II SA/Wa 1130/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Karolina Kisielewicz-Sierakowska, Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Asesor WSA Mateusz Rogala (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi B. O. na postanowienie Komendanta [...] Policji z dnia [...] kwietnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2024 r. nr [...] Komendant [...] Policji, działając na podstawie na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572, powoływanej dalej jako k.p.a.), utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] stycznia 2024 r. nr [...] odmawiające B. O. wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie przez wnioskodawcę służby w okresie od dnia [...] stycznia 2006 r. do dnia [...] grudnia 2021 r. w warunkach określonych w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej (Dz. U. z 2020 r., poz. 1611). W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ podał, że B. O. w piśmie z dnia [...] maja 2022 r. zwrócił się do Komendanta Rejonowego Policji [...], na podstawie § 4 pkt 1 rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r. z uwzględnieniem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2014 r. sygn. U 12/13 o zaakceptowanie załączonych do pisma dokumentów oraz na ich podstawie przyznanie 0,5% podstawy wymiaru emerytury za lata: 2011, 2012, 2013, 2014 i 2018, a w razie wątpliwości kwerendę całej dokumentacji za wskazane lata. Ponadto zwrócił się o kwerendę całej dokumentacji za lata: 2006, 2007, 2008, 2009, 2010, 2015, 2016, 2017, 2019, 2020 i 2021. Wnioskodawca wskazał, że w okresie od dnia [...] marca 2007 r. do dnia [...] sierpnia 2008 r., pełniąc służbę w Zespole [...] Sekcji [...] Komendy Rejonowej Policji [...], dokonał licznych zatrzymań sprawców przestępstw, podczas których występowało zagrożenie życia i zdrowia, zgodnie z przytoczonymi w piśmie przepisami. Do przedmiotowego pisma załączył imienne karty za lata 2006-2008 podpisane przez siebie, bez podpisów w miejscu przeznaczonym na pieczątkę i podpis bezpośredniego przełożonego oraz Komendanta Rejonowego Policji [...], bez wskazania konkretnych interwencji ani czynności mających wyczerpywać znamiona określone w § 4 pkt 1 rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r., a także imienne karty za lata 2009-2021, podpisane przez siebie, bez podpisów w miejscu przeznaczonym na pieczątkę i podpis bezpośredniego przełożonego oraz Komendanta Rejonowego Policji [...], wskazujące szereg czynności mających wyczerpywać znamiona określone w § 4 pkt 1 rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r. Na każdej z tyych kart widnieje zapis stanowiący wniosek o przeprowadzenie kwerendy z czynności służbowych realizowanych w warunkach określonych w § 4 pkt 1 rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r., z uwzględnieniem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2014 r. za cały rok, którego dana karta dotyczy. Komendant Rejonowy Policji [...] postanowieniem z dnia [...] maja 2023 r. nr [...] odmówił wnioskodawcy wydania żądanego zaświadczenia, gdyż przeprowadzona kwerenda materiałów archiwalnych nie potwierdziła pełnienia przez niego służby w warunkach określonych w § 4 pkt 1 rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r. Komendant [...] Policji postanowieniem z dnia [...] lipca 2023 r. nr [...] uchylił postanowienie z dnia [...] maja 2023 r.w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podniesiono, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane w oparciu o niepełny materiał dowodowy. Zarówno z materiałów sprawy, jak też uzasadnienia zaskarżonego postanowienia nie wynikało bowiem, czy kwerenda prowadzona była z uwzględnieniem wskazanych przez stronę okoliczności, a zatem czynności opisanych w imiennych kartach służby, złożonych przez wnioskodawcę. Ponadto żaden z właściwych przełożonych, do których zwrócono się w przedmiotowej sprawie, nie odniósł się do wskazanych przez stronę okoliczności. Nie wskazano w szczególności, czy na podstawie dostępnych ewidencji, rejestrów lub innych danych, zdarzenia takie można potwierdzić, a jeśli tak, to czy podczas wykonywanych przez stronę czynności zaistniały okoliczności wskazane w § 4 pkt 1 rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r. Z materiałów sprawy nie wynikało również, aby właściwi przełożeni wykorzystali wszelkie dostępne im możliwości i źródła dowodowe. Żaden bowiem z nich nie wskazał, aby przeprowadzono analizy dostępnych baz danych, takich jak wskazane przez stronę w zażaleniu systemy SWD czy EKSD, bądź wykluczył zasadność wykorzystania takich źródeł dowodowych. Ponownie rozpatrując sprawę, organ I instancji zwrócił się do: Naczelnika Wydziału [...] Komendy Rejonowej Policji [...], Naczelnika Wydziału [...] Komendy Rejonowej Policji [...] o ponowne przeprowadzenie kwerendy i wnikliwą ocenę materiałów pod kątem spełnienia przez B. O. warunków określonych w § 4 pkt 1 rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r. z uwzględnieniem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2014 r. sygn. akt U 12/13. Organ I instancji nie zwracał się natomiast ponownie o przeprowadzenie kwerendy do Dowódcy Oddziału [...] Policji w [...], do Naczelnika Wydziału [...] Komendy [...] Policji oraz do Pełnomocnika Zespołu do spraw [...] Komendy Rejonowej Policji [...]. Organ wyjaśnił, że uprzednio pismem z dnia [...] sierpnia 2022 r. Komendant [...] Policji poinformował organ I instancji, że z dokumentacji zgromadzonej w toku przeprowadzonej kwerendy wynika, iż brak jest podstaw do wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby przez wnioskodawcę w okresie od dnia [...] stycznia 2006 r. do dnia [...] października 2006 r. w warunkach, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r. z uwzględnieniem ww. wyroku TK. Do pisma załączono zatwierdzoną przez Dowódcę Oddziału [...] Policji w [...] notatkę służbową Pomocnika Dowódcy Zespołu [...] Oddziału [...] Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2022 r. zawierającą ocenę materiałów poddanych kwerendzie w sprawie wniosku B. O. o wydanie zaświadczenia. Wskazano w niej, że potwierdzenie pełnienia przez funkcjonariusza Oddziału [...] Policji w [...] służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej, określonych w § 4 pkt 1 rozporządzenia może nastąpić na podstawie zapisów w notatnikach służbowych. Zapisy wskazanej dokumentacji zawierają informacje o czasie, miejscu i rodzaju wykonywanych czynności przez policjanta podczas pełnionej służby, czynnym i bezpośrednim udziale funkcjonariusza w zdarzeniach, czynnościach lub akcjach. Dokumentację pomocniczą w powyższym zakresie stanowią: książki służby lub zabezpieczeń oraz książki odpraw i narad służbowych. Ponadto poinformowano, iż wymieniona dokumentacja archiwalna obrazująca przebieg służby wnioskodawcy za okres od dnia [...] stycznia 2006 r. do dnia [...] października 2006 r. została wybrakowana. Z kolei w dniu [...] października 2022 r. do organu I instancji wpłynęło pismo Pełnomocnika Komendanta Rejonowego Policji [...] do spraw [...] informujące o przeprowadzeniu kwerendy materiałów archiwalnych za okres pełnienia służby wnioskodawcę od dnia [...] listopada 2006 r. do dnia [...] grudnia 2021 r. w Komendzie Rejonowej Policji [...]. W toku przeprowadzonej kwerendy ustalono, że dokumentacja (książki osób zatrzymanych i kontroli tych osób; książki doprowadzeń do Izby Wytrzeźwień; notatniki policjanta; książki zabezpieczenia bezpieczeństwa i porządku publicznego podczas imprez, uroczystości imprez masowych, zgromadzeń publicznych oraz tras przejazdu osób podlegających ochronie i inne) została wybrakowana. Ponadto kwerendzie poddano następujące dokumenty: książki osób zatrzymanych i kontroli tych osób prowadzone w latach 2008 – 2016; książki osób doprowadzonych do izby wytrzeźwień prowadzone w latach 2008 – 2015). Ponadto, akta spraw, w których odnaleziono zapisy wnioskodawcy, przekazano do oceny Naczelnikowi Wydziału [...] Komendy Rejonowej Policji [...] oraz Zastępcy Naczelnika Wydziału [...] Komendy Rejonowej Policji [...]. Wnioskodawca pismem z dnia [...] września 2023 r. poinformował, iż w dniu [...] lipca 2021 r. przekazał drogą służbową pisma wraz z załącznikami w postaci imiennych kart służb pełnionych w warunkach zagrożenia życia i zdrowia oraz kserokopii notatek urzędowych z przeprowadzonych interwencji w celu przedłożenia Komendantowi Rejonowemu Policji [...] do akceptacji oraz dołączenia do akt osobowych. W związku z powyższym wskazał, iż należałoby uwzględnić powyższe pisma wraz z załącznikami przy ponownym przeprowadzaniu kwerendy. W związku z powyższym organ zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wypożyczenie akt osobowych strony. Analiza akt osobowych nie ujawniła wskazanej przez wnioskodawcę dokumentacji w postaci pisma z dnia [...] lipca 2021 r. wraz z imiennymi kartami służb pełnionych w warunkach zagrożenia życia lub zdrowia oraz kserokopii notatek urzędowych z przeprowadzonych interwencji stanowiących załącznik do tego pisma, jak również dokumentów mogących stanowić podstawę do uznania, że wymieniony w latach 2006 - 2021 wykonywał czynności w wymiarze ilościowym i w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury wskazanych w § 4 pkt 1 rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r. z uwzględnieniem wyroku TK z dnia 27 maja 2014 r. Organ podniósł ponadto, że analizując akta osobowe policjanta ujawniono zapisy o wypadkach w służbie w latach: 2009, 2014 oraz 2019, które zostały szczegółowo opisane w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. Organ powołał się następnie na orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] z dnia [...] marca 2023 r. nr [...], którym orzeczono wobec B. O. kategorię zdrowia "C" - trwale niezdolny do służby w Policji. W orzeczeniu tym stwierdzono, że schorzenia wymienione w rozpoznaniu nie pozostają w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby oraz że inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą, jednak nie powstało w skutek wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby ani choroby pozostającej w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. Z kolei Naczelnik Wydziału [...] Komendy Rejonowej Policji [...], poinformował organ I instancji, że po ponownie przeprowadzonej kwerendzie materiałów archiwalnych dotyczących pełnienia służby przez wnioskodawcę w okresie od dnia [...] grudnia 2006 r. do dnia [...] września 2009 r., stwierdzono, że notatniki strony za okres od dnia [...] listopada 2006 r. do [...] grudnia 2007 r.; książki osób zatrzymanych i kontroli tych osób z lat 2006 – 2007; książki doprowadzeń do Izby Wytrzeźwień z lat 2005-2007 oraz dokumenty dotyczące zabezpieczenia bezpieczeństwa i porządku publicznego podczas imprez, uroczystości, imprez masowych, zgromadzeń publicznych oraz tras przejazdu osób podlegających ochronie i inne z lat 2006 - 2013 zostały wybrakowane. W trakcie prowadzonej kwerendy zostały wzięte pod uwagę okoliczności wskazane przez wnioskodawcę w zakresie dokonania sprawdzeń i ustaleń w Elektronicznej Książce Służby Dyżurnej i Systemie Wspomagania Dowodzenia. Informacje, w tym dane osobowe, przetwarzane w Systemie Wspomagania Dowodzenia usuwa się w sposób automatyczny po upływie 5 lat, licząc od dnia ich zarejestrowania. Usunięcie informacji z Systemu Wspomagania Dowodzenia Policji stanowi jednocześnie ich usunięcie z Systemu Analitycznego Systemu Wspomagania Dowodzenia Policji. W związku z tym wskazane przez stronę czynności w niezatwierdzonych imiennych kartach za lata 2006 - 2007 nie mogą zostać poddane weryfikacji w Elektronicznej Książce Służby Dyżurnej i Systemie Wspomagania Dowodzenia Policji, gdyż wszelkie dane zostały zanonimizowane. Ponadto dokonano analizy szczegółowo wymienionych przez organ materiałów i spraw przechowywanych w składnicy akt Komendy Rejonowej Policji [...], w których nie ujawniono zapisów dotyczących zagrożenia życia i zdrowia. W konsekwencji Naczelnik Wydziału [...] Komendy Rejonowej Policji [...] wskazał, iż w toku przeprowadzonej kwerendy materiałów nie ujawniono dokumentów mogących potwierdzić pełnienie służby przez wnioskodawcę w okresie od dnia [...] stycznia 2006 r. do dnia [...] grudnia 2007 r. w warunkach określonych w § 4 pkt 1 rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r. z uwzględnieniem wyroku TK z dnia 27 maja 2014 r. Z kolei Naczelnik Wydziału [...] Komendy Rejonowej Policji [...] poinformował, że przeprowadzono ponowną kwerendę materiałów archiwalnych pozostających w dyspozycji składnicy akt Komendy Rejonowej Policji [...], jak również będących na stanie Wydziału [...] Komendy Rejonowej Policji [...] dotyczących wnioskodawcy. Jak wskazał, wymieniony od dnia [...] kwietnia 2007 r. do dnia [...] maja 2007 r. pełnił powierzone obowiązki służbowe w Rewirze [...] Wydziału [...] Komendy Rejonowej Policji [...], a od dnia [...] września 2008 r. do dnia [...] lutego 2022 r. pełnił służbę w Rewirze [...] Wydziału Prewencji Komendy Rejonowej Policji [...]. Naczelnik wskazał, że notatniki wnioskodawcy za okres od dnia [...] listopada 2006 r. do [...] grudnia 2016 r. oraz dokumentacja szczegółowo wymieniona przez organ zostały wybrakowane. Kwerendzie zostały poddane również materiały spraw o wskazanych przez organ sygnaturach, jednak w materiałach brak jest informacji o wystąpieniu zagrożenia życia i zdrowia wnioskodawcy. Również kwerenda notatników służbowych, ze szczegółową oceną interwencji wskazanych przez wnioskodawcę w niezatwierdzonych kartach imiennych oraz książek ewidencji osób umieszczonych w pomieszczeniu przeznaczonym dla osób zatrzymanych lub doprowadzonych w celu wytrzeźwienia za okres od dnia [...] stycznia 2015 r. do dnia [...] grudnia 2021 r. nie ujawniła zapisów stanowiących podstawę do potwierdzenia, iż strona wykonywała interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia. Naczelnik Wydziału [...] Komendy Rejonowej Policji [...] wskazał ponadto, że uwzględniając zawartą przez wnioskodawcę informację dotyczącą przekazania w dniu [...] lipca 2021 r. drogą służbową pisma wraz z załącznikami w postaci imiennych kart służby z wykazem interwencji podejmowanych w warunkach zagrożenia życia lub zdrowia i kserokopiami notatek urzędowych z przeprowadzonych interwencji, celem przedłożenia Komendantowi Rejonowemu Policji [...] do akceptacji oraz dołączenia do teczki osobowej, w dniu [...] października 2023 r. dokonano sprawdzenia dzienników korespondencyjnych Wydziału [...] Komendy Rejonowej Policji [...], w wyniku którego nie ujawniono wpływu wyżej wymienionego pisma. Wypowiadając się w zakresie dokonania sprawdzeń oraz ustaleń w EKSD i SWD, Naczelnik wskazał, że informacje, w tym dane osobowe, przetwarzane w SWD Policji usuwa się w sposób automatyczny po upływie 5 lat, licząc od dnia ich zarejestrowania, a usunięcie informacji z SWD Policji stanowi jednocześnie usunięcie ich z SA SWD Policji. Biorąc powyższe pod uwagę, czynności służbowe za lata 2009 - 2018, wykazane przez wnioskodawcę w niezatwierdzonych imiennych kartach służby pełnionej w warunkach zagrożenia zdrowia lub życia, nie mogą zostać poddane weryfikacji na podstawie wymienionych baz danych. Weryfikacji w Systemie Wspomagania Dowodzenia zostały natomiast poddane interwencje wskazane przez stronę w kartach służby za okres od dnia [...] listopada 2018 r. do 2021 r. W powyższych materiałach (szczegółowo opisanych przez organ) nie odnaleziono zapisów mogących stanowić podstawę do uznania, że wnioskodawca wykonywał czynności służbowe w warunkach zagrażających życiu i zdrowiu określonych w § 4 pkt 1 rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r. z uwzględnieniem wyroku TK z dnia 27 maja 2014 r. Okoliczności tych nie potwierdziła również kwerenda materiałów pozostających w dyspozycji Wydziału [...] oraz archiwum Komendy. Naczelnik przekazał organowi I instancji materiał stanowiący podstawę informacji w nim zawartych. Mając na uwadze powyższe okoliczności, wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] stycznia 2024 r.Komendant Rejonowy Policji [...], działając m.in. na podstawie art. 219 k.p.a. w zw. z § 4 pkt 1 rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r., odmówił B. O. wydania żądanego zaświadczenia. W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że podjęte w sprawie czynności oraz ustalony w ich wyniku stan faktyczny i prawny nie potwierdziły pełnienia przez stronę w okresie od dnia [...] stycznia 2006 r. do dnia [...] grudnia 2021 r. służby w warunkach określonych w § 4 pkt 1 rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r. z uwzględnieniem wyroku TK z dnia 27 maja 2014 r. B. O. wniósł na powyższe postanowienie zażalenie do Komendanta [...] Policji, zarzucając organowi m.in. naruszenie art. 217 § 1 i 2 pkt 2 k.p.a. w zw. z § 4 pkt 1 rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r., poprzez ich niezastosowanie i niewydanie wnioskodawcy zaświadczenia żądanej treści mimo wykazania przez stronę interesu prawnego oraz zaistnienia przesłanek merytorycznych do wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie przez wnioskodawcę służby w warunkach szczególnego zagrożenia życia i zdrowia, Do zażalenia skarżący dołączył szereg dokumentów dotyczących podejmowanych przez niego czynności. W dalszej części uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przywołał przepisy dotyczące pełnienia służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej z tytułu pełnienia służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu oraz postępowania w sprawie wydawania zaświadczeń i wyjaśnił, że art. 218 § 2 k.p.a. daje wprawdzie możliwość prowadzenia przez organ postępowania wyjaśniającego przed wydaniem zaświadczenia, jednakże tylko w koniecznym zakresie. Ogranicza się ono do ustalenia źródeł danych i następnie stwierdzenia, czy dane te (w posiadaniu których organ już się znajduje) odnoszą się do wnioskodawcy i potwierdzają istnienie określonego stanu faktycznego lub też potwierdzają konkretny stan prawny, a także ustalenia jakiego rodzaju ewidencje lub rejestry mogą zawierać żądane dane i ustalenie ich dysponentów. Zaświadczenie bowiem jest aktem wiedzy, a nie woli organu. I choć do postępowania w sprawie wydawania zaświadczeń mają zastosowanie ogólne zasady postępowania administracyjnego, to jest ono postępowaniem uproszczonym i w znacznym stopniu odformalizowanym. Organ podkreślił następnie, że organy Policji nie są uprawnione do wydawania zaświadczeń o potwierdzeniu faktów, które nie wynikają z prowadzonych przez te organy ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w ich posiadaniu, a jedynie na przykład z zeznań świadków czy też danych dostarczonych właściwemu organowi przez osobę ubiegającą się o wydanie zaświadczenia. Ponadto, organ zauważył, że przyznawanie podwyższonych świadczeń funkcjonariuszom, których służba nie odbiegała w istocie od standardowego zakresu ryzyka, wiążącego się z wykonywaniem ustawowych zadań Policji, wypaczałoby sens omawianej wyżej instytucji prawnej. W ocenie organu, warunkiem sine qua non uznania, że policjant uczestniczył w działaniach uprawniających do podwyższenia emerytury jest wystąpienie zagrożenia życia lub zdrowia policjanta. Nie może chodzić tu o niebezpieczeństwo potencjalne, wynikające z samego faktu, iż policjant wykonuje czynności służbowe i może być narażony na działanie bliżej nieokreślonego napastnika. Tym samym warunków tych nie spełniają wszystkie co do zasady czynności wykonywane przez funkcjonariuszy w ramach nałożonych obowiązków służbowych, których potencjalnie niebezpieczny charakter wynika jedynie ze specyfiki służby w Policji. Istnieje zatem oczywista różnica między potencjalnym niebezpieczeństwem, jakie może nieść za sobą służba w Policji dla każdego policjanta, a realnym niebezpieczeństwem utraty życia lub zdrowia występującym przy podejmowaniu konkretnej czynności, udziale w konkretnymi zdarzeniu bądź w oznaczonej akcji - i to w ściśle wymaganym wymiarze czasowym określonym w § 4 pkt 1 rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r. Zagrożenie to winno być realne, rzeczywiste, wprost wynikające, a nie dające się jedynie przewidzieć. Nie może mieć charakteru abstrakcyjnego, przewidywanego w przyszłości, lecz ma być obiektywne i konkretne. Chodzi przy tym o konkretne sytuacje takiego zagrożenia z określeniem ich daty, miejsca, przebiegu zdarzenia, podczas którego określona osoba swoim zachowaniem stwarzała niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia funkcjonariusza. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, że niebezpieczeństwo to powinno mieć wymiar zbliżony do pojęcia czynnej napaści na funkcjonariusza lub usiłowania takiej czynnej napaści. Organ wyjaśnił, że wykonywanie codziennych czynności, takich jak: patrolowanie, podejmowanie interwencji, legitymowanie, zatrzymywanie podejrzanych, doprowadzanie podejrzanych do sądu, wykonywanie czynności operacyjno-rozpoznawczych, dochodzeniowo-śledczych nie będzie mogło zostać uznane a priori za uprawniające do podwyższenia emerytury o 0,5%. Nie można zatem zakładać, że wykonywanie określonych czynności polegających np. na zatrzymywaniu osób poszukiwanych świadczy już niewątpliwie o wykonywaniu czynności szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. Skutkowałoby to tym, że kwalifikacja osób uprawnionych do świadczenia emerytalnego w zwiększonej wysokości odbywałaby się na podstawie charakteru takich czynności, w których automatycznie należałoby przyjąć, że "szczególne" zagrożenie mogłoby wystąpić, tj. których podjęcie mogłoby potencjalnie skutkować wystąpieniem tego rodzaju zagrożenia. Tym samym nie byłoby konieczności analizowania przebiegu konkretnych zdarzeń, tj. czynności, w których policjant brał udział, bowiem konieczne byłoby przyjęcie założenia, że spełniają one kryterium, o którym mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r. Tymczasem organ nie bada w przedmiotowym postępowaniu, czy ze względu na charakter czynności, w których skarżący brał udział, wykonywał je ze świadomością podwyższonego ryzyka, tj. zagrożenia, jakie w jego ocenie może się wiązać z ich wykonywaniem, czy wykonywał je podejmując szczególne środki ostrożności, czy korzystał w trakcie ich wykonywania ze specjalnego wyposażenia, ale czy w danej konkretnej sytuacji, w danym zdarzeniu, w którym uczestniczył, ze względu na jego przebieg istniało realne i konkretne, a nie tylko potencjalne i abstrakcyjne, szczególne zagrożenie dla życia i zdrowia. Organ nie bada osobistego nastawienia emocjonalnego funkcjonariusza, które związane jest z uczestnictwem w danym zdarzeniu. Ocena, czy dane zdarzenie spełnia wymogi, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r., musi mieć natomiast charakter obiektywny. Organ zobligowany jest do ustalenia, czy dane zdarzenie pociągało za sobą realne i konkretne, szczególne zagrożenie dla życia lub zdrowia. Ocena taka możliwa jest wyłącznie na podstawie pozostającej w dyspozycji organu dokumentacji. Z jej treści musi wynikać w sposób niebudzący wątpliwości, że takie szczególne zagrożenie dla życia lub zdrowia policjanta w związku z uczestnictwem przez niego w danym zdarzeniu wystąpiło. W niniejszym postepowaniu organ I instancji ustalił przebieg służby strony, a następnie zwrócił się do przełożonych właściwych z uwagi na miejsce pełnienia służy, o przeprowadzenie kwerendy materiałów pozostających w ich dyspozycji pod kątem spełnienia przez wnioskodawcę warunków określonych w § 4 pkt 1 rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r. z uwzględnieniem wyroku TK z dnia 27 maja 2014 r. Podczas analizy materiału uwzględniono interwencje, które wnioskodawca wykazał w załączonych do akt postępowania (niepodpisanych przez Komendanta Rejonowego Policji [...] oraz nieujawnionych w aktach osobowych funkcjonariusza) imiennych kartach za lata 2006-2021. Odniesiono się jedynie do interwencji dotyczących lat 2018-2021, gdyż materiał dotyczący czynności z lat wcześniejszych został wybrakowany. Podjęte czynności oraz ustalony w ich wyniku stan faktyczny i prawny nie potwierdziły pełnienia przez wnioskodawcę w okresie od dnia [...] stycznia 2006 r. do dnia [...] grudnia 2021 r. służby w warunkach określonych w § 4 pkt 1 rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r. z uwzględnieniem wyroku TK z dnia 27 maja 2014 r. Organ podkreślił, że brak dokumentów o odpowiedniej treści nie pozwala organowi na wysnucie wniosku o zaistnieniu zdarzeń szczególnie zagrażających życiu lub zdrowiu, albowiem podstawą zaświadczenia mogą być tylko dane wynikające z dokumentów. Zaświadczenie ma być potwierdzeniem faktów ujawnionych w dokumentacji, a nie faktów, których zaistnienia można się jedynie domyślać. Brak treści zgodnej z wolą wnioskodawcy w analizowanej dokumentacji, będącej w dyspozycji jednostki organizacyjnej Policji, w której wnioskodawca pełnił służbę, nie pozwolił na potwierdzenie pełnienia przez niego służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, w wymiarze określonym w § 4 pkt 1 rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r. Ocena spełnienia przez wnioskodawcę przesłanek wynikających z wyżej wymienionego przepisu prawa nie może prowadzić do tworzenia faktów czy okoliczności, które nie są w analizowanej dokumentacji zawarte. Zaświadczenie wydawane jest w oparciu o istniejącą dokumentację wskazującą wprost, że służba była pełniona w warunkach szczególnie zagrażających życiu lub zdrowiu. Za jego pomocą organ stwierdza co mu jest wiadome. Natomiast interpretowanie dokumentacji, która nie zawiera informacji o pełnieniu służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu lub zdrowiu oznaczałoby tworzenie nowych faktów, co nie jest dopuszczalne w postępowaniu o wydanie zaświadczenia. Odnosząc się do podnoszonych w zażaleniu argumentów, organ stwierdził, że twierdzenie, iż schorzenia wnioskodawcy są wynikiem służby pełnionej z narażeniem życia i zdrowia nie wynikają z treści przywołanego przez stronę orzeczenia komisji lekarskiej i stanowi niedopuszczalną nadinterpretację niemającą potwierdzenia w dokumentacji. B. O. wniósł na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia organu I instancji, a także o zwrot kosztów postępowania i rozpoznanie sprawy na rozprawie. Skarżący zarzucił organowi naruszenie: 1. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 219 w zw. z art. 218 § 2 k.p.a. w zw. z § 4 pkt 1 rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r., poprzez utrzymanie w mocy postanowienia I instancji w sytuacji, gdy postępowanie poprzedzające wydanie zaskarżonego postanowienia zostało przeprowadzone z naruszeniem przepisów postępowania, w tym przede wszystkim w zakresie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i ustalenia stanu faktycznego sprawy, 2. art. 7, art. 15, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 218 § 1 i 2 k.p.a., art. 126 k.p.a. w zw. z § 4 pkt 1 rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r., przez nierozpatrzenie przez organ, ponownie od początku, w sposób rzetelny, wnikliwy i bezstronny, z uwzględnieniem interesu strony, zgromadzonego w postępowaniu materiału dowodowego, w szczególności pominięcie dowodów wskazanych przez stronę, które winny być w dyspozycji organu, co w konsekwencji doprowadziło do wadliwego ustalenia stanu faktycznego sprawy i odmowy wydania zaświadczenia żądanej treści. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że znacząca większość dokumentacji papierowej, która mogłaby stanowić podstawę dokonania ustaleń odnośnie pełnienia służby przez skarżącego w warunkach szczególnego zagrożenia życia lub zdrowia została wybrakowana. Powodem takiego stanu rzeczy było, zdaniem skarżącego, archiwizowanie materiałów w dość "elastyczny sposób", co pozwalało organowi faktycznie na wybór okresu przechowywania dokumentacji w zakresie od 2 do 20 lat. Skarżący stwierdził, że część materiałów zostało zbrakowane przedwcześnie, uniemożliwiając tym samym zweryfikowanie danych w nich zawartych. Skarżący podniósł, że będąc jeszcze w służbie i chcąc ze swojej strony ukierunkować organ w zakresie kwerendy materiałów jego dotyczących pod kątem potwierdzenia pełnienia służby w warunkach szczególnego zagrożenia życia i zdrowia, przekazał kierownikowi Rewiru [...] KRP [...], za potwierdzeniem odbioru, dokumentację dotyczącą podjętych niecodziennych interwencji w służbie, gdzie było narażone jego życie i zdrowie, celem nadania biegu sprawie tj. przekazania Komendantowi Rejonowemu Policji [...], a następnie zaakceptowania i dołączenia do akt osobowych. Była to dokumentacja w postaci pism, imiennych kart służby i kserokopii notatek urzędowych przekazanych drogą służbową za lata 2006, 2007, 2008, 2009, 2010, 2011, 2012, 2013, 2014, 2015, 2016, 2017, 2018, 2019, 2020, 2021, która to nie została prawdopodobnie przekazana Komendantowi i dołączona do akt osobowych. Twierdzenie przez organ w zaskarżonym postanowieniu, że ww. dokumentacja nie została dołączona do akt osobowych obciąża jedynie organ, bowiem skarżący ma potwierdzenie przełożonego o jej przyjęciu. W ocenie skarżącego, organ nie odniósł się w zaskarżonym postanowieniu do części dokumentacji. Stąd też trudno stwierdzić, czy została ona poddane analizie, czy też wcześniej wybrakowana. Skarżący podkreślił, że to organ nie zarejestrował pism, imiennych kart służby oraz kserokopii notatek urzędowych, które zostały przekazane mu za potwierdzeniem odbioru. Przekazane organowi kserokopie notatek urzędowych wytworzone były bezpośrednio po interwencjach, na które powoływał się skarżący. Skarżący powołał się również na dokumentacje medyczną, z której wynika, że "nie jest wykluczone, że rzeczywiście skarżący uczestniczył w interwencjach, w których istniało narażenie życia i zdrowia, a rolą organu, było w niezbędnym zakresie dokonanie kwerendy wszystkich posiadanych dokumentów w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy." W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wyjaśnić, że sprawa, pomimo wniosku skarżącego o jej rozpoznanie na rozprawie, została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Jak bowiem stanowi art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, powoływanej dalej jako p.p.s.a.), sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, Sąd nie był zatem związany wnioskiem skarżącego i był uprawniony do rozpoznania sprawy ze skargi na postanowienie Komendanta [...] Policji z dnia [...] kwietnia 2024 r.w trybie uproszczonym. Postępowanie w sprawie zakończonej zaskarżonym postanowieniem toczyło się na wniosek skarżącego o wydanie zaświadczenia potwierdzającego pełnienie przez wnioskodawcę w okresie od [...] stycznia 2006 r. do [...] grudnia 2021 r. służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu w rozumieniu § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. Zgodnie z tym przepisem emeryturę podwyższa się o 0,5% podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, jeżeli funkcjonariusz w czasie wykonywania obowiązków służbowych podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia. Przy czym wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2014 r. sygn. U 12/13 § 4 pkt 1 częściowo został uznany za niezgodny z art. 15 ust. 6 w związku z ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2013 r., poz. 667) oraz z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. Zgodnie z tym wyrokiem przepis ten utracił moc w zakresie, w jakim nakłada na funkcjonariuszy konieczność wykazania okresów służby w warunkach "bezpośrednio" zagrażających życiu lub zdrowiu. Jak wynika z treści przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego regulujących postępowanie organów w sprawach dotyczących wydania zaświadczenia, organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie (art. 217 § 1 k.p.a.). Zaświadczenie wydaje się jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa; 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (art. 217 § 2 k.p.a.). Z kolei zgodnie z art. 218 § 1 k.p.a., w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 218 § 2 k.p.a.). Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, zaświadczenie jest czynnością materialno-techniczną polegającą na urzędowym potwierdzeniu przez organ, w formie pisemnej, obiektywnie istniejącego stanu rzeczy dotyczącego faktów lub prawa. Jest ono przy tym przejawem wiedzy, a nie woli organu administracji publicznej, dokonywanym, w myśl art. 218 § 1 k.p.a. w oparciu o posiadane rejestry i ewidencje bądź inne dane znajdujące się w posiadaniu organu zaświadczeniowego. Zakres postępowania wyjaśniającego prowadzonego przed wydaniem zaświadczenia, jest w konsekwencji takiej konstrukcji ograniczony do analizy posiadanej dokumentacji oraz danych zgromadzonych w powyższych zasobach i oceny możliwości ich przeniesienia do treści zaświadczenia. Nie jest zatem dopuszczalne dokonywanie w tym trybie ustaleń faktycznych i ocen prawnych niewynikających wprost z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. W szczególności nie wydaje się zaświadczenia, jeżeli żądanie strony dotyczy kwestii spornej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 stycznia 2020 r., sygn. akt I OSK 457/19, wszystkie przywołane orzeczenia są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy ponadto zaznaczyć, że wydając na podstawie art. 219 k.p.a. postanowienie odmawiające wydania zaświadczenia żądanej treści, organ musi brać pod uwagę, że rozstrzygnięcie to może zostać poddane kontroli sądowej i będzie oceniane z perspektywy zawartej w uzasadnieniu argumentacji. Z tego powodu przeprowadzone przez organ postępowanie wyjaśniające musi być na tyle zupełne, żeby nie można było skutecznie zarzucić organowi nieuwzględnienia istotnych dla wyniku postępowania dokumentów lub faktów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 2021 r., sygn. akt II GSK 610/21). W ocenie Sądu, organ prawidłowo przeprowadził postępowanie wyjaśniające zmierzające do załatwienia wniosku skarżącego o wydanie zaświadczenia. Po pierwsze ustalił bowiem przebieg służby strony, a następnie zwrócił się do przełożonych właściwych z uwagi na miejsce pełnienia służy o przeprowadzenie kwerendy materiałów pozostających w ich dyspozycji pod kątem spełnienia przez skarżącego warunków określonych w § 4 pkt 1 rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r. z uwzględnieniem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2014 r. O przeprowadzenie kwerendy zwrócił się także do Pełnomocnika Komendanta Rejonowego Policji [...] do spraw [...]. Odmawiając wydania zaświadczenia, organy obydwu instancji stwierdziły, że w zgromadzonych w toku postępowania dokumentach brak jest informacji, które umożliwiałyby wydanie zaświadczenia o żądanej przez skarżącego treści, tj. potwierdzających wykonywanie przez skarżącego co najmniej 6 razy w ciągu roku zadań służbowych w warunkach szczególnie zagrażających życiu lub zdrowiu, w rozumieniu § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r., w okresie od [...] stycznia 2006 r. do [...] grudnia 2021 r. To stanowisko organu Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w całości podziela. Jak już wskazano, rolą organu prowadzącego postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia jest ustalenie, czy istnieją ewidencje, rejestry bądź inne dane, które potwierdzają okoliczności, których dotyczyć ma zaświadczenie. Jeżeli tego rodzaju dokumenty nie zostały wytworzone, bądź są z innych przyczyn niemożliwe do uzyskania przez organ, zasadne jest wydanie postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia. Wnioskodawca nie może natomiast oczekiwać od organu, że wytworzy żądane informacje na potrzeby prowadzonego postępowania zaświadczeniowego, prowadząc postępowanie dowodowe w celu ustalenia okoliczności faktycznych, których dotyczyć ma zaświadczenie. W tym zakresie Sąd w całości podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 21 czerwca 2023 r. sygn. akt III OSK 359/22, w którym NSA wyjaśnił, że w pierwszej kolejności w ramach postępowania w sprawie wydania zaświadczenia organ ustala, jakiego rodzaju ewidencje i rejestry mogą zawierać żądane dane. Dalsza część postępowania sprowadza się do wyjaśnienia, czy posiadane dane odnoszą się do osoby wnioskodawcy oraz, co najważniejsze, czy dotyczą stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się wnioskodawca (por. Z. Kmiecik, Charakter prawny zaświadczenia a możliwość ustalania i weryfikacji jego treści, PiP 2004 nr 10, s. 63). W postępowaniu o wydanie zaświadczenia wyłączono szerszy zakres postępowania wyjaśniającego, uniemożliwiając m.in. stosowanie przepisu art. 75 § 1 k.p.a., w myśl którego jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy i nie jest sprzeczne z prawem, w szczególności zaś dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Organ może więc wydać wyłącznie takie zaświadczenie, którego treść wynika z posiadanych dokumentów, natomiast niedopuszczalne jest tworzenie na potrzeby wydania danego zaświadczenia nowych dokumentów, bądź prowadzenie szerokiego postępowania dowodowego w trybie typowego administracyjnego postępowania jurysdykcyjnego. Tym samym stanowisko o konieczności przeprowadzenia postępowania dowodowego w celu weryfikacji, czy w toku służby strona nie podejmowała czynności, w których istniało zagrożenie życia lub zdrowia nie znajduje umocowania. Jak wynika ze zgromadzonej w aktach sprawy dokumentacji, brak jest dokumentów, które potwierdzają bezpośrednio okoliczności, których potwierdzenia domaga się skarżący, tj. wykonywania, co najmniej 6 razy w ciągu roku zadań służbowych w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, w rozumieniu § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. Sam fakt pełnienia służby na określonym stanowisku lub wykonywania czynności służbowych o określonym charakterze nie oznacza zaś sam w sobie, że skarżący pełnił służbę ze szczególnym narażeniem życia lub zdrowia, a w szczególności nie potwierdza częstotliwości tego rodzaju szczególnych zdarzeń. Nie można przyjąć, że w przypadku braku niezbędnej do wydania zaświadczenia dokumentacji organ powinien dokonywać szczegółowej analizy przebiegu służby wnioskodawcy na przestrzeni 16 lat, których dotyczył wniosek, i ustalać czy w trakcie pełnienia służby skarżący uczestniczył 6-krotnie w ciągu roku w zdarzeniach szczególnie zagrażających jego życiu lub zdrowiu. Niewątpliwie tego rodzaju postępowanie wyjaśniające daleko wykracza poza ramy przewidziane przez ustawodawcę w art. 218 § 2 k.p.a. W konsekwencji Sąd uznał, że organ nie naruszył powyższego przepisu. Nie można też skutecznie zarzucić organowi naruszenia wskazywanych przez skarżącego przepisów postępowania dowodowego, tj. art. 7, art. 75 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a., bowiem organ w sposób wyczerpujący (w granicach przewidzianych dla postępowania zaświadczeniowego) przeprowadził postępowanie wyjaśniające w tej sprawie, zwracając się kilkukrotnie do właściwych jednostek Policji o udzielenie pełnej informacji o zgromadzonych w rejestrach i archiwach dokumentach mogących potwierdzać okoliczności, których dotyczył wniosek skarżącego. Brak odpowiednich danych w rejestrach i archiwach Policji przesądził natomiast o konieczności wydania postanowienia odmawiającego wydania zaświadczenia, które to rozstrzygnięcie organ prawidłowo uzasadnił, szczegółowo wyjaśniając, z jakich przyczyn nie mógł uwzględnić żądania skarżącego. Odnosząc się do podnoszonych w skardze argumentów dotyczących nieprawidłowego wybrakowania dokumentów mogących potwierdzić, że skarżący pełnił służbę ze szczególnym narażeniem życia lub zdrowia, należy wyjaśnić, że wybrakowanie wskazywanych przez organ w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia dokumentów (a fakt ich wybrakowania nie jest kwestionowany przez skarżącego), spowodowało, że dokumenty te przestały istnieć i nie mogą stanowić potwierdzenia zdarzeń w nich opisywanych. Ocena prawidłowości brakowania pozostawała natomiast poza zakresem postepowania organów w niniejszej sprawie i nie może być tez kontrolowana przez sąd administracyjny w tej sprawie. Niezależnie bowiem od tego, czy dotyczące skarżącego dokumenty zostały wybrakowane prawidłowo czy też nie, organ prowadzący postępowanie w sprawie wniosku o wydanie zaświadczenia nie miał możliwości potwierdzenia faktów na podstawie nieistniejących już dokumentów. Reasumując, kontrola zaskarżonego postanowienia oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia organu I instancji nie dała podstaw do stwierdzenia, że zostały one wydane z naruszeniem prawa materialnego lub przepisów postępowania. Brak jest podstaw do uznania, że w postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonego postanowienia nie wyjaśniono wszystkich kwestii mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy wydania zaświadczenia o treści żądanej przez skarżącego. Uzasadnienia wydanych w sprawie postanowień odpowiadają prawu. Odmowa wydania zaświadczenia nie oznacza przy tym, że skarżący nie może w postępowaniu przed sądem powszechnym w sprawie o podwyższenie emerytury z tytułu pełnienia służby w szczególnych warunkach dowodzić swoich racji za pomocą dostępnych w tym postępowaniu środków dowodowych. Biorąc wszystkie powyższe okoliczności pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 3 i art. 120 p.p.s.a.