II SA/Wa 1127/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. S. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi R. S. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia w drodze wyjątku postanawia - przywrócić termin do wniesienia skargi kasacyjnej- Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 października 2009 r. o sygnaturze akt II SA/Wa 1127/09 oddalił skargę R. S. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia w drodze wyjątku. Odpis nieprawomocnego wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu w dniu 20 listopada 2009 r. Postanowieniem z dnia 3 grudnia 2009 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienia radcy prawnego. Pismem z dnia 9 grudnia 2009 r. Okręgowa Izba Radców Prawnych w W. poinformowała Sąd o osobie wyznaczonego radcy prawnego. Wyznaczony przez Okręgową Izbę Radców Prawnych w W. pełnomocnik radca prawny D. P., w odpowiedzi na wezwania Sądu, w dniu 11 stycznia 2010 r. złożył do akt sprawy pełnomocnictwo do reprezentowania skarżącego w niniejszej sprawie. Pełnomocnictwo to zostało udzielone w dniu 5 stycznia 2010 r. W dniach 19 stycznia 2010 r. oraz 26 stycznia 2010 r. wyznaczony pełnomocnik zapoznał się w siedzibie Sądu z aktami sprawy, natomiast w dniu 19 stycznia 2010 r. wystąpił do Sądu o doręczenie kopii dokumentów z akt sprawy. Dokumenty te zostały doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 2 lutego 2010 r. Następnie, pełnomocnik skarżącego wniósł dniu 5 lutego 2010 r. skargę kasacyjną od wskazanego wyżej wyroku wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu wniosku wyjaśnił, że pełnomocnictwo od skarżącego otrzymał w dniu 7 stycznia 2010 r. W dniu 2 lutego 2010 r. otrzymał kopię dokumentów z akt sprawy. Wskazał także, iż w międzyczasie nawiązał kontakt ze skarżącym, celem zapoznania się z jego stanowiskiem, co do kierunku zaskarżenia powyższego wyroku oraz potwierdzenia woli wniesienia skargi kasacyjnej. W ocenie pełnomocnika skarżącego okoliczności te potwierdzają, że uchybienie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej nastąpiło bez winy skarżącego. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych podniósł, że przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej przez pełnomocnika z wyznaczonego z urzędu ustaje w dniu, w którym miał on rzeczywistą możliwość wniesienia skargi kasacyjnej po otrzymaniu pełnomocnictwa od zastępowanej strony, zapoznaniu się z aktami sprawy oraz poznaniu stanowiska mocodawcy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze. zm.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie natomiast z art. 87 § 1 powołanej ustawy pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 powołanej ustawy). W niniejszej sprawie należy przyjąć, że przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej ustała po udzieleniu przez skarżącego pełnomocnictwa wyznaczonemu pełnomocnikowi z urzędu, zapoznaniu się pełnomocnika z aktami sprawy oraz ze stanowiskiem strony, a także po doręczeniu pełnomocnikowi kopii dokumentów z akt sprawy. Dokumenty te zostały doręczone w dniu 2 lutego 2010 r. W związku z tym Sąd stwierdza, iż wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej złożony w dniu 5 lutego 2010 r., został wniesiony z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 powołanej ustawy. Odnosząc się do podniesionych we wniosku o przywrócenie terminu argumentów wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu , należy stwierdzić, iż zasługują one na uwzględnienie. Przede wszystkim należy zauważyć, że termin do wniesienia skargi kasacyjnej upłynął w niniejszej sprawie w dniu 21 grudnia 2009 r. Udzielenie przez skarżącego pełnomocnictwa wyznaczonemu pełnomocnikowi z urzędu nastąpiło dopiero w dniu 5 stycznia 2010 r. Dokument pełnomocnictwa wyznaczony pełnomocnik otrzymał natomiast w dniu 7 stycznia 2010 r. Oczywistym jest, że sporządzenie sformalizowanego środka odwoławczego jakim jest skarga kasacyjna wymaga od pełnomocnika strony odpowiedniego nakładu pracy, w tym zapoznania się z aktami sprawy oraz dokonania niezbędnych ustaleń z mocodawcą. Należy także zauważyć, że w przypadku pełnomocnika wyznaczonego z urzędu czynności te mogą być dokonane dopiero po udzieleniu mu pełnomocnictwa przez skarżącego. Zgodnie bowiem z art. 244 § 2 powołanej ustawy ustanowienie radcy prawnego stanowi uprawnienie strony do udzielenia pełnomocnictwa wyznaczonemu radcy prawnemu. Strona może z tego uprawnienia nie skorzystać. Skoro zatem wyznaczony pełnomocnik otrzymał od skarżącego dokument pełnomocnictwa dopiero w dniu 7 stycznia 2010 r., to stwierdzić należy, że w powyższych okolicznościach wniesienie skargi kasacyjnej w terminie było niemożliwe. W ocenie Sądu pełnomocnik skarżącego podjął bez zbędnej zwłoki czynności zmierzające do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej: przeprowadził konsultację ze skarżącym, zapoznał się z aktami sprawy oraz zażądał kopii dokumentów z akt sprawy. Dopiero po dokonaniu tych czynności zaistniała rzeczywista możliwość sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej. Uchybienie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej było więc spowodowane w niniejszej sprawie okolicznościami, za które strona nie ponosi winy. Z tych względów, na podstawie art. 86 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.