II SA/Wa 1127/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Asesor WSA Karolina Kisielewicz (spr.), Protokolant starszy specjalista Małgorzata Plichta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi G. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty zasiłku na zagospodarowanie uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzający ją rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2017 r. nr [...]. G. P. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję Komendanta Głównego Policji z [...] kwietnia 2018 r. (nr [...]) o odmowie wypłaty skarżącemu zasiłku na zagospodarowanie. Z okoliczności faktycznych sprawy ustalonych i przyjętych przez organy administracji za podstawę rozstrzygnięcia wynika, że skarżący zwrócił się do Naczelnika Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] z wnioskiem z [...] września 2016 r. o wypłatę zasiłku na zagospodarowanie, na podstawie art. 109 ust. 1 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2017 r. poz. 2067 ze zm.). Wnioskodawca podał, że od [...] kwietnia 2002 r. do [...] sierpnia 2013 r. pełnił służbę w Izbie Celnej w [...] W dniu [...] czerwca 2006 r. został mianowany do służbie stałej na stanowisku [...]. Rozkazem personalnym Komendanta Głównego Policji z [...] sierpnia 2013 r. (nr [...]) wydanym na podstawie art. 25a ust. 1 i ust. 2 ustawy o Policji, z dniem [...] września 2013 r. został przeniesiony do służby stałej w dyspozycji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] G. P. dodał, że [...] marca 2016 r. jego przełożony (Zastępca Naczelnika Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...]) wystąpił do Wydziału [...] z informacją, że przysługuje mu zasiłek na zagospodarowanie, niemniej dotychczas nie otrzymał tego świadczenia. W dniu [...] października 2016 r. skarżący ponowił ten wniosek i podkreślił, że do jego rozpoznania jest właściwy Komendant Wojewódzki Policji w [...] a nie Dyrektor Izby Celnej w [...] Wnioskodawca dodał, że rozkaz personalny o potwierdzeniu przyjęcia do służby w Policji, wydawany w stosunku do funkcjonariuszy innych służb mundurowych (art. 25a ust. 1 ustawy o Policji) jest równoznaczny z mianowaniem na stałe w Policji, o którym mowa w art. 109 ust. 1 tej ustawy. G. P. podniósł, że w momencie jego mianowania do służby stałej w Służbie Celnej ([...] czerwca 2006 r.) funkcjonariuszom tej służby nie przysługiwał zasiłek na zagospodarowanie (został on "wprowadzony" ustawą z 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, która weszła w życie 31 października 2009 r. ). Komendant Wojewódzki Policji w [...] rozkazem personalnym z [...] października 2017 r. (nr [...]) odmówił [...] G. P. wypłaty zasiłku na zagospodarowanie. Organ I instancji podał, że z art. 109 ust. 1 ustawy o Policji wynika, że zasiłek na zagospodarowanie przysługuje wyłącznie policjantowi, który (pełniąc służbę w tej formacji) przechodzi do służby stałej. Skarżący tymczasem został mianowany do służby stałej w innej instytucji (na podstawie art. 13 ustawy z 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej, Dz. U, z 2004, poz. 1641), nie został mianowany do służby stałej w Policji, tylko do niej przeniesiony (już jako funkcjonariusz w służbie stałej). G. P., działając przez pełnomocnika, wniósł odwołanie od rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] października 2017 r. Odwołujący się zarzucił, że rozkaz personalny został wydany z naruszeniem art. 109 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 6 ust.1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 21 kwietnia 2011 r. w sprawie szczegółowego sposobu i trybu prowadzenia postępowania w stosunku do przenoszonych do służby w Policji funkcjonariuszy Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Służby Celnej, Państwowej Straży Pożarnej, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Wywiadu Wojskowego, Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Centralnego Biura Antykorupcyjnego (Dz. U. z 2011 r., poz. 578). Zdaniem strony, do zasiłku na zagospodarowanie uprawnia nie tylko mianowanie na stałe, ale także równoważny tej decyzji administracyjnej rozkaz personalny o potwierdzeniu przyjęcia do służby w Policji, wydany w stosunku do funkcjonariuszy innych służb mundurowych, wymienionych w art. 25a ust.1 ustawy o Policji. G. P. dodał, że z przepisu art. 109 ust. 2 ustawy o Policji wynika, że otrzymanie mianowania na stałe do służby w Policji uprawnia policjanta do ubiegania się o wypłatę zasiłku na zagospodarowanie, choćby wcześniej, jako funkcjonariusz innej służby mógł wnioskować o ten zasiłek, ale tego nie uczynił (nie skorzystał z tego prawa). W rozpatrywanym przypadku nie było to możliwe, ponieważ świadczenie takie zostało przewidziane dopiero w ustawie z 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. z 2015 r., poz. 990 ze zm.). Komendant Główny Policji decyzją z [...] kwietnia 2018 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] października 2017 r., mimo że nie podzielił uzasadnienia organu zawartego w tym rozkazie. Organ odwoławczy zgodził się z odwołującym, że rozkaz personalny o potwierdzeniu przeniesienia do służby w Policji jest równoznaczny z mianowaniem na stałe w służbie w Policji. Komendant Główny Policji podał, że z § 6 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia z 21 kwietnia 2011 r. (powołanego w odwołaniu) jak i obecnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 21 lutego 2017 r. w sprawie przenoszenia do służby w Policji (Dz.U. z 2017 r., poz. 355) wynika, że rozkaz personalny potwierdzający okoliczność przeniesienia funkcjonariusza innej formacji do służby w Policji określa charakter służby (przygotowawcza czy stała). Tym samym rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z [...] sierpnia 2013 r. określił nie tylko dzień rozpoczęcia służby [...] G. P. w Policji, ale również charakter tej służby (jako służby stałej). Zatem odwołujący się od samego początku służby w Policji pełnił tę służbę jako służbę stałą, a wiec faktycznie został mianowany do służby stałej w Policji. Według § 11 rozporządzenia, właściwy przedłożony rozpatrując roszczenia funkcjonariusza przeniesionego do służby w Policji o wypłatę należności niezrealizowanych w dotychczasowych jednostkach, określa je na warunkach obowiązujących policjantów, chyba że stały się wymagalne przed przeniesieniem do służby w Policji. Komendant Główny Policji podał, że roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne (art. 107 ust. 1 ustawy o Policji). G. P. służbę w Policji rozpoczął (na podstawie przeniesienia - art. 25a ust. 1) w dniu [...] września 2013 r. Zatem roszczenie skarżącego z tytułu prawa do zasiłku osiedleniowego uległo przedawnieniu z dniem 1 września 2016 r. G. P. w skardze na tę decyzję Komendanta Głównego Policji zarzucił, że została wydana z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 136 § 1, art. 140 k.p.a. oraz art. 107 ust. 3 pkt 1 i i art. 107 ust. 2 ustawy o Policji i wniósł o jej uchylenie oraz uchylenie rozstrzygnięcia organu I instancji, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Komendantowi Głównemu Policji. Skarżący podniósł, że organ odwoławczy przyjmując, że roszczenie uległo przedawnieniu nie wziął pod uwagę, że [...] marca 2016 r. jego przełożony (Zastępca Naczelnika Wydziału [...] Komendy Wojewódzkich Policji w [...]) poinformował Wydział [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] o tym, że będzie mu przysługiwać zasiłek na zagospodarowanie. Zdaniem skarżącego, ta okoliczność powinna zostać rozważona przez organ w kontekście instytucji przerwania biegu przedawnienia (art. 107 ust. 3 pkt 1 ustawy). Organ nie rozważył ponadto, czy nie zachodzą podstawy do nieuwzględnienia przedawnienia (art. 107 ust. 2 ustawy o Policji). Opóźnienie w dochodzeniu roszczenia było bowiem usprawiedliwione wyjątkowymi okolicznościami - skarżący oczekiwał bowiem na rozpoznanie wniosku o wypłatę zasiłku złożonego w dniu [...] marca 2016 r. przez jego przełożonego, który to wniosek pozostawiony został przez organ I instancji "bez odzewu". Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Organ podał, że pismo Zastępcy Naczelnika Wydziału [...] Komendy Wojewódzkich Policji w [...] z [...] marca 2016 r. - tabela z nazwiskami policjantów, którym zostanie wypłacony zasiłek na zagospodarowanie, na które powołuje się skarżący w skardze, stanowi korespondencję wewnętrzną (służbową), która podlega weryfikacji przez właściwą komórkę. Ponadto skarżący pomija okoliczność, że jego nazwisko zostało wykreślone (usunięte) z tabeli zawierającej nazwiska policjantów, którym będzie wypłacony zasiłek na zagospodarowane. Zatem organ uznał, że skarżącemu nie będzie przysługiwał zasiłek. W ocenie organu spornego pisma nie można uznać jako czynności o której mowa w art. 107 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji, która powoduje przerwanie biegu przedawnienia. W przepisie tym jest bowiem mowa o czynności podejmowanej przez policjanta (przed kierownikiem jednostki), a nie o czynnościach służbowych pracowników organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. W zaskarżonej do Sądu decyzji Komendant Główny Policji przyjął, że rozkaz personalny o przeniesieniu skarżącego do służby stałej w Policji (wydany na podstawie art. 25 a ustawy o Policji), jest równoznaczny z mianowaniem na stałe w służbie w Policji, a w konsekwencji uprawnia funkcjonariusza, który został przeniesiony ze służby stałej w Izbie Celnej do służby stałej w Policji, do otrzymania zasiłku na zagospodarowanie. W rozpatrywanej sprawie organ stwierdził, że roszczenie o ten zasiłek uległo przedawnieniu na podstawie art. 107 ust. 1 ustawy o Policji, ponieważ w okresie trzech lat funkcjonariusz uprawniony do zasiłku nie podjął żadnych działań (nie zwracał się o wypłatę tego świadczenia). Nie zachodzą też wyjątkowe okoliczności pozwalające na nieuwzględnienie przedawnienia (art. 107 ust. 2 ustawy). Sąd nie podziela tego stanowiska ponieważ nie znajduje ono oparcia w okolicznościach faktycznych sprawy oraz w przepisach prawa. Trzeba przed wszystkim zauważyć, że w świetle art. 109 ust. 1 ustawy o Policji, zasiłek na zagospodarowanie jest świadczeniem przysługującym w stałej wysokości , niezależnym od jakichkolwiek okoliczności dotyczących uprawnionego, poza minowaniem go na stałe. Z przepisów ustawy nie wynika również, że jest wypłacany wyłącznie na wniosek uprawnionego. Charakter tego świadczenia pozwala zaś przyjąć, że organ powinien wypłacić go mimo braku stosownego wniosku uprawnionego - z urzędu. Wynika z tego wniosek, że wbrew temu co stwierdził organ, "każda czynność przed kierownikiem jednostki organizacyjnej" przerywająca bieg przedawnienia roszczenia o to świadczenie, nie jest wyłącznie czynnością samego uprawnionego. Może chodzić tutaj w grę również odpowiadająca dyspozycji ust. 3 pkt 1 art. 107 ustawy o Policji czynność innego podmiotu np. bezpośredniego przełożonego uprawnionego. W rozpatrywanej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, w której bezpośredni przełożony uprawnionego (Zastępca Naczelnika Wydziału [...] KWP w [...]) odpowiadając na pismo Naczelnika Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] przekazał temu organowi informacje o liczbie mianowanych funkcjonariuszy, którym będzie przysługiwał zasiłek na zagospodarowanie. W tej liczbie znalazł się skarżący. Z okoliczności sprawy wynika, że skarżący został poinformowany o skierowaniu pisma w sprawie jego świadczenia. Nie ustalono natomiast, że skarżący został poinformowany o tym, że organ właściwy do wypłaty tego świadczenia skreślił go z tej listy. Zdaniem Sądu należało rozważyć, czy to pismo nie odpowiada wymaganiom czynności przed kierownikiem jednostki organizacyjnej właściwym do rozpatrywania takich spraw, podjętej bezpośrednio w celu ustalenia tego prawa po stronie skarżącego (art. 107 ust. 3 pkt 1 ustawy). Organ takich rozważań i ustaleń jednakże nie poczynił stojąc, zdaniem Sądu, na błędnym stanowisku, że czynność przerywająca bieg przedawnienia, o której mowa w art. 107 ust. 3 pkt 1 musi być wyłącznie czynnością uprawnionego. W opisanej sytuacji faktycznej należało również rozważyć, czy nie zachodzi przesłanka nieuwzględnienia przedawnienia określona w art. 107 ust. 2 ustawy o Policji. Jeżeli bowiem skarżący powziął wiadomość ze jego bezpośredni przełożony wystąpił o ustalenie jego prawa do zasiłku na zagospodarowanie, to można by przyjąć, że miał podstawy do oczekiwania, że to świadczenie będzie mu wypłacone. Tym samym jego bierność w tej sprawie mogłaby być usprawiedliwiona. Ten szczególny zbieg okoliczności powinien być zatem oceniony w świetle art. 107 ust. 2 ustawy. Z tego co już powiedziano wynika, że Komendant Główny Policji wydając zaskarżoną decyzję naruszył art. 107 ust. 1 w. z art. 109 ust. 1 ustawy o Policji przez przyjęcie, że wypłata zasiłku na zagospodarowanie następuje wyłącznie na wniosek uprawnionego oraz art. 107 ust. 3 pkt 1 tej ustawy przez przyjęcie, że przerwanie biegu przedawnienia roszczenia następuje wyłącznie przez czynność samego uprawnionego. Organ odwoławczy dopuścił się również naruszenia przepisów postępowania (art. 7, art. 77 § 1 k.p.a.). Sąd w całości podziela zapatrywanie organu odwoławczego wyrażone w zaskarżonej decyzji co do tego, że rozkaz personalny o przeniesieniu skarżącego do służby stałej w Policji (wydany na podstawie art. 25 a ustawy o Policji), jest równoznaczny z mianowaniem na stałe w służbie w Policji, a w konsekwencji uprawnia funkcjonariusza do otrzymania zasiłku na zagospodarowanie. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302), uchylił zaskarżoną decyzję Komendanta Głównego Policji oraz poprzedzający ją rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] października 2017 r. (nr [...]).