II SA/Wa 113/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Gorchowska-Jung po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Handlowego [...]" sp. z o.o. z siedzibą w P. na postanowienie Głównego Inspektora Pracy z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności i wstrzymania wykonania postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącej wpis od skargi w kwocie 100 zł (słownie: stu złotych). Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę do sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć - zgodnie z § 2 powołanego przepisu - sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zgodnie z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Stosownie zaś do art. 144 tej samej ustawy w sprawach nie uregulowanych w rozdziale 11 "Zażalenia" do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. Przepis art. 5 § 2 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego stanowi natomist, że ilekroć w przepisach tej ustawy jest mowa o ministrach rozumie się przez to Prezesa i wiceprezesa Rady Ministrów pełniących funkcję ministra kierującego określonym działem administracji rządowej, ministrów kierujących określonym działem administracji rządowej, przewodniczących komitetów wchodzących w skład Rady Ministrów, kierowników centralnych urzędów administracji rządowej podległych, podporządkowanych lub nadzorowanych przez Prezesa Rady Ministrów lub właściwego ministra, a także kierowników innych równorzędnych urzędów państwowych załatwiających sprawy, o których mowa w art. 1 pkt 1 i 4 ustawy. Zaskarżone postanowienie wydane zostało przez Głównego Inspektora Pracy na podstawie przepisów art. 157 i art. 159 w zw. z art. 126 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu wniosku Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Handlowego [...] sp. z o.o. z siedzibą w P. o stwierdzenie nieważności postanowienia Okręgowego Inspektora Pracy w G. z dnia [...] lipca 2006 r. nr rej. [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia. Od postanowienia tego skarżącej przysługiwał środek zaskarżenia w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, o czym spółka nie została pouczona przez organ. Główny Inspektor Pracy wskazał błędnie w pouczeniu, że od postanowienia stronie przysługuje prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W związku z tym, że przedmiotowa skarga złożona została do Sądu przed wyczerpaniem środków zaskarżenia, które służyły skarżącej w postępowaniu przed organem administracji publicznej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że jest ona niedopuszczalna i powinna ulec odrzuceniu. W świetle powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 i § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w punkcie pierwszym postanowienia. O zwrocie wpisu postanowiono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ppkt a) powołanej ustawy.