II SA/Wa 1130/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska Sędziowie WSA Ewa Pisula - Dąbrowska (spr.) WSA Iwona Dąbrowska Protokolant ref. staż. Eliza Kusy po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę Decyzją z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...], którą to decyzją cofnięto W. S. pozwolenie na broń palną bojową. Jako podstawę materialnoprawną organ wskazał art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t. j.: Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.). W motywach uzasadnienia decyzji organ wskazał, że W. S. dopuścił się przestępstwa z art. 190 § 1 k.k. (groźby karalne), które stanowi czyn z katalogu przestępstw przeciwko wolności. Podniósł też, że groził on swojej córce pozbawieniem życia. Nadto ustalił, że W. S. zachowywał się agresywnie, używał przemocy fizycznej wobec córki i zachowanie to było swoistą zemstą za jej postawę w sporze rodziców na sprawie rozwodowej. Organ wskazał również, że wyrokiem Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] listopada 2006 r. skarżący został skazany na karę grzywny za wykroczenie z art. 108 kw, tj. za szczucie psem swojej córki i sześcioletniego wnuka. Ustalił ponadto, że skarżący lekceważył zasady ruchu drogowego - popełnił trzy wykroczenia, powodując kolizje drogowe. W konsekwencji organ stwierdził, iż wprawdzie omawiane czyny nie należą do przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, ale godzą w wolność człowieka i świadczą o takich cechach charakteru, które wykluczają możliwość posiadania broni. Wskazując na art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, organ uznał, iż skarżący należy do kręgu osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, czyli osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Od powyższego rozstrzygnięcia W. S. złożył skargę, wnosząc o uchylenie skarżonej decyzji. W skardze zarzucono: - naruszenie przepisów prawa materialnego – tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, poprzez uznanie, iż w przedmiotowej sprawie istnieje uzasadniona obawa użycia broni przez skarżącego w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, - naruszenie przepisów art. 7 oraz art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., przez brak dokładnego wyjaśnienia sprawy. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że Sąd odwoławczy zmienił wyrok w sprawie o sygn. akt [...] i orzeczeniem z dnia [...] lipca 2009 r., sygn. akt [...] umorzył warunkowo postępowanie karne. Skarżący stwierdził, że zaistniałe zdarzenia były spowodowane relacjami pomiędzy małżonkami, którzy toczą spory majątkowe. Nadto, że spowodowanie kolizji drogowej nie może stanowić przesłanki do cofnięcia pozwolenia na broń. W skardze podniesiono też, że skarżący prowadzi kantory wymiany walut w miejscach uznanych za niebezpieczne, np. w okolicy dworca PKP i posiadanie przez niego broni uzasadnione jest koniecznością wzbudzenia respektu wśród lokalnych potencjalnych przestępców. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację prezentowaną w trakcie trwania postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. W świetle treści wyżej powołanych przepisów oraz biorąc pod uwagę stan faktyczny sprawy, jej istota sprowadzała się do oceny tego, czy fakt skazania skarżącego za groźby karalne w stosunku do córki, skazanie na karę grzywny za wykroczenie z art. 108 kw, tj. za szczucie psem swojej córki i sześcioletniego wnuka oraz popełnione wykroczenia drogowe, dowodzą, że skarżącego należy zaliczyć do kategorii osób, które mogą użyć broni niezgodnie z jej przeznaczeniem. W ocenie Sądu organ zasadnie uznał, że taka obawa w rozpatrywanej sprawie występuje. Zauważyć należy przede wszystkim, iż w rodzinie skarżącego dochodzi od wielu lat do konfliktów na wielu płaszczyznach. Małżonkowie, co podniesiono w skardze, są w sporze majątkowym. Do gróźb karalnych wobec córki skarżącego doszło po tym, jak stanęła ona w sprawie rozwodowej po stronie matki. Konflikt rodzinny przełożył się na tak patologiczne zachowania, jak szczucie psem własnej córki i wnuka. Tak silne negatywne emocje w rodzinie, wzajemna niechęć, żale, obwinianie, wreszcie zachowania, które znalazły dwukrotnie finał w sądzie, już ze względów prewencyjnych, przemawiają za cofnięciem skarżącemu pozwolenia na broń palną bojową. Zdaniem Sądu powyższe okoliczności rodzą uzasadnioną obawę, że skarżący może skorzystać z posiadanej broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Podkreślić należy, że organ administracji publicznej nie rozstrzyga w postępowaniu administracyjnym o kwestiach prawnokarnych, tj. nie bada winy, czy niewinności osoby posiadającej broń, a także powodów warunkowego umorzenia postępowania karnego. Organ bada jedynie zaistnienie przesłanek, wynikających ze wskazanych powyżej przepisów ustawy o broni i amunicji. Odnosząc się do zarzutów skargi zgodzić należy się z oceną, iż czyny popełnione przez skarżącego nie mieszczą się w kategorii przestępstw przeciwko zdrowiu, życiu lub mieniu. Okoliczność ta nie powoduje automatycznie, iż skazanie skarżącego za inne przestępstwa, wykroczenia automatycznie przesądza, że pozwolenie na broń nie może zostać cofnięte. Posiadanie prawa do broni powiązane musi być zawsze z przekonaniem, że osoba, której takie prawo przyznano nie użyje broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Uzasadnienie, że broń jest skarżącemu potrzebna ze względu na prowadzenie kantorów wymiany walut w miejscach niebezpiecznych, m.in. w pobliżu dworca PKP, dla wzbudzenia respektu potencjalnych przestępców, nie może przemawiać za zasadnością skargi w kontekście tego, iż prawa do broni nie przyznaje się ze względów prewencyjnych. W zachowaniu pozwolenia na posiadanie broni przez skarżącego sprzeciwia się także interes społeczny, który bezwzględnie wymaga, aby bronią dysponowały jedynie osoby gwarantujące bezpieczne i zgodne z przepisami jej użytkowanie. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).