II SA/Wa 1125/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Wojciech Wiktorowski po rozpoznaniu w dniu 8 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. S. z dnia 9 lipca 2014 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi J. S. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. w przedmiocie odmowy zakwalifikowania do umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu postanawia: - przyznać prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych- J. S. wnioskiem z dnia [...] lipca 2014 r., uzupełnionym dokumentami źródłowymi, zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Z treści wniosku oraz z treści powyższych dokumentów źródłowych wynika, że wnioskodawca samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Źródłem utrzymania skarżącego jest jego wynagrodzenie w wysokości 1.680 zł brutto (1.387,20 zł netto) Powyższy dochód uzupełniają świadczenia z urzędu pracy oraz pożyczki gotówkowe Skarżący, według świadczenie, jest osobą bezdomną i znaczącą część dochodów przeznacza na opłacenie noclegów. W myśl zaś art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270; dalej powoływana jako ppsa), prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Podstawą oceny dopuszczalności przyznania prawa pomocy jest bowiem rzeczywista sytuacja materialna w gospodarstwie domowym osoby ubiegającej się o przyznanie takiego prawa. W niniejszej sprawie skarżący wykazał, że kwotę osiąganego dochodu w całości przeznacza na pokrycie niezbędnych kosztów utrzymania. W konsekwencji, w sytuacji gdy sam tylko wpis od wniesionej skargi wynosi 300 zł, oczywistym jest, że realne możliwości płatnicze skarżącego nie pozwalają mu na poniesienie pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku jego koniecznego utrzymania. W związku z tym należało uznać, że zostały spełnione przesłanki obligujące do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Z tych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 2 pkt 7 ppsa, postanowiono jak w sentencji.