II SA/Wa 113/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung Sędziowie WSA Adam Lipiński Iwona Dąbrowska (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi B. K. na niewykonanie przez Prezesa Polskiej Izby Rzeczników Patentowych wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lipca 2011 r. o sygnaturze akt II SAB/Wa 142/11 1. wymierza Prezesowi Polskiej Izby Rzeczników Patentowych grzywnę w wysokości 6000 (sześciu tysięcy) złotych, 2. stwierdza, że bezczynność Prezesa Polskiej Izby Rzeczników Patentowych miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od Prezesa Polskiej Izby Rzeczników Patentowych na rzecz skarżącego B. K. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia 5 lutego 2011 r. B. K. zwrócił się do Prezesa Polskiej Izby Rzeczników Patentowych o udostępnienie informacji publicznej w postaci: 1. kopii (dźwiękowej) nagrania sporządzonego w dniu [...] kwietnia 2010 r. na posiedzeniu Krajowej Rady na nośniku magnetycznym lub optycznym, 2. kserokopii wniosków członków Krajowej Rady, które stały się podstawą wydania uchwały Krajowej Rady Rzeczników Patentowych nr [...] , 3. kopii (dźwiękowej) nagrania z przebiegu VII Nadzwyczajnego Krajowego Zjazdu Rzeczników Patentowych w dniu [...] stycznia 2011 r., na nośniku magnetycznym lub optycznym. Wyrokiem z dnia 12 lipca 2011 r., sygn. akt II SAB/Wa 142/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązał Prezesa Polskiej Izby Rzeczników Patentowych do rozpoznania powyższego wniosku w zakresie pkt 1 i 3 w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, umarzając jednocześnie postępowanie w pozostałym zakresie wniosku, czyli co do pkt 2. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że zasadniczą kwestią wymagającą rozstrzygnięcia w sprawie było stwierdzenie, czy żądana przez skarżącego informacja jest informacją publiczną i czy Prezes Polskiej Izby Rzeczników Patentowych należy do podmiotów zobowiązanych w rozumieniu art. 4 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.). Sąd uznał, że żądane przez B. K. nagrania (kopie dźwiękowe) określone w pkt 1 i 3 jego wniosku z dnia 5 lutego 2011 r. stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 2 i 3, oraz że Prezes Polskiej Izby Rzeczników Patentowych jest podmiotem zobowiązanym do realizacji wniosku o udzielenie informacji publicznej w określonej w nim formie. Od powyższego wyroku została złożona przez Prezesa Polskiej Izby Rzeczników Patentowych skarga kasacyjna, którą Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 20 grudnia 2011 r., I OSK 2026/11, oddalił. NSA ocenił zarzuty skargi kasacyjnej, odnoszące się do naruszenia zarówno prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, za niezasadne. NSA uznał, że zobowiązanie wynikające z zaskarżonego wyroku do rozpoznania wniosku jest prawidłowe i zgodne z prawem. Pismem z dnia [...] stycznia 2012 r. organ, realizując wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2011 r., wskazał, że informacje żądane w pkt 2 wniosku z dnia 5 lutego 2011 r. zostały B. K. udostępnione. Natomiast informacje w zakresie pkt 1 i 3 tego wniosku nie mają charakteru informacji publicznej. Pismem z dnia 21 lutego 2012 r. WSA w Warszawie zwrócił organowi akta wraz ze stwierdzeniem prawomocności wyroku. Pismem z dnia 9 marca 2012 r. B. K. wezwał organ do wykonania wyroku WSA w Warszawie z dnia 12 lipca 2011 r., sygn. akt II SAB/Wa 142/11 poprzez udostępnienie wnioskowanej informacji. Wskazał, że upłynął już termin wyznaczony przez Sąd, a on nie otrzymał niczego, co można byłoby uznać za wykonanie wyroku. Podkreślił, że pismo z dnia [...] stycznia 2012 r. nie jest wykonaniem wyroku, ze względu na oczywistą sprzeczność pomiędzy nim a wyrokiem WSA. Pismem z dnia 16 marca 2012 r. organ wyjaśnił, że wykonanie wyroku WSA z dnia 12 lipca 2011 r. zostało dokonane pismem z dnia [...] stycznia 2012 r., doręczonym B. K. w dniu 9 stycznia 2012 r. Organ podał, że ani WSA w Warszawie, ani NSA nie przesądził o kierunku rozpoznania wniosku, ani też o wyniku jego rozpoznania. Pismem z dnia 23 marca 2012 r. B. K. wezwał ponownie Prezesa Polskiej Izby Rzeczników Patentowych do wykonania wyroku WSA w Warszawie poprzez udostępnienie wnioskowanej informacji publicznej. Odwołując się do przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz poglądów doktryny i orzecznictwa sądów administracyjnych wskazał, że wobec przesądzenia przez WSA w Warszawie o publicznym charakterze wnioskowanej informacji organ winien albo udostępnić informację, albo wydać decyzję odmowną. Nie można natomiast – wbrew stanowisku Sądu – zawiadomić stronę "zwykłym pismem", że wnioskowana informacja nie jest informacją publiczną i nie podlega ustawie o dostępie do informacji publicznej. Prezes Polskiej Izby Rzeczników Patentowych w piśmie z dnia 31 marca 2012 r. podtrzymał swoje stanowisko o wykonaniu wyroku. Wskazał, że NSA jednoznacznie odciął się od dokonanej przez WSA wykładni prawa co do charakteru żądanej informacji. W tej sytuacji organ uznał, że podjęte działania wypełniają polecenie zawarte w wyrokach obu Sądów. Następnie B. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na niewykonanie przez Prezesa Polskiej Izby Rzeczników Patentowych wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lipca 2011 r., sygn. akt II SAB/Wa 142/11. W skardze tej B. K. podniósł, że niewykonanie wyroku i dalsza bezczynność organu przejawiają się w bezzasadnym oraz sprzecznym z oceną prawną twierdzeniu organu, że informacja w sprawie, w której Sąd orzekał, nie stanowi informacji publicznej. W związku z powyższym, skarżący wnosił o wymierzenie Prezesowi Polskiej Izby Rzeczników Patentowych grzywny w trybie art. 154 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi za niewykonanie wyroku z 12 lipca 2011 r., sygn. akt II SAB/Wa 142/11. Wyrokiem z dnia 3 października 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 1155/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wymierzył Prezesowi Polskiej Izby Rzeczników Patentowych grzywnę w wysokości 3000 złotych i stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd stwierdził, że Prezes – jako podmiot zobowiązany do udzielenia żądanej informacji publicznej – nie wykonał wyroku Sądu z dnia 12 lipca 2011 r., sygn. akt II SAB/Wa 142/11 i w dalszym ciągu pozostaje w bezczynności, co czyni wniosek o wymierzenie grzywny zasadnym. W wyroku tym bowiem Sąd jednoznacznie wypowiedział się co do charakteru wnioskowanej informacji i zaliczył ją do informacji publicznej. Wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 października 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 1155/12 stał się przedmiotem skargi kasacyjnej Prezesa Polskiej Izby Rzeczników Patentowych. W wyniku jej rozpatrzenia, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 19 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 52/13 oddalił skargę kasacyjną. W uzasadnieniu wyroku NSA wskazał, że powoływane przez Prezesa Polskiej Izby Rzeczników Patentowych pismo z dnia [...] stycznia 2012 r., wbrew jego twierdzeniom, nie stanowi wykonania wyroku Sądu I instancji z dnia 12 lipca 2011 r. NSA podkreślił, że Sąd I instancji prawidłowo uznał, że Prezes Polskiej Izby Rzeczników Patentowych nie wykonał wyroku Sądu z dnia 12 lipca 2011 r., sygn. akt II SAB/Wa 142/11, oraz że zachodziły przesłanki do wymierzenia temu organowi grzywny na podstawie art. 154 § 1 w związku z art. 154 § 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Pismami z dnia 6 października 2012 r. i 19 listopada 2012 r., B. K. ponownie wezwał organ do wykonania wyroku Sądu o sygnaturze akt II SAB/Wa 142/11 z dnia 12 lipca 2011 r. w związku z wyrokiem Sądu z dnia 3 października 2012 r. o sygnaturze akt II SA/Wa 1155/12, nakładającym na Prezesa Polskiej Izby Rzeczników Patentowych grzywnę na niewykonanie powołanego wyżej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Pismem z dnia 14 grudnia 2012 r., uzupełnionym pismami z dnia 15 lutego 2013 r., 15 kwietnia 2013 r. oraz 17 kwietnia 2013 r., B. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie powtórną skargę na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lipca 2011 r., sygn. akt II SAB/Wa 142/11 oraz dalszą bezczynność Prezesa Polskiej Izby Rzeczników Patentowych w zakresie rozpatrywania wniosku z dnia 5 lutego 2011 r. o udostępnienie informacji publicznej. W ocenie skarżącego, niewykonanie wyroku przejawia się w bezzasadnym oraz sprzecznym z oceną prawną, dokonaną przez Sąd w wyroku z dnia 12 lipca 2011 r., twierdzeniu organu, że informacja w sprawie, w której Sąd orzekał wyrokiem, nie stanowi informacji publicznej. Z tych względów wniósł o: 1. powtórne wymierzenie Prezesowi Polskiej Izby Rzeczników Patentowych grzywny w trybie art. 154 §1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi za niewykonanie wyroku z dnia 12 lipca 2011 r., sygn. akt II SAB/Wa 142/11, 2. stwierdzenie, że niewykonanie wyroku i dalsza bezczynność organu, zwłaszcza po wyroku z dnia 3 października 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 1155/12 nakładającym grzywnę, nastąpiły z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wg spisu kosztów, który złoży na rozprawie, a w razie niezłożenia spisu - wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący przypomniał stan faktyczny sprawy i podniósł, że do dnia sporządzenia niniejszej skargi nie otrzymał odpowiedzi od organu, którą można zakwalifikować jako rozpatrzenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Skarżący podkreślił, że wyrokami WSA w Warszawie, jak i NSA, przesądzone zostało, że żądane przez niego informacje stanowią informację publiczną. Odnosząc się do wniosku o stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa skarżący podniósł, że w chwili obecnej dalszy brak wykonania wyroku z dnia 12 lipca 2011 r. świadczy o rażącym naruszeniu prawa, bowiem Prezes Polskiej Izby Rzeczników Patentowych nadal, pomimo wymierzenia organowi grzywny, nie wykonał wyroku. Zdaniem skarżącego, uporczywe odmawianie przez organ rozpatrzenia jego wniosku z dnia 5 lutego 2011 r. w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej jest działaniem celowym i świadomym, a nie skutkiem błędu w zrozumieniu wyroków Wojewódzkiego i Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanych w roku 2011. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie. Odnosząc się do wniosku o odrzucenie skargi organ wskazał, że sprawa w przedmiocie niewykonania wyroku jest w toku, zatem na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku, Sąd odrzuca skargę. Ponadto organ wskazał, że w jego przekonaniu wyrok WSA został wykonany, tj. pismem z dnia 3 stycznia 2012 r. ponownie organ podkreślił, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 lipca 2011 r. zobowiązał jedynie Prezesa Polskiej Izby Rzeczników Patentowych do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 5 lutego 2011 r. o udostępnienie informacji publicznej. Ani Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w powołanym wyroku, ani też Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 grudnia 2011 r. (sygn. akt I OSK 2026/11) nie przesądził o kierunku rozpoznania wniosku, ani też o wyniku jego rozpoznania. Organ wskazał, że stoi na stanowisku, iż wyroki w sposób jasny obligowały organ do rozpoznania wniosku, nie wskazywały - bo nie mogły wskazywać - o kierunku jego rozpoznania. Nie ta kwestia była bowiem przedmiotem skargi. Była nią bezczynność organu, a nie spór o to, czy dana informacja ma charakter publiczny czy też go nie ma. Z tych względów organ nie zgodził się z twierdzeniem zawartym w uzasadnieniu do wyroku WSA w Warszawie z dnia 3 października 2012 r., iż działanie organu, odmawiające żądanej przez skarżącego informacji charakteru publicznego było podyktowane niezrozumieniem treści wyroków sądów administracyjnych i tym samym organ nie wykonał wyroku WSA w Warszawie z dnia 12 lipca 2011 r. Ponownie organ podniósł, że treść żądania skarżącego, tj. rodzaj żądanej informacji bezsprzecznie nie podlega reżimowi ustawy o dostępie do informacji publicznej. Organy samorządu rzecznikowskiego nie są kolegialnymi organami władzy publicznej pochodzącymi z wyborów powszechnych. Nie dotyczy ich zatem obowiązek zawarty w art. 18 i 19 ustawy o dostępie do informacji publicznej, nakazujący utrwalanie obrad w ściśle określony sposób. W ocenie organu, WSA w Warszawie w wyroku z dnia 12 lipca 2011 r. w sposób aprioryczny przyjął, że protokoły z posiedzeń organów samorządu zawodowego, jak również kopie nagrań z ich obrad, są informacją publiczną. Sąd ten zaniechał zbadania i wyjaśnienia okoliczności, czy owa "informacja publiczna" nie należy do kategorii informacji publicznej przetworzonej, której udostępnienie wymaga wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego. W trakcie postępowania przed Sądem I instancji w żaden sposób nie udowodniono, że wnioskowane przez B. K. nagrania są informacją publiczną. Zdaniem organu, istotny dla sprawy wydaje się wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 maja 2012 r. (sygn. akt I OSK 356/12). Sąd ten wskazał bowiem, że nie można przyjąć, że informacja dotycząca Krajowego Zjazdu Rzeczników Patentowych powinna być udostępniona na wskazanym przez wnioskodawcę nośniku z uwagi na fakt, że odnosi się ona do działania organu samorządu zawodowego (...). Podmiot ten nie został bowiem zobowiązany do udostępnienia materiałów audiowizualnych i teleinformatycznych na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dokonana z tej perspektywy analiza prowadzi do konkluzji, że sporne nagrania, dokumentujące przebieg VII Nadzwyczajnego Krajowego Zjazdu Rzeczników Patentowych oraz Krajowej Rady Rzeczników Patentowych, nie podlegają przechowywaniu ani udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, ponieważ wymienione organy nie są kolegialnymi organami władzy publicznej pochodzącymi z powszechnych wyborów, na co organ zgodnie z przysługującymi mu uprawnieniami wskazał, wykonując pismem z dnia [...] stycznie 2012 r. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lipca 2011 r. jak również wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2011 r. Reasumując, organ stwierdził, że nietrafne wydaje się stanowisko, iż Prezes Polskiej Izby Rzeczników Patentowych zobligowany był przyjąć, iż żądana informacja ma charakter publiczny (gdy w istocie takiego charakteru nie miała), a zatem na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej mógł ją jedynie udostępnić, bądź odmówić jej udostępnienia. W ocenie organu, poprawne jest stanowisko, iż organ uprawiony był do stwierdzenia, że dane żądanie nie podlega reżimowi ustawy o dostępie do informacji publicznej, ponieważ żądana informacja nie ma charakteru publicznego. Pismem z dnia 15 lutego 2013 r. skarżący wniósł o nieuwzględnienie wniosku organu o odrzucenie jego skargi, bowiem jest on bezzasadny, gdyż przedmiotem niniejszej skargi jest inny okres bezczynności organu po wyroku z dnia 12 lipca 2011 r., aniżeli rozpatrywany w sprawie II SA/Wa 1155/12. Niniejsza sprawa dotyczy dalszego niewykonania wyroku i bezczynności organu, w okresie po dniu 3 października 2012 r. do chwili obecnej, ponieważ Prezes Polskiej Izby Rzeczników Patentowych nadal nie chce wykonać wyroku z dnia 12 lipca 2011 r., mimo iż w uzasadnieniu wyroku z dnia 3 października 2012 r. Sąd dokładnie wyjaśnił organowi, jak należy rozumieć obowiązek nałożony wyrokiem z dnia 12 lipca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m. in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Rozpatrywana w tym zakresie skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem wniesionej skargi jest ponowne żądanie B. K. wymierzenia grzywny Prezesowi Polskiej Izby Rzeczników Patentowych wobec niewykonania przez niego wyroku Sądu o sygn. akt II SAB/Wa 142/11 z dnia 12 lipca 2011 r. na podstawie art. 154 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływana jako "P.p.s.a.". Wskazać należy, że stosownie do art. 154 § 1 P.p.s.a., w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Natomiast z ust. 6 tego przepisu wynika, iż grzywnę tę wymierza się do wysokości dziesięciokrotności przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Istota skargi wszczynającej to postępowanie sprowadza się zatem do zapewnienia skuteczności wyroków sądów administracyjnych nie tylko poprzez dyscyplinowanie organu do podjęcia stosownych działań, jeżeli bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem kontroli sądu, ale także w przypadku bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności poprzez ukaranie organu za prowadzenie postępowania mimo upływu terminu określonego w ustawie, w tym przypadku w ustawie o dostępie do informacji publicznej – art. 13 ustawy. Wszczęcie postępowania w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny za niewykonanie wyroku sądu sprowadza się jedynie do żądania zastosowania przez sąd określonych środków mających na celu dyscyplinowanie organu za niewykonanie wyroku sądowego. Wymierzenie grzywny następuje w razie uwzględnienia skargi wniesionej przez stronę, która uprzednio zwróciła się do organu z pisemnym wezwaniem do wykonania wyroku. Z ww. warunku skarżący się wywiązał, bowiem skarżący ponownie dwukrotnie wzywał organ do wykonania wyroku WSA w Warszawie z dnia 12 lipca 2011 r. (pisma z 6 października 2012 r. i z 19 listopada 2012 r.) poprzez udostępnienie wnioskowanej informacji publicznej. Informację tę stanowi dźwiękowa kopia nagrania sporządzonego na posiedzeniu Krajowej Rady w dniu [...] kwietnia 2010 r. na nośniku magnetycznym lub optycznym oraz dźwiękowa kopia nagrania z przebiegu VII Nadzwyczajnego Krajowego Zjazdu Rzeczników Patentowych z dnia [...] stycznia 2011 r. na nośniku magnetycznym lub optycznym. Organ po uprawomocnieniu się wyroku WSA w Warszawie wystosował do skarżącego pismo informujące go, że powyższe informacje nie mają charakteru informacji publicznej, co oznacza, że jego wniosek nie może zostać zrealizowany. Wobec takiego stanowiska organu wskazać należy, że w przypadku żądania udostępnienia informacji publicznej, strona wnioskująca o taką informację, jeżeli pozostaje w przekonaniu, że żądane przez nią informacje mają charakter informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, to może wnieść do sądu administracyjnego skargę na bezczynność organu. Rozpoznając taką skargę sąd ma obowiązek przesądzić o charakterze informacji poprzez dokonanie kwalifikacji, czy żądane informacje są, czy też nie informacjami publicznymi w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Następnie sąd ten ma obowiązek stwierdzić, czy organ wykonał wynikający z przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej obowiązek wszczęcia postępowania i podjęcia stosownego rozstrzygnięcia (stosownej czynności), a dopiero później, czy organ ten z powyższego obowiązku wywiązał się w nakazanym prawnie terminie. Inaczej mówiąc, sąd administracyjny, do którego strona zwróciła się o ochronę przed bezczynnością podmiotu zobowiązanego do udostępnienia żądanej informacji, może stwierdzić bezczynność i zobowiązać podmiot obowiązany do udostępnienia informacji do określonego działania tylko wówczas, gdy dotyczy to informacji publicznej. W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja zaistniała. Skarżący wobec bezczynności Prezesa Polskiej Izby Rzeczników Patentowych w rozpoznaniu jego wniosku z dnia 5 lutego 2011 r. o udzielenie informacji publicznej, skierował skargę do sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę w zakresie żądania udostępnienia kopii nagrań (pkt 1 i 3 wniosku) i zobowiązał Prezesa Polskiej Izby Rzeczników Patentowych do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 5 lutego 2011 r. w zakresie punktu 1 i 3. W uzasadnieniu wyroku Sąd jednoznacznie stwierdził, że żądane przez skarżącego nagrania stanowią informację publiczną. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 20 grudnia 2011 r. oddalił skargę kasacyjną, uznając, że zarzuty skargi kasacyjnej, odnoszące się do naruszenia prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, nie są zasadne. NSA podzielił zatem stanowisko WSA w Warszawie, co do charakteru żądanej informacji publicznej, przyjmując, że "zobowiązanie wynikające z zaskarżonego wyroku do rozpoznania wniosku jest prawidłowe i zgodne z prawem". Zaznaczyć przy tym należy, że dla podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji wiążące jest stanowisko zajęte przez Sąd (zarówno Wojewódzki, jak i Naczelny Sąd Administracyjny), w sprawie zapoczątkowanej skargą B. K. – stosownie do treści art. 153 P.p.s.a. Dla uzasadnienia swojego stanowiska organ nie może natomiast powoływać się na wyrok wydany w innej sprawie, chociażby zbieżnej przedmiotowo. Podkreślić należy, że organ już raz został ukarany grzywną za niewykonanie wyroku Sądu, wyrokiem o sygn. akt II SA/Wa 1155/12, który stał się prawomocny, bowiem Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 19 marca 2013 r. o sygn. akt I OSK 52/13 , oddalił skierowaną od niego skargę kasacyjną. Odpowiadając na wniosek organu zawarty w odpowiedzi na skargę o jej odrzucenie wskazać należy, że ponowny wniosek o wymierzenie grzywny organowi w trybie art. 154 § 1 P.p.s.a. nie może być uznany za niedopuszczalny w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a., tylko dlatego, że grzywna ta została organowi już raz wymierzona, skoro organ nadal nie wywiązuje się z obowiązków na niego nałożonych wyrokiem Sądu. Nie zachodzi w takiej sprawie stan tzw. powagi rzeczy osądzonej. Przedmiotem kolejnego wniosku jest dalsza opieszałość organu, która nie stanowiła przedmiotu pierwotnego rozstrzygnięcia w rozumieniu art. 171 P.p.s.a. Przedmiotem wniesionej skargi jest ponowne żądanie wymierzenia organowi grzywny wobec niewykonania wyroku Sądu na podstawie art. 154 P.p.s.a. Podkreślić należy, że pomimo ukarania grzywną organ w dalszym ciągu pozostawał w bezczynności i nie dopełnił obowiązku wynikającego z wyroku o sygn. akt II SAB/Wa 142/11. Ponadto, odpowiadając na zarzut organu, że w momencie złożenia przez skarżącego ponownej skargi na niewykonanie wyroku z dnia 12 lipca 2011 r. o sygn. akt II SAB/Wa 142/11, wyrok o sygn. akt II SA/Wa 1155/12 tego Sądu, nakładający na organ grzywnę za niewykonanie powołanego wyżej wyroku nie był prawomocny, nie znajduje akceptacji, wyjaśnić bowiem należy, że skarga na niewykonanie wyroku Sądu związana jest nierozerwalnie z wyrokiem Sądu zobowiązującym organ do zaniechania bezczynności, nie zaś z wyrokiem nakładającym na ten organ grzywnę. Odpowiadając zaś na wniosek skarżącego, dotyczący sporządzenia postanowienia sygnalizacyjnego na podstawie art. 155 P.p.s.a., to stwierdzić należy, że niewykonanie orzeczeń sądu administracyjnego w związku z art. 154 P.p.s.a. może stanowić przedmiot wystąpienia sygnalizacyjnego tylko wówczas, gdy właściwy podmiot nie skorzystał z uprawnień przewidzianych w tych przepisach, a więc nie złożył skargi w przedmiocie ukarania organu, który nie wykonał wyroku uwzględniającego skargę. Skoro zaś skarżący z takiej możliwości skorzystał, to jego wniosek nie został przez Sąd uwzględniony. Określając wysokość grzywny Sąd wziął pod uwagę przede wszystkim fakt uporczywego niewykonywania przez organ nałożonego na niego obowiązku oraz fakt, że nawet nałożenie grzywny nie wywiera na organ dyscyplinującego wpływu. Mając zaś na uwadze okoliczność, że wniosek skarżącego z dnia 5 lutego 2011 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie punktu 1 i 3 tego wniosku nie został rozpatrzony do chwili rozpoznawania sprawy, a do dnia rozprawy minęło ponad 2 lata od dnia złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, Sąd stwierdził, że bezczynność w niniejszej sprawie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 154 § 1, § 2 i § 6 P.p.s.a., wymierzył organowi grzywnę. W ocenie Sądu, grzywna orzeczona w wysokości 6000 zł jest adekwatna do stopnia zawinienia. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a.