II SA/Wa 1132/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Sędziowie WSA Anna Mierzejewska, Sławomir Antoniuk, , Protokolant specjalista Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2014 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] marca 2014 r.; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości; 3. zasądza od Ministra Skarbu Państwa na rzecz skarżącej M. C. kwotę 200 (dwieście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia [...] lutego 2014 r., złożonym w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198; dalej: u.d.i.p.) M. C. zwróciła się do Ministra Skarbu Państwa o udostępnienie następujących informacji publicznych: 1. kopii wszystkich wniosków wniesionych przez Przedsiębiorstwo Państwowe [...] z siedzibą w W. [...] w latach 2013-2014 do Ministra Skarbu Państwa o wyrażenie zgody w trybie ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o wykonywania uprawnień przysługujących Skarbowi Państwa (Dz. U. 2012, Nr 1224) na dokonanie czynności prawnej w zakresie rozporządzenia składnikami aktywów trwałych o wartości rynkowej przekraczającej równowartość kwoty 50.000 euro poprzez zawarcie przez [...] . umów najmu, których przedmiotem są lokale użytkowe znajdujące się na terenie [...] w W., w szczególności umów pomiędzy [...] a [...] sp. z o.o. z siedzibą w W.; 2. kopii wszystkich dokumentów załączonych do ww. wniosków, w szczególności: a) dokumentów potwierdzających prawo [...] . do przedmiotu rozporządzenia, b) dokumentów potwierdzających wartość rynkową przedmiotu rozporządzenia, c) projektów umów najmu; 3. kopii wszystkich decyzji Ministra Skarbu Państwa w przedmiocie wniosków [...] wskazanych w pkt 1 powyżej, wraz z pisemnymi uzasadnieniami. Minister Skarbu Państwa przy piśmie z dnia [...] lutego 2014 r. udostępnił wnioskodawczyni kserokopie 16 rozstrzygnięć Ministra Skarbu Państwa wydanych po rozpatrzeniu wniosków Przedsiębiorstwa Państwowego [...], spełniających kryteria określone w ww. wystąpieniu. W odniesieniu do pozostałych żądań w ww. piśmie zwrócono się o wykazanie istnienia szczególnego interesu publicznego w uzyskaniu informacji przetworzonej w zakresie informacji, o których mowa w pkt 1 i 2 wniosku. W odpowiedzi w piśmie z dnia [...] lutego 2014 r. M. C. ponowiła swoje żądanie w zakresie udostępnienia kopii wszystkich wniosków wniesionych przez Przedsiębiorstwo Państwowe [...] w W., w latach 2013 - 2014, do Ministra Skarbu Państwa, w trybie ustawy o zasadach wykonywania uprawnień przysługujących Skarbowi Państwa, na dokonanie czynności prawnych polegających na zawarciu przez [...] umów najmu, których przedmiotem są lokale użytkowe znajdujące się na terenie [...] w W, w szczególności umów pomiędzy [...] a [...] Sp. z o.o. wraz z kopią wszystkich dokumentów załączonych do tych wniosków. Jednocześnie nie wykazano istnienia szczególnego interesu publicznego w uzyskaniu wnioskowanych informacji, gdyż w ocenie wnioskującej powyższe informacje nie posiadają charakteru informacji przetworzonych. Wobec powyższego Minister Skarbu Państwa decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2014 r. wydaną na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 16 ust. 1 u.d.i.p. oraz art. 104 § 1 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r. poz. 267; dalej: k.p.a.) odmówił udostępnienia M. C. informacji, której domagano się w pkt 1 i 2 wniosku z dnia [...] lutego 2014 r. Uzasadniając swoje stanowisko, Minister przypomniał, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Posiłkując się orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazał, że informacją przetworzoną jest informacja publiczna opracowana przez podmiot zobowiązany przy użyciu dodatkowych sił i środków, na podstawie posiadanych przez niego danych, w związku z żądaniem wnioskodawcy i na podstawie kryteriów przez niego wskazanych, czyli innymi słowy informacja, która zostanie przygotowana "specjalnie" dla wnioskodawcy wedle wskazanych przez niego kryteriów. Informacja przetworzona to taka informacja, której wytworzenie wymaga intelektualnego zaangażowania podmiotu zobowiązanego (wyrok NSA z dnia 5.04.2013 r., sygn. akt I OSK 89/13). Dodatkowo za informację przetworzoną uważana jest informacja, na którą składa się pewna suma informacji, tzw. informacji publicznej prostej, dostępnej bez wykazywania przesłanki interesu publicznego. Ze względu jednak na treść żądania, udostępnienie wnioskodawcy konkretnej informacji publicznej nawet o prostym charakterze, wiązać się może z potrzebą przeprowadzenia odpowiednich analiz, zestawień, wyciągów, usuwania danych chronionych prawem. Powyższe zabiegi czynią takie informacje proste informacją przetworzoną, której udzielenie jest skorelowane z potrzebą istnienia przesłanki interesu publicznego (wyrok WSA w Szczecinie z dnia 10.01.2013 r. sygn. akt II SAB/SZ 51/12). W jego ocenie, żądane przez wnioskującą informacje należy zakwalifikować właśnie jako taką informację. Minister poinformował, że zakres żądania obejmuje 16 postępowań, na które składa się dokumentacja liczona w tysiącach pism. Analiza powyższego materiału, zdaniem Ministra, wymagałaby ustalenia, czy konkretna informacja stanowi informację publiczną, a w przypadku ustalenia, iż informacja posiada walor informacji publicznej - ustalenia w dalszej kolejności, czy nie zachodzą w konkretnej sprawie wyłączenia dostępu do informacji publicznej, o których mowa w art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zakres czynności jakie musiałyby zostać podjęte przez organ, nie ograniczałby się zatem jedynie do modyfikacji technicznej i graficznej informacji, lecz związany byłby z procesem analizy brzmienia informacji, nacechowanym znacznym zaangażowaniem intelektualnym, wymagającym zaangażowania znacznych środków osobowych. Zatem uzasadnione było domaganie się wykazania zaistnienia szczególnie istotnego interesu publicznego przez wnioskodawcę. Natomiast wobec faktu, iż zaistnienia takiego interesu nawet nie próbowano wykazać, organowi nie pozostała inna droga niż odmowa udostępnienia informacji w drodze wydania decyzji administracyjnej. Pismem z dnia [...] marca 2014 r. wnioskodawczyni złożyła w dniu [...] marca 2014 r, wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Decyzją z dnia [...] maja 2014 r., Nr [...], Minister Skarbu Państwa utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] marca 2014 r., Nr [...], podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko, wobec nieprzedstawienia nowej argumentacji zawartej we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi M. C. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniosła ona o uchylenie zarówno tej, jak i poprzedzającej ją decyzji Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] marca 2014 r. W skardze zarzucono organowi naruszenie, art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w związku z art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji oraz art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Uzasadniając powyższe zarzuty, skarżąca w pierwszej kolejności podniosła, iż organ nie dokonał analizy wnioskowanych materiałów pod kątem tego, czy w istocie stanowią one informację publiczna, co zresztą sam przyznał w uzasadnieniu decyzji. Organ przedstawił stanowisko, wedle którego nie będzie dokonywał żadnej czynności w sprawie do czasu wykazania przez wnioskującą, że istnieje szczególnie istotny interes w udostępnieniu takiej informacji. Wskazano tu na błąd logiczny, albowiem odmówiono udostępnienia informacji publiczny ze względu na jej przetworzony charakter, jednocześnie nie sprawdzając, czy w istocie żądane materiały są informacją publiczną. To zaś doprowadziło do dalszego błędu w rozumowaniu organu, gdyż niezasadne jest powoływanie się na możliwość wystąpienia tajemnicy chronionej, o której mowa np. w ustawie o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Ponadto wskazano, że błędne jest twierdzenie organu, jakoby usunięcie danych na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. miałoby stanowić o przetworzonym charakterze informacji publicznej i stanowić podstawę do odmowy jej udostępnienia. Wskazując na orzecznictwo sądów administracyjnych podkreślono, że zabiegi takie jak anonimizacja danych lub usunięcie danych prawnie chronionych są przekształcaniem, a nie przetwarzaniem informacji i jako takie nie mogą być podstawą do odmowy jej udostępnienia. Jednocześnie zauważono, że czasochłonność ani trudności organizacyjno-techniczne, jakie mogą się wiązać z przygotowaniem informacji publicznej, nie zwalniają zobowiązanego podmiotu z tego obowiązku. Zatem zdaniem M. C., skarga w niniejszej sprawie jest konieczna i uzasadniona. W odpowiedzi na skargę Minister Skarbu Państwa wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Odpowiadając na zarzuty skarżącej, w pierwszej kolejności za niezasadny uznano zarzut niedokonania ustaleń w zakresie tego, czy wnioskowana informacja jest informacją publiczną. Wskazano na stosowny fragment uzasadnienia decyzji, mówiący, iż co do zasady publiczny charakter żądanej we wniosku informacji wynika z faktu, iż dotyczy ona udzielania zgody przez Ministra Skarbu Państwa w trybie art. 5a i następnych ustawy o zasadach wykonywania uprawnień przysługujących Skarbowi Państwa na dokonanie przez państwową osobę prawną czynności prawnej w zakresie rozporządzenia składnikami aktywów trwałych w rozumieniu przepisów o rachunkowości, a zatem szeroko rozumianej sfery działań podmiotów publicznych. Zatem Minister Skarbu Państwa nie miał wątpliwości, iż co do zasady akta przedmiotowych postępowań prowadzonych z wniosku [...], zawierają informacje stanowiące informację publiczną, nie wykluczając jednocześnie możliwości, iż w konkretnych przypadkach akta zawierają również dokumenty, czy pojedyncze informacje, które nie posiadają waloru informacji publicznej. Jednocześnie ponownie podkreślono, iż dokonanie analizy dokumentacji pod kątem zawarcia w niej informacji publicznej mogłoby wymagać zgromadzenia, przekształcenia (zanonimizowania) i sporządzenia wielu kserokopii określonych dokumentów oraz takich działań organizacyjnych i angażowania środków osobowych, które zakłóciłyby normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudniają wykonywanie przypisanych mu zadań. Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji organ podkreślił, że odmowy dokonano wyłącznie w oparciu o przepis art. 3 ust.1 pkt 1 u.d.i.p., natomiast powołanie się na kwestie związane z tajemnicą przedsiębiorcy stanowiło jedynie zasygnalizowanie, iż w aktach postępowań mogą znajdować się takie materiały, co dodatkowo zwiększy nakłady pracy konieczne do przygotowania żądanej informacji. W odpowiedzi na wezwanie Sądu dotyczące nadesłania materiałów będących przedmiotem wniosku skarżącej z dnia [...] lutego 2014 r. pełnomocnik Ministra Skarbu Państwa w pismach z [...] lipca 2014 r. oraz [...] sierpnia 2014 r. przedstawiła stanowisko, wedle którego wnioskowane materiały nie były częścią akt administracyjnych w postępowaniu dotyczącym odmowy udostępnienia informacji publicznej, a zatem brak jest podstaw do nadesłania ich na wezwanie sądu. Ponadto wskazano, że w przepisach ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a także wydanych na jej podstawie rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 kwietnia 2011 r. w sprawie sposobu postępowania z aktami spraw sądowoadministracyjnych w wojewódzkich sądach administracyjnych i Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. z 2011 r., Nr 89, poz. 505), a także rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 września 2003 r. Regulamin wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych (Dz. U. 2003 r., Nr 169, poz. 1646) brak jest przepisów wyłączających prawo strony do zapoznania się z aktami sprawy, przez co w ocenie Ministra Skarbu Państwa, podstawy prawne do uniemożliwienia stronie zapoznania się z przedmiotowymi aktami po ich załączeniu do akt sprawy sądowoadministracyjnej są wysoce wątpliwe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie, jednakże z innych powodów, aniżeli podniesione przez skarżącą. Zezwala na to treść art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w myśl którego, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą, lecz nie może wydać nawet orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2). Stosownie do treści art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, zaś według ust. 2, prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu, przy czym tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy (ust. 3). Konkretyzacją tego prawa zajmuje się m.in. ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), gdzie w myśl art. 1, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w tym akcie prawnym. Ponadto na podstawie art. 2 ust. 1, każdemu przysługuje prawo dostępu do informacji publicznej, a realizacja tego prawa spoczywa na podmiotach określonych w art. 4 ust. 1, zaś w myśl art. 13 ust. 1 ustawy, udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji określonej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 ustawy i udzielenie informacji publicznej powinno być udzielone zgodnie z treścią wniosku. Jednakże dostęp do informacji publicznej nie jest nieograniczony i m.in. zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 ustawy podlega takiemu ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych. Wówczas to, według art. 16 ust. 1 ustawy, odmowa udostępnienia informacji publicznej przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji, a stosownie do treści art. 21 ustawy, do skarg rozpatrywanych w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej stosuje się, z zastrzeżeniem przypadku, o którym mowa w art. 22, przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), z tym że: 1) przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi, 2) skargę rozpatruje się w terminie 30 dni od dnia otrzymania akt wraz z odpowiedzią na skargę. W rozpoznawanej sprawie M. C. bez wątpienia jest uprawniona do uzyskania informacji publicznej i w ocenie Sądu zakres żądania określony w pkt 1 i 2 wniosku z dnia [...] lutego 2014 r., stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy. Skoro zaś tak, to Minister Skarbu Państwa po złożeniu przez skarżącą skargi do Sądu, winien był na podstawie art. 54 § 2 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przekazać wraz ze skargą i odpowiedzią na nią, całe akta sprawy. W tym miejscu należy wskazać, że przedmiotem skargi jest decyzja Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] maja 2014 r. Nr [...] i utrzymana nią w mocy decyzja Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] marca 2014 r. nr [...], na podstawie której odmówiono skarżącej udzielenia informacji dotyczącej udostępnienia następujących informacji: 1. kopii wszystkich wniosków wniesionych przez Przedsiębiorstwo Państwowe [...] z siedzibą w W. [...] w latach 2013-2014 do Ministra Skarbu Państwa o wyrażenie zgody w trybie ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o wykonywania uprawnień przysługujących Skarbowi Państwa (Dz. U. 2012, Nr 1224) na dokonanie czynności prawnej w zakresie rozporządzenia składnikami aktywów trwałych o wartości rynkowej przekraczającej równowartość kwoty 50.000 euro poprzez zawarcie przez [...] . umów najmu, których przedmiotem są lokale użytkowe znajdujące się na terenie [...] w W., w szczególności umów pomiędzy [...] . a [...] sp. z o.o. z siedzibą w W.; 2. kopii wszystkich dokumentów załączonych do ww. wniosków, w szczególności: a) dokumentów potwierdzających prawo [...] do przedmiotu rozporządzenia, b) dokumentów potwierdzających wartość rynkową przedmiotu rozporządzenia, c) projektów umów najmu. Podać należy, że organ w zaskarżonej decyzji stwierdził, że żądane informacje stanowią informację przetworzoną, a skarżąca nie wykazała szczególnego interesu publicznego. Tak więc skoro, co już wyżej zasygnalizowano, kontrola sprawowana przez sąd administracyjny sprowadza się do badania, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa wydając decyzję odmowną i uznając, że żądane wnioskiem informacje mają charakter informacji przetworzonej, to rzeczą oczywistą i niekwestionowaną jest, że w rozpoznawanej sprawie, Sąd nie mógł się oprzeć jedynie na uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, lecz był zobowiązany do skonfrontowania jej z materiałem źródłowym, jakie są wskazane wyżej wnioski wniesione przez Przedsiębiorstwo Państwowe [...] z siedzibą w W. [...] w latach 2013-2014 do Ministra Skarbu Państwa o wyrażenie zgody w trybie ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o wykonywania uprawnień przysługujących Skarbowi Państwa (Dz. U. 2012, Nr 1224) na dokonanie czynności prawnej w zakresie rozporządzenia składnikami aktywów trwałych o wartości rynkowej przekraczającej równowartość kwoty 50.000 euro poprzez zawarcie przez [...] . umów najmu, których przedmiotem są lokale użytkowe znajdujące się na terenie [...] w W., w szczególności umów pomiędzy [...] a [...] sp. z o.o. z siedzibą w W., a także żądane wszystkie dokumenty załączone do ww. wniosków, w szczególności potwierdzające prawo [...] do przedmiotu rozporządzenia oraz potwierdzające wartość rynkową przedmiotu rozporządzenia, projektów umów najmu. Innymi słowy mówiąc, skoro organ odmówił udostępnienia żądanych danych wskazując, że stanowią informację przetworzoną i był to podstawowy argument organu i zasadniczy element żądania skarżącego, to niewątpliwie wnioski te wraz z załącznikami winny podlegać weryfikacji przez Sąd w ramach prowadzonej przez siebie kontroli. W przeciwnym bowiem razie, tj. zaniechanie przeprowadzenia dowodu z tych dokumentów powoduje, że ewentualne rozstrzygnięcie nieuznające, bądź nawet uznające racje organu, czyniłoby ewentualne ustalenia Sądu całkowicie dowolnymi, ponieważ byłyby one oparte na absolutnie niezweryfikowanym stanie faktycznym. To zaś w konsekwencji sprowadziłoby się do iluzoryczności kontroli sprawowanej przez Sąd. Tym bardziej, że – jeśli chodzi o część merytoryczną – nie zbadanie tych dokumentów nie pozwala na rozwianie chociażby podstawowych wątpliwości podnoszonych przez skarżącą, a mianowicie, czy w istocie mają one charakter informacji przetworzonej. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie nie dość, że organ nie załączył do akt sprawy wspomnianych już wyżej wniosków wraz z żądanymi załącznikami, to jeszcze w sposób zupełnie niezrozumiały nie wykonał zarządzeń Sądu wzywających do ich nadesłania. Zatem już chociażby sam ten fakt świadczy niewątpliwie o niekompletności materiału dowodowego będącego podstawą zaskarżonej decyzji, a to w konsekwencji wskazuje na uchybienia w gromadzeniu materiału dowodowego. Tym bardziej, że w tym zakresie organ winien stosować przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego i tym samym naruszył on art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., co samo w sobie powoduje konieczność uchylenia zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji. Ponadto – co już wyżej przedstawiono – brak powyższych dokumentów sprawia, że wydane decyzje są dla Sądu nieweryfikowalne, co w konsekwencji podważa ich zgodność z prawem. Podkreślić należy w ślad za wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 września 2010 r. sygn. akt I OSK 1047/10, że "regulacje dotyczące dostępu do informacji niejawnych nie ograniczają sądów w prawidłowym wymierzaniu sprawiedliwości, a zwłaszcza nie ograniczają kompetencji sądu administracyjnego do badania wszystkich okoliczności, które mają znaczenie dla kontroli legalności zaskarżonego aktu". Ponadto, wskazać należy, że nadesłane na żądanie Sądu materiały nie stają się częścią akt administracyjnych. Umożliwiają one jedynie zbadanie ich przez Sąd pod kątem przesłanek, które legły u podstaw odmowy ich udostępnienia stronie przez organ. Wobec powyższych ustaleń zbędne staje się odnoszenie do zarzutów ze skargi. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) i art. 152 w zw. z art. 132 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 199 ww. ustawy.