały Rady Wydziału [...] w [...] z dnia [...] września 2013 r. odmawiającej nadania stopnia doktora habilitowanego – postanowiła utrzymać w mocy zaskarżoną uchwałę Rady, której dotyczy odwołanie. W uzasadnieniu Centralna Komisja wskazała, że Sekcja [...] po zapoznaniu się z odwołaniem [...] A. J. od Uchwały Rady Wydziału [...] w [...] odmawiającej nadania Jej stopnia naukowego doktora habilitowanego, i po wysłuchaniu opinii recenzentów Centralnej Komisji, w głosowaniu tajnym wypowiedziała się przeciw wnioskowi o uchylenie zaskarżonej uchwały Rady, której dotyczy odwołanie (wynik głosowania: za uchyleniem uchwały - 4 głosy, przeciw - 33 głosy, wstrzymujących się - 0 głosów). Prezydium Centralnej Komisji, po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji w rozpatrywanej sprawie, postanowiło w głosowaniu tajnym, nie przyjąć odwołania i utrzymać w mocy zaskarżoną uchwałę Rady (wynik głosowania: za - 0 głosów, przeciw - 9 głosów, wstrzymujących się - 0 głosów). Podniesiono, że z postępowania dowodowego wynika, iż dorobek naukowy habilitantki [...] nauk [...] w zakresie [...] świadczy o niezrozumieniu metodologii badań [...]. Jej rozprawy mają charakter popularyzujący idee [...] J. A., ale niestety niezadowalający jest poziom ich prezentowania. Autorka przytacza wiele cytatów, ale myśli i idee, nie zostały jednak poddane refleksji filozoficznej. Nie ma w jej rozprawach odniesień ani do teorii, ani do metod badań [...]. Dwie wcześniejsze recenzje z pozytywną konkluzją mają ogólnikowy charakter bez przedstawienia rzeczowej argumentacji. W tym stanie rzeczy Centralna Komisja postanowiła utrzymać w mocy zaskarżoną uchwałę Rady Wydziału, której dotyczy odwołanie. A. J. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] doręczoną w dniu [...] maja 2016 r., dotyczącą utrzymania w mocy uchwały Rady Wydziału [...] w [...] odmawiającej nadania jej stopnia doktora habilitowanego, od której to decyzji odwołała się w grudniu 2013 r. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji podniosła, że na żadnym etapie procedury habilitacyjnej do podejmowanych uchwał Rady Wydziału [...] nie dołączano uzasadnień w przedmiotowej sprawie (brak jest dokumentów źródłowych, w oparciu o które podejmowano Uchwały; tymi dowodami winny być: protokół Uchwały Komisji wraz z merytorycznym uzasadnieniem w sprawie nie nadania stopnia naukowego zainteresowanej, wyciągi z protokołu posiedzenia Rady Wydziału [...] w przedmiotowej sprawie, wraz z Uchwałą argumentującą odmowę nadania stopnia naukowego). Skarżąca wskazała też, że Centralna Komisja powinna była zgodnie z art. 21 pkt 2 ustawy rozpatrzeć odwołanie w terminie nie dłuższym niż sześć miesięcy. Zarzuciła, że w uzasadnieniu decyzji Centralnej Komisji ani słowem nie odniesiono się do treści odwołania, nie przedstawiono ani jednego argumentu naukowego, który wskazywałby na uchybienia. Wskazała, że Centralna Komisja w przypadku braku jednomyślności w stanowiskach recenzentów powołanych na początku procedury habilitacyjnej (a tak było w rzeczonej sprawie - dwie recenzje pozytywne i jedna negatywna) winna była rozważyć powołanie dodatkowego superrecenzenta. Skarżąca nie rozumie też dlaczego Centralna Komisja w uzasadnieniu swojej decyzji lekceważy wagę pozytywnych recenzji przedłożonych przez recenzentów, których sama Komisja wyznaczyła. Skarżąca podniosła, że Uchwała Rady Wydziału [...] utrzymana w mocy decyzją Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułów Naukowych jest działaniem arbitralnym, nie uwzględniającym przewidzianych w obowiązującym prawie wymaganych czynności prawnych, które winny usprawiedliwiać logiczność i obiektywizm zastosowanej procedury normatywnej. Całkowite zlekceważenie i odrzucenie merytorycznych recenzji powołanych w sprawie ekspertów stanowi o dowolności i subiektywizmie postępowania. Do skargi skarżąca załączyła m.in. pismo Dziekana Wydziału [...] z dnia [...] października 2013 r., w którym informuje on A. J., że Rada Wydziału na posiedzeniu w dniu [...] września 2013 r. po zapoznaniu się z jedną negatywną recenzją i dwiema krytycznymi z konkluzją pozytywną, oraz z protokołem z posiedzenia Komisji powołanej do przeprowadzenia postępowania habilitacyjnego, podjęła w głosowaniu tajnym uchwałę o nie nadaniu wymienionej stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk [...] w dyscyplinie [...]. W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów, reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła o oddalenie skargi. Pełnomocnik podniósł, że zarzuty skargi są niezasadne. Wskazano, że skarżąca podjęła w odwołaniu do CK w zasadzie polemikę z zarzutami zawartymi w opiniach recenzentów. Tymczasem osiągnięcia naukowe habilitantki uzyskały zgodną negatywną ocenę w postępowaniu I instancji oraz w postępowaniu II instancji przed CK. Podniesiono, że uzasadnienie decyzji CK nie jest miejscem na przegląd prowadzonych polemik naukowych i przytaczania argumentów naukowych. Ocena dorobku naukowego wynika z opinii recenzentów. Centralna Komisja stwierdziła, że uzasadnienie decyzji CK z dnia [...] stycznia 2016 r. zawiera motywy utrzymania w mocy uchwały Rady Wydziału [...] odmawiającej nadania stopnia doktora habilitowanego. Pełnomocnik podniosła, że na Radzie Wydziału odbyła się w sprawie oceny dorobku dyskusja, po wtóre Rada Wydziału głosowała, zgodnie z jednoznacznie negatywną rekomendacją Komisji Habilitacyjnej. W ostatecznej ocenie, dokonanej przez Centralną Komisję, nie było podstaw formalnych i merytorycznych do przyjęcia odwołania. Odnosząc się do zarzutu skargi, natury proceduralnej, wadliwego procedowania Rady Wydziału i Centralnej Komisji, CK wskazała, że motywy rozstrzygnięcia Rady i CK zostały oparte na całokształcie materiału dowodowego - recenzji, stanowiska Komisji habilitacyjne, dyskusji na posiedzeniu Rady czy Sekcji [...] i Prezydium CK. Pełnomocnik podniosła, że stanowisko organów wyrażone było w zaskarżonych decyzjach w formie syntetycznej, co nie jest naruszeniem przepisów k.p.a. Z orzecznictwem sądów administracyjnych brak szczegółowego uzasadnienia wszystkich motywów podjęcia decyzji przez Radę Wydziału - z uwagi na specyfikę podejmowanych przez te organy rozstrzygnięć - nie może być uznany za naruszenie prawa, jeżeli rozstrzygnięcie organu znajduje oparcie w materiale dowodowym sprawy, którym dysponował organ. Wnioski o konieczności powoływania kolejnych superrecenzentów są niezgodne z postanowieniami statutu CK. W piśmie z dnia 21 lipca 2016 r. stanowiącym replikę na odpowiedź na skargę skarżąca wskazała, że podniesione w skardze zarzuty miały charakter proceduralny. W odpowiedzi na wezwanie Sądu do nadesłania uchwały Rady Wydziału [...] z dnia [...] września 2013 r. o nie nadaniu A. J. stopnia doktora habilitowanego, organ w piśmie z dnia [...] grudnia 2016 r. poinformował, że Rada Wydziału [...] "nie wystawiała oddzielnego pisma "Uchwała Rady Wydziału [...] o nie nadaniu A. J. stopnia doktora habilitowanego. Organ wskazał, że uchwała zawarta jest w wyciągu z protokołu spisanego na X zwyczajnym posiedzeniu RW [...] w dniu [...] września 2013 r. poz. 16 w dostarczonej dokumentacji. A. J. została o tym poinformowana pismem z dnia [...] października 2013 r. poz. 20 w dostarczonej dokumentacji. W załączeniu przekazano kopię pisma Rady Wydziału [...], z dnia [...] grudnia 2016 r., skierowanego do CK, informującego, że wyciąg z protokołu jest jednocześnie uchwałą Rady Wydziału. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 21 grudnia 2016 r. skarżąca oświadczyła, że nie doręczono jej uchwały Rady Wydziału [...] z dnia [...] września 2013 r. Podała, że o podjętej uchwale została poinformowana przez Dziekana w piśmie z dnia [...] października 2013 r., do którego nie był załączony protokół z posiedzenia Rady Wydziału z dnia [...] września 2013 r., na którym podjęto uchwałę. Wskazała, że pismo z [...] października 2013 r. zostało przesłane w reakcji na jej żądanie. Na żadnym etapie postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją nie doręczono jej także uzasadnienia uchwały Rady Wydziału. Skarżąca wniosła jednocześnie o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów wydana została z rażącym naruszeniem przepisu art. 21 ust. 2 w zw. z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (tj. Dz. U. z 2014, poz. 1852), które to uchybienie stanowiło podstawę stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Oczywiście sąd administracyjny nie jest uprawniony do oceniania, czy osoba ubiegająca się o uzyskanie stopnia naukowego doktora habilitowanego posiada znaczny dorobek naukowy, a przedłożona przez kandydata rozprawa habilitacyjna stanowi znaczny wkład w rozwój określonej dyscypliny naukowej. Stąd też kwestie te nie były przedmiotem badania w niniejszym postępowaniu. W zakresie kompetencji sądu administracyjnego pozostaje natomiast badanie, czy w toku postępowania habilitacyjnego nie doszło do naruszenia trybu postępowania określonego przepisami ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Instytucję postępowania habilitacyjnego normuje art. 18a powołanej ustawy. Wskazuje on m.in., że postępowanie habilitacyjne wszczyna się na wniosek osoby ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego, skierowany wraz z autoreferatem do Centralnej Komisji (ust. 1). Osoba ubiegająca się o nadanie stopnia doktora habilitowanego wskazuje we wniosku jednostkę organizacyjną posiadającą uprawnienie do nadawania stopnia doktora habilitowanego, wybraną do przeprowadzenia postępowania habilitacyjnego. Datą wszczęcia postępowania jest dzień doręczenia wniosku Centralnej Komisji (ust. 2). W przypadku gdy rada jednostki organizacyjnej wskazanej przez wnioskodawcę w trybie ust. 1 i 2 nie wyrazi zgody na przeprowadzenie postępowania habilitacyjnego, postępowanie prowadzi jednostka organizacyjna posiadająca uprawnienia do nadawania stopnia doktora habilitowanego wyznaczona przez Centralną Komisję (ust. 3). Centralna Komisja w terminie 6 tygodni od dnia otrzymania wniosku spełniającego wymagania formalne powołuje komisję habilitacyjną w celu przeprowadzenia postępowania habilitacyjnego. Komisja składa się z: 1) czterech członków o uznanej renomie naukowej, w tym międzynarodowej, w tym przewodniczącego i dwóch recenzentów, wyznaczonych przez Centralną Komisję spoza jednostki, o której mowa w ust. 2 lub 3; 2) trzech członków o uznanej renomie naukowej, w tym międzynarodowej, w tym sekretarza i recenzenta, wyznaczonych przez jednostkę, o której mowa w ust. 2 lub 3 (ust. 5). W terminie nie dłuższym niż sześć tygodni od dnia powołania komisji habilitacyjnej recenzenci, o których mowa w ust. 5, oceniają czy osiągnięcia naukowe wnioskodawcy spełniają kryteria określone w art. 16 i przygotowują recenzje (ust. 7). Komisja habilitacyjna w terminie 21 dni od dnia otrzymania recenzji przedkłada radzie jednostki organizacyjnej uchwałę zawierającą opinię w sprawie nadania lub odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego, o której mowa w ust. 8, wraz z uzasadnieniem i pełną dokumentacją postępowania habilitacyjnego, w tym recenzjami osiągnięć naukowych. Na podstawie tej opinii rada jednostki organizacyjnej, w terminie miesiąca, podejmuje uchwałę o nadaniu lub odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego (ust. 11). Biorąc pod uwagę, że Sąd nie jest uprawniony do rozwiązywania merytorycznych sporów powstałych w świecie nauki, w sprawie niniejszej dokonano oceny, czy zachowane zostały reguły proceduralne (v. H. Izdebski, J. Zieliński "Komentarz do art. 29 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym" [w:] H. Izdebski, J. Zieliński "Ustawa o stopniach naukowych i tytule naukowym. Komentarz", publ., LEX nr 141291). Zgodnie z art. 21 ust. 2 powołanej ustawy Centralna Komisja, po rozpatrzeniu odwołania, w terminie nie dłuższym niż sześć miesięcy, albo utrzymuje w mocy zaskarżoną uchwałę, albo uchylając ją, przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia radzie tej samej lub innej jednostce organizacyjnej. Centralna Komisja ma kompetencje ograniczone do kontroli, a nie merytorycznego orzekania w sprawie. Kontrola ta sprowadza się do kontroli prawidłowości czynności prawnych, których wadliwość powoduje uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Radzie. Z tego względu powołani przez Centralną Komisję recenzenci mają za zadanie ocenę legalności postępowania przed Radą Wydziału. Samo postępowanie przed Centralną Komisją do czasu podjęcia uchwały ma charakter niejawny a zapadające w jego toku uchwały są podejmowane w tajnym głosowaniu. Przepisy k.p.a. stosuje się odpowiednio. Ponadto decyzje Centralnej Komisji należą to decyzji wydawanych przez organ kolegialny. Z akt sprawy nadesłanych przez organ wynika, że Komisja Habilitacyjna uchwałą nr [...] r. z dnia [...] września 2013 r. – jak określono – "w sprawie nadania stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk [...] w dyscyplinie naukowej [...]" podjęła uchwałę o nie nadaniu A.J. stopnia doktora habilitowanego (art. 18a ust. 8 ustawy). Uchwała ta została przedłożona Radzie Wydziału [...]. Z treści uchwały Komisji Habilitacyjnej wynika, że z habilitantką przeprowadzono rozmowę. Rada Wydziału [...] w dniu [...] września 2013 r. rozpatrywała – jak wynika z "Ad 19 pkt porz.dzien." - znajdującego się w aktach sprawy - odpisu jednej strony wyciągu "z protokołu spisanego na X zwyczajnym posiedzeniu Rady Wydziału [...] w dniu [...] września 2013 r." – "wniosek Komisji w sprawie nadania [...] A. J. stopnia doktora habilitowanego nauk [...] w dyscyplinie [...]". Wskazano, że Komisja w głosowaniu jawnym (0 głosów-tak, 3-nie, 3-wstrz.) podjęła uchwałę o nie nadaniu [...] A. J. stopnia doktora habilitowanego. Podano, że uchwała ma dla Rady Wydziału status opinii. Rada Wydziału po zapoznaniu się z protokołem Komisji w głosowaniu tajnym (66 osób głosowało, 5-tak, 48-nie,12 – wstr.,1-nieważny) nie nadała A. J. stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk [...] w dyscyplinie [...]. W aktach sprawy brak jest odrębnej uchwały Rady Wydziału [...] o odmowie nadania A. J. stopnia doktora habilitowanego (art. 18a ust. 11 ustawy). Na wezwanie Sądu organ oświadczył, że Rada Wydziału [...] "nie wystawiała oddzielnego pisma "Uchwała Rady Wydziału [...] o nie nadaniu A. J. stopnia doktora habilitowanego". Organ wskazał, że uchwała zawarta jest w wyciągu z protokołu spisanego na X zwyczajnym posiedzeniu RW [...] w dniu [...] września 2013 r. poz. 16 w dostarczonej dokumentacji. Podano, że A. J. została o tym poinformowana pismem z dnia [...] października 2013 r. poz. 20 w dostarczonej dokumentacji. Zarówno z akt sprawy, jak z oświadczenia złożonego przez skarżącą na rozprawie wynika, że Rada Wydziału [...] nie doręczyła habilitantce uchwały z dnia [...] września 2013 r. o nie nadaniu jej stopnia doktora habilitowanego. Nie doręczono jej bowiem wyciągu z protokołu spisanego na X zwyczajnym posiedzeniu RW [...] w dniu [...] września 2013 r., który zawiera rzeczoną uchwałę. Podkreślenia przy tym wymaga, że nie stanowi doręczenia uchwały samo wystosowanie do habilitantki pisma Dziekana z dnia [...] października 2013 r. Pismo to stanowi wyłącznie zawiadomienie, że taka uchwała została podjęta. Do pisma tego nie załączono wyciągu z protokołu spisanego na X zwyczajnym posiedzeniu RW [...]w dniu [...] września 2013 r. zawierającego uchwałę. Pismo Dziekana z dnia [...] października 2013 r. nie stanowi też samego uzasadnienia uchwały Rady Wydziału [...]. Nie wskazuje bowiem powodów nie nadania stopnia doktora habilitowanego. Przepis art. 21 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki stanowi zaś, że osoba ubiegająca się o nadanie stopnia doktora habilitowanego może wnieść od uchwał, o których mowa w art. 14 ust. 2 i art. 18a ust. 11, jeżeli są one odmowne, odwołanie do Centralnej Komisji za pośrednictwem właściwej rady w terminie miesiąca od dnia doręczenia uchwały wraz z uzasadnieniem. Doręczenie uchwały Rady Wydziału wraz z uzasadnieniem otwiera dopiero habilitantce termin do wniesienia odwołania. Wprawdzie przed dniem [...] października 2011 r. ustawodawca za wystarczające uznawał "powiadomienie o treści uchwały" (jeżeli była ona odmowna), jednakże od dnia [...] października 2011 r., na mocy art. 2 pkt 17 ustawy z dnia 18 marca 2011 r. o zmianie ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 84, poz. 455 ze zm.) przepisowi art. 21 nadano nowe brzmienie, co uszło uwadze Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów. W sprawie niniejszej, uchwały Rady Wydziału [...] z dnia [...] września 2013 r. nigdy nie doręczono A. J., co potwierdzają nadesłane przez organ akta sprawy i oświadczenie skarżącej. Odwołanie wniosła ona w związku z zawiadomieniem o tym, że Rada Wydziału podjęła uchwałę o "nie nadaniu" jej stopnia doktora habilitowanego. W tym kontekście argument odpowiedzi na skargę, że brak szczegółowego uzasadnienia wszystkich motywów podjęcia decyzji przez Radę Wydziału – z uwagi na specyfikę podejmowanych rozstrzygnięć – nie może być uznany za naruszenie prawa, nie jest w ocenie Sądu trafny. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów, pomimo, iż uchwała Rady Wydziału nie została doręczona osobie ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego, a zatem nie otworzył się termin do wniesienia odwołania, odwołanie to rozpatrzyła. Z uwagi na to, że osoba ubiegająca się o nadanie stopnia doktora habilitowanego nie dysponowała ani uchwałą, ani uzasadnieniem stanowiska Rady Wydziału (nie stanowi takiego uzasadnienia informacja o zapoznaniu się z recenzjami i protokołem z posiedzenia Komisji Habilitacyjnej, którą przedstawił Dziekan Wydziału), nie można stwierdzić, aby to postępowanie habilitacyjne zakończone decyzją CK odpowiadało wymogom prawa. Ponownie rozpatrując sprawę, Centralna Komisja weźmie pod uwagę przedstawione wyżej rozważania. Wobec niedoręczenia habilitantce uchwały Rady Wydziału [...] z dnia [...] września 2013 r. wraz z uzasadnieniem, przedwczesne było rozpatrzenie przez Centralną Komisję odwołania habilitantki. Odwołanie to w istocie wniesione zostało od pisma Dziekana Wydziału [...] z dnia [...] października 2013 r. będącego pismem informacyjnym. W takiej sytuacji zastosowanie znajdzie przepis art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23). Zgodnie bowiem z art. 29 zdanie pierwsze ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, w postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora oraz nadania, ograniczenia, zawieszenia i pozbawienia uprawnienia do nadawania tych stopni w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Wobec niedopuszczalności odwołania wniesionego w istocie od pisma z dnia [...] października 2013 r., Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów obowiązana będzie stwierdzić powyższe postanowieniem. W sprawie niniejszej konieczne jest doręczenie skarżącej uchwały Rady Wydziału [...] z dnia [...] września 2013 r. o "nie nadaniu" jej stopnia doktora habilitowanego wraz z uzasadnieniem (tj. w istocie protokołu spisanego na X zwyczajnym posiedzeniu RW [...] w dniu [...] września 2013 r. wraz z uzasadnieniem zajętego w uchwale stanowiska). A. J. ubiegająca się o nadanie stopnia doktora habilitowanego ma prawo dowiedzieć się dlaczego Rada Wydziału odmówiła jej w istocie nadania stopnia doktora habilitowanego. Dopiero od dnia doręczenia tej uchwały wraz z uzasadnieniem A. J. będzie mogła w odniesieniu do podanych konkretnych motywów kwestionować uchwałę Rady Wydziału. Zgodzić należy się także ze skarżącą, że nie zostały dochowane terminy określone przepisami ustawy. Przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) przewidują możliwość wnoszenia skarg tak na bezczynność, jak i na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy administracji publicznej, po wyczerpaniu środka zaskarżenia. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), orzekł jak w punkcie 1 wyroku. W punkcie 2 wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 200 powołanej ustawy.